• Jenni

Boys will be boys?!

Wie een beetje actief is op het internet dezer dagen, heeft het al gespot: het filmpje van Gillette (menig keer gedeeld op Facebook en consoorten) ‘The best a man can be’. Een filmpje dat mannen aanspoort om dat ideaal te bereiken, door het stereotiep baldadig (en soms erg offensieve) mannelijk gedrag te doorbreken.


Een beetje bewuste consument (en dat ben ik) doorprikt natuurlijk snel de commercie – mannelijke stereotiepe beelden doen het na #metoo uiteraard helemaal niet meer. Maar een beetje bewuste ouder (en die probeer ik ook te zijn), mama van twee jongens daarenboven, vraagt zich ook af: hoe voed ik mijn jongens op?


Of meer bepaald, in mijn/onze persoonlijke opvoedingsstrategie: hoe voed ik mijn twee jongens op tot twee zelfstandige, respectvolle, open-van-geest, zelfverzekerde doch niet-machistische, weerbare mannen die toch kwetsbaarheid durven te tonen?


Because the boys watching today, will be the men of tomorrow. Ik kan Gillette alleen maar gelijk geven. Daarenboven: mijn psychologe (wiens naam heel hard lijkt op ‘Gillette’, maar dit geheel terzijde) zegt het ook. Het is niet wat je zegt wat de grootste impact heeft op je kinderen, maar wat je doet. En dan denk ik zelfs niet aan extreme gevallen zoals tienerpooiers of mannen die een 'neen' interpreteren als een 'ja'. Dan denk ik vooral aan gelijkwaardigheid tussen man en vrouw.


Voor mij wat is dit toch wel een eye-opener, een aha-erlebnis en misschien zelf een opluchting: ik heb al zo vaak mezelf dingen horen zeggen waarvan ik terwijl ik ze uitsprak al meteen dacht ‘nee, nu ben ik echt slecht aan het opvoeden’ (‘pas op, ik ga papa roepen he’, ‘als je nu niet meekomt dan blijf je maar alleen thuis’ of de meest gebruikte ‘allez nog één fotootje en dan krijgen jullie een koekje’). Het zijn de daden die tellen, niet de woorden, oef!


Mijn punt is: het is goed dat het filmpje van Gillette mannen aanmoedigt om andere mannen aan te sporen tot niet-baldadig gedrag, maar wij vrouwen hebben hierin ook een verantwoordelijkheid vind ik. Wij voeden die mannen immers op. In woorden, maar toch vooral in daden. Ik ben er heilig van overtuigd dat hoe wij als koppel met elkaar omgaan, hoe ik in het leven sta als vrouw en hoe ik me gedraag een onmiskenbare impact heeft op hoe mijn zonen vrouwen zullen zien en behandelen.


Ik denk (en hoop) dat ze vooral niet zullen onthouden dat ik hen regelmatig probeerde om te kopen met een koekje. Wel dat ik niet alleen hun mama was, maar ook een vrouw, met een leven naast hen en een papa die dat maar de normaalste zaak ter wereld vond. Met een uitgesproken mening. Met passies. Met gevoeligheid én kracht. Met een onvoorwaardelijke liefde voor hen, maar ook voor hun papa – en dat dit ook een stukje intimiteit vergt waar zij geen deel van uitmaken. Met een relatie waar de zorgtaken evenredig verdeeld zijn, los van veel stereotiepen.


Maar niet van alle. Want hoewel ik ze probeer op te voeden tot twee zelfstandige respectvolle, open-van-geest, zelfverzekerde doch niet-machistische, weerbare mannen die toch kwetsbaarheid durven te tonen, slaan ze hier elkaar ook vaak half de kop in. Gooien ze met kussens naar elkaar of in het slechtste geval met speelgoedauto’s of trucks.


Boys will be boys, en tot een zeker niveau is dat helemaal niet zo erg.


Jenni.



The Biker Boys :-)

111 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon