• Jenni

6 weken lockdown, 15 beelden. Ons ongepolijst #coronadays-dagboek.

We zitten al meer dan 42 dagen in lockdown. Dat is meer tijd dan Jezus doorbracht in de woestijn om tot bezinning te komen. Net als hij keek ik de duivel de afgelopen dagen meerdere malen in de ogen. Mijn gevoelens wispelturiger dan mijn 4-jarige kleuter. Gaande van dagen waarop ik vol euforie - meestal na het succesvol brouwen van een pot verse Granola of het succesvol afsluiten van een conference call -'yes, we can do this!' roep over eentonige dagen tot complete off-days waarin ik erover dagdroom om illegaal de grens over te steken ver weg van mijn alles en mijn huisgenoten. Om maar te zeggen: heavy shit, deze periode.


Tegelijk besef ik ook dat dit nooit terugkomt, en dat we ooit met veel weemoed en een zweem heldhaftigheid - 'we hebben corona meegemaakt!' zullen terugblikken. Wat zal ik me herinneren van deze quarantainetijd? #neverforget enzo. 



Aan het begin van de crisis werd er veel gezegd. Hoe deze periode eentje van opportuniteiten kon worden om alles te doen wat je nooit eerder kon. Zoals Chinees leren, drummen of de handenstand op één hand. Productief blijven was ook belangrijk, zei men. Ik vond dat we zo al genoeg op ons bord kregen en besliste de dagen te nemen zoals ze kwamen, zonder te veel druk. Al leerde ik wel heel veel bij over Monstrox, Bumblebee en de groene Ninja's.



Toch had iedereen zijn mini-projectjes. Ik ging lopen, de wederhelft en de oudste zoon stortten zich op de (moes)tuin en de jongste leerde op één week tijd zonder hulpstukken naar boven te klimmen. Iedereen zijn interesses.


Nu vragen jullie zich uiteraard allemaal af hoe onze muur eruit ziet.

Witte muren zijn mooi, maar da's de theorie natuurlijk.

Stilleven van vrouw met stofzuiger en man met dweil. Wat missen we Lucy, onze poetsvrouw. Echt, hoeveel tijd kruipt daarin mannekes? De dag waarop ze terugkomt rol ik sowieso de rode loper uit. Heil Lucy.



Waar ik ben, zijn zij. Altijd. Misschien wel de grootste aanpassing die er was voor de introverte persoon die ik ben.


Naast alleen zijn haal ik ook energie uit het vertoeven in een opgeruimd, proper huis. We waren ook een beetje gejost op dat vlak dus.


Gelukkig was er veel zon.


En lange, trage ochtenden zonder wekker en ochtendfiles maar gevuld met rustige kinderen (thanks Bumblebee), koffie en kranten.


Ik herontdekte ook de geneugtes van het bakken. Ik schreef het al op mijn IG-pagina: het is opvallend hoe ik in elke uitdagende periode in mijn leven meer ga bakken. Is het de handenarbeid die me rust geeft? Of het feit dat geuren van kaneel, honing of rijzend brood mijn humeur ook de hoogte in laten schieten?


Vaak was het ook nadenken over welke dag het alweer was. Dagen en weken vloeiden in elkaar over, tijdsbesef verdween. En ik miste mijn vader meer dan ooit. Hoe graag had ik zijn kijk op deze bijzonder periode willen horen. Hoeveel plezier zou ik eruit gehaald hebben om wat samen te fulmineren op onze ministers. Hoe graag zou ik hem vertellen dat zijn oneliners toch niet zo gek klinken nu.

Oude gewoontes die ik afgezworen had moest ik noodgedwongen opnieuw opnemen. Zoals 5 dingen tegelijk doen - telefoneren, één kind aan het werk zetten, zijn gezeur erbij nemen, argumenteren waarom hij taakjes moet doen en zijn broer niet, ondertussen het andere kind entertainen, zien dat ik intussen niet per ongeluk de mute-functie uitschakel, ongemakkelijke smalltalks voeren met collega's die geen camera willen gebruiken. En blijven ademen.

In de categorie 'hoe counter ik de 'ik verveel mij' - boodschappen van mijn kinderen terwijl ik geen inspiratie meer heb: knuffels opruimen. Zijn ze welgeteld 10 minuten mee bezig geweest.


Felix was vaak boos. We waren vaak boos op elkaar. Soms werd er met deuren geslagen of werden dingen gezegd die beter niet gezegd werden. Soms wilde ik heel hard weglopen van dit alles.


Maar uiteindelijk hielden we stand. Houden we stand. En brachten al die weken ons dichter bij elkaar. Alsof dat nog kon.


En tussen alle frustraties, ongemakken en verdriet door hadden wij de tijd van ons leven. Beseffend dat dit ondanks alle restricties een tijd was van ongebreidelde vrijheid. Dat vrijheid zich niet vertaalt in feiten, maar in een instelling. En dat geen enkele lockdown dat zou breken.


Jenni.


#athome#coronadays#taboeloos#personalsh*t


ps: de komende weken laat ik de coronashizzle even voor wat het is en richt ik me op een ander onderwerp dat me na aan het hart ligt. Mei is de maand waarop ik focus op ons, moeders. Stay tuned!

170 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon