• Jenni

Controlefreak.

Zaterdagochtend is mijn uitslaapdag. Spontaan wakker worden en even mijn gedachten de vrije loop laten. Heerlijk. Deze ochtend, in bed, kwam ik tot een Aha-erlebnis.


Ik ben een controlefreak.


Enfin, dat wist ik al langer. Eerder in de zin dat ik graag de dingen doe op mijn manier dan dat ik obsessief-compulsief gedrag vertoon of zo. Ik sta heel hard op mijn strepen, krijg niet zo graag tegenwind. Ik heb dat altijd als iets positiefs ervaren. Want die koppigheid en die eigenzinnigheid vertelden me altijd dat ik als de touwtjes in handen heb, het wel zal lukken. Alle dingen die puur om mezelf gingen, zoals leren autorijden of mijn diploma halen: geen probleem. Laat die mens van het CLB in het 6de middelbaar maar zeggen dat ‘een 3-jarige hogeschoolopleiding de perfecte aansluiting is op jullie studierichting’ – ik deed Moderne Talen - zonder met één woord te reppen over unief. In mijn hoofd was mijn keuze al gemaakt en ik zou het gewoon doen, Geschiedenis studeren. En dat lukte ook, zelfs zonder al te grote moeite. Wat die mens ook zei. Controlefreak zijn betekende in mijn ogen mijn eigen pad kiezen en me niet in de luren laten leggen door anderen die het beter zouden weten. Nooit.


Jep, dat controlefreak zijn, dat legde mij geen windeieren. ‘L’enfer, dat was effectief les autres’ (ja ik weet het, ik dweep een beetje met Sartre).


Tot ik vanmorgen dus besefte dat alles willen controleren heel vaak onnodige stress met zich meebrengt.


Dat ik als kind en als puber geloofde dat ik de problemen tussen mijn ouders wel zou kunnen oplossen. Zolang ik er was. Dat ik niet besefte dat ik hun relatie en hun leven niet kon redden. Dat ik daardoor onnodig veel ballast op mijn schouders droeg.


Dat het geruzie in de keuken voortkomt uit het feit dat ik letterlijk geen pottenkijkers wil. Ook al is mijn man de betere kok van ons beiden en wil hij soms gewoon behulpzaam zijn.


Dat ik het mezelf extra moeilijk maakte de eerste jaren met August en Felix, omdat ik niet kon loslaten. Niet kon plaatsen dat er twee kleine wezentjes mijn hele zijn in de war stuurden.


Ons hele leven als ouder is een proces van loslaten. Nu dacht ik altijd al dat ik daar vrij goed in was (toch in vergelijking met vele anderen), maar nu denk ik dat er veel vormen van loslaten zijn. Dat ik in het ene wat beter ben dan in het andere


Loslaten als: ze ergens een nachtje laten logeren of de eerste dag crèche. Dat lukte snel zonder problemen.


Maar nu denk ik dat ik de babymaanden niet zo’n fijne tijd vond omdat ik mijn eigen leven niet kon controleren toen. Of beter gezegd: dat ik met het gebrek aan controle niet kon omgaan. Dat zij bepaalden wanneer ze sliepen (en ik dus ook), aten of weenden. Wanneer mensen op IG met een pasgeboren baby zeggen dat ze de pauzeknop willen indrukken: dat gevoel kende ik écht niet. Het was toen tweemaal aftellen tot 6 maanden. Tot doorslapen, tot ze zelf wat konden eten, tot er enige verbale vorm van communicatie mogelijk was. Totdat ik mijn leven weer wat meer zelf kon bepalen. Don’t judge me here: ook dit is #honestmotherhood.


Het probleem was ook dat ik mijn eigen gevoelens ook niet onder controle had. Overspoeld worden door een onmeetbare liefde, een immens verantwoordelijkheidsgevoel én het gevoel dat ik vanaf dan voor altijd kwetsbaar zou zijn. Teveel dingen om te processen en los te laten op korte tijd.


Het zijn misschien vijgen na Pasen, maar ik denk nu dat als ik toen beter had kunnen loslaten, me meer had kunnen overgeven aan het moment, ik beslist meer van die tijd had genoten.


Ook professioneel was ik altijd van mening dat ik op m’n best was als ik zelf de touwtjes strak in handen had. Laat mij maar doen. Ik denk nu zelfs dat ik mijn eerste maanden als manager heel gestresseerd was omdat ik niet meer all the way my way kan gaan. Het maakte me lastig dat de dingen niet altijd lopen zoals ik het wil.


En hier helpt gek genoeg het rouwen. Ik kan mijn gemoedstoestand niet meer sturen. Soms gaat het, soms ben ik intens verdrietig, soms boos, soms geïrriteerd. Ik laat het op zijn beloop. Ik vecht er niet tegen. Daar waar ik vroeger mijn tranen zou inslikken, laat ik ze de nu de vrije loop.


En zo laat ik op het werk en in het leven de teugels ook wat meer vieren. Ik zeg niet dat dat altijd lukt. Maar ik ben er nu meer van bewust dat controlefreak zijn toch heel wat lastige neveneffecten heeft. Dat loslaten heel wat moois met zich mee kan brengen.


L’enfer is soms ook moi-même.



En voor één keer heeft het beeld niet echt iets te maken met de tekst ;-) Ik hou gewoon heel erg van pastelkleuren. En de zee :)





0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon