• Jenni

Bijna veertig.

Een van de dingen waar ik heel dankbaar voor ben, is dat ik nog een hechte band heb met mijn vriendinnen van in het middelbaar. Niet dat we elkaars deur platlopen. Er was zelfs een moment dat we elkaar wat uit het oog verloren. Zij waren hier, ik zat eerst in Leuven en dan in Brussel. We studeerden (of niet) en gingen elk onze eigen weg. En dan gebeurde wat menig eind-twintigers meemaken: ik kwam toch terug naar de heimat, en binnen een tijdspanne van een paar jaar gingen enkelen onder ons trouwen en kregen we allemaal onze koters. En vonden we elkaar terug. Als je een zotte geschiedenis deelt als die van ons (we zetten de meisjesschool op stelten) en kan zeggen dat je elkaar al meer dan 20 jaar kent, dan schept dat een band. Ook al zie je elkaar niet elke week.


Afgelopen dinsdag dus, op de zwoelste zomeravond van 2018, waren we weer eens op stap. Enfin, ’t is te zeggen op stap versie 2.0, de post-ouderschap-wijze, wat concreet betekent dat we tapas verorberden op een terras. En daar, tussen het ophalen van herinneringen en de patatas bravas door, viel het hoge woord. ‘We zijn wel bijna veertig he’.


Bijna veertig.


Correctie: bijna 35, dus bijna aan de verkeerde helft van onze dertiger jaren. Dat is al minstens even erg.


Bijna veertig dus.


Ik verslikte me bijna in een gamba, de schrik sloeg me om het hart en de sfeer was bekoeld.

Ik weet niet hoe het komt, maar elke mijlpaalleeftijd gaat bij mij gepaard met veel ontkenning en onrust. 12, 18, 25, 30: altijd angstige momenten. Want dat zijn meestal overgangsfases; of momenten waarop ik de balans opmaak en dan altijd wel iemand vind die het in mijn ogen op dat moment al ‘beter doet’ of ‘verder staat'. Comparison is the thief of joy. Het is zowat een persoonlijk mantra geworden en toch blijft het zo verdomd moeilijk om niet in vergelijkingen te verglijden.


Waarom toch? Het zette me aan het denken. Ik vond en vind nog steeds de afgelopen jaren de fijnste uit mijn leven. De stabiliteit die het leven als dertiger biedt vind ik best aangenaam. Trouwen was mijn beste beslissing ooit. Het bood mijn rusteloze ziel rust, hoewel mijn relatie alles behalve saai is. Het hebben van kinderen maakte me nog nooit zo moe, en toch nog nooit zo gelukkig. Professioneel sta ik waar ik jaren geleden wilde staan op deze leeftijd. De genen van mijn oma maken dat ik mij nog geen anti- rimpelcrème moet aanschaffen en eindelijk maak ik werk van datgene dat ik ooit voor ogen had toen ik geschiedenis & journalistiek studeerde: schrijven.


Misschien is het dat: dat ik niet wil dat het voorbij gaat. Dat ik nog zoveel wil doen. Kennen jullie dat liedje van de Heideroosjes ‘Time is ticking away?’ I got to travel the world and learn Spanish someday. Because time is ticking away.


Met ouder worden zijn er altijd deuren die gesloten worden, opties die afgevinkt worden. Of niet. De tijd van zottekes doen is voorbij.


Bijna veertig betekent bijna te laat voor een carrièreswitch. Of om financiële stabiliteit op te geven voor full-time schrijversbestaan. Of voor emigratie naar New York of Barcelona. Of een extra kind. Het betekent ook dat ik vroeg of laat toch eens tussen de Diadermine's zal moeten neuzen.


Ik hou graag mijn opties open. Dan ben ik toch een kind van mijn tijd blijkbaar. Typisch millenial.


Aan een bucket-list ’40 dingen die ik wil doen voor mijn 40ste’ ben ik nog net niet begonnen.

Maar mijn pollekes kussen van contentement, zal ik toch maar eens wat vaker moeten doen.


Jenni.





167 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon