• Jenni

#relaxedouderschap. 10 dingen die ECHT makkelijker* worden na de tropenjaren

Bijgewerkt: 20 sep 2019

Deze titel zou ook zomaar '10 dingen die me eraan herinneren waarom het een goed idee is om het bij twee kinderen te houden' kunnen zijn. Want ik begin nu stilletjes aan in de 'gevarenzone' te komen waarin de zware eerste jaren met twee koters ergens vanachter in de krochten van mijn geheugen wegsijpelen. Wat maakt dat ik toch regelmatig dagdroom over een dessertenkind en haast zou vergeten dat ik alles behalve een babymama ben. Hoog tijd dus om even de voordelen van een leven met een 6- (bijna 7-) & 4-jarige op te sommen ;-)

  1. Met stip op 1: ze respecteren onze nachtrust. Ik me niet meer herinneren wanneer de laatste gebroken nacht was. Meer zelfs, sinds deze zomer gaan ze zelfstandig naar beneden wanneer wij nog slapen (of doen alsof). Mijn living die achteraf ontploft lijkt neem ik er met graagte bij.

  2. Ter aanvulling van dat laatste: ze houden rekening met onze behoeftes. Voorbeeldje? Onze kinderen zijn (excuse my French) ochtendkakkers. Die bovendien vaak voor ons wakker zijn. Wanneer ze 's morgens vroeg hun gevoeg doen, dan spoelen ze niet door. 'Om jullie niet wakker te maken he mama', dixit onze oudste. Waardoor we dus soms, wanneer we toevallig een andere WC gebruiken,  uren later - meestal door een geurspoor - tot een onaangename verrassing komen. Mabon, het is de intentie die telt zeker?

  3. Er valt te communiceren. Conflicten bij de vleet, en tantrums zijn er nog regelmatig, maar we kunnen tenminste een poging doen om uit te leggen waarom we geen ontbijtgranen als avondeten tolereren of dat het écht niet oké is om constant het F-woord te gebruiken. En zo'n keer op de 10 lukt het ons zelfs om een compromis te vinden. Ik kan nu zelfs zeggen 'jongens, nu efkes niet, mama leest efkes een boek (of de Dag Allemaal, als ik hoofdpijn heb)' En die BEGRIJPEN DAT HE. Akkoord, alleen nog maar voor de volle vijf minuten. Maar toch, 't is een begin. 

  4. Er gaat zelfs een nieuwe opvoedkundige wereld voor ons open. Waarin ik me, om eerlijk te zijn, veel meer als een vis in het water voel dan wanneer er vooral verzorgd moest worden. Ik heb veel meer het gevoel dat we hen nu richting beginnen te geven, en onze stempel kunnen drukken. Want hoe leuk is het om vragen te beantwoorden als 'wanneer ik honderd jaar ben mama, ben ik dan zo groot tot aan het plafond?'

  5. We durven al eens wat meer te investeren in duurzaam meubilair. Want laat ons eerlijk zijn, die eerste jaren werd zodanig veel gebotst met een loopautootje tegen de salontafel dat er haast geen verf meer overbleef of alle mogelijke kinderlijke lichaamssappen geloosd in onze zetel dat we het niet aandurfden iets anders dan een doordeweekse Malm of Billy in huis te halen.

  6. Kleren worden alleen aangedaan! Tijdswinst, tsjakka! Al betekent dat wel dat ik af en toe een verdwaalde onderbroek in de zetel terugvind. En het kind dus zonder naar school blijkt vertrokken.

  7. Hun karakters worden veel duidelijker, wat het voor ons ook makkelijker maakt om daarop in te spelen. Zoals: Felix zoveel mogelijk mijden het eerste uur na het ontwaken (een wandelend ochtendhumeur, ik zeg het je)  

  8. We kunnen ons al eens als gezin op restaurant begeven zonder kotszakjes. Niet dat het hebben van kleine kinderen ons ooit tegengehouden heeft, maar laat ons zeggen dat die bezoeken vaak het geliefkoosde moment waren van onze kinderen om zich te ontdoen van hun maaginhoud (niet in oorzakelijk verband met de eetplekken die we uitkozen voor alle duidelijkheid). Niet één keer gebeurd, niet twee keer, maar ontelbare keren. Er is zelfs een restaurant waar het zo goor werd dat ik er niet meer zou durven binnen stappen. Gelukkig ligt dat ergens op Ibiza. 

  9. Nog niet helemaal (want F valt op dat vlak nog niet helemaal te betrouwen) maar we kunnen weer ontspannende avondjes met vrienden op een terrasje/speeltuin/elke andere openbare plek doorbrengen zonder dat één van ons tweeën constant achter de kinderen moet aanhollen waardoor er altijd wel iemand koude frieten moet eten. 

  10. Ik word niet meer gedefinieerd door het moederschap. Mijn kinderen zijn mijn alles, maar ze zijn niet alles. Tot een paar jaar terug leek het wel alsof ik voor alles en iedereen moest zorgen en even Jenni kon zijn zo ergens tussen de zorgen en het zogen door (niet veel dus). Ik leef terug wat meer voor mezelf tout court, en dat is een verademing.


Kortom, we zitten nu op de ideale balans tussen voldoende zelfstandigheid en toch nog heel veel het moederschip nodig hebben. Heel veel dingen lukken zonder onze hulp, maar als het er écht toe doet, dan biedt de moederborst nog altijd troost (figuurlijk dan, ik geef al even geen borstvoeding meer). Wat voor mijn part, in tegenstelling tot die tropenjaren, nog heeeel lang mag duren 


Het leven met een 6 en een 4-jarige? Da's helemaal toppie.



* Lees: plezanter, wat mij betreft toch.

222 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon