• Jenni

#coronadays. Hoe de semi-lockdown de eerste week bij Madame Octopus verliep. 9 inzichten.

Bijgewerkt: mrt 23


Ik geef toe, tot een dikke week geleden was de hele coronashizzle een ver-van-mijn-bed-show. Ik ben niet zo snel van mijn stuk te brengen en panikeren doe ik nog minder snel. Maar toen kwam eerst het nieuws van het inreisverbod van Trump (bye bye paasvakantie in Florida), dan van de eerste besmettingen en de sluiting van de scholen en voor ik het wist had ik het gevoel dat we in een totaal andere wereld beland waren. 


Er was enkele dagen blinde paniek, maar ondertussen kan ik zeggen dat mijn geest ietwat gekalmeerd is. Dit zijn zowat de meest voorkomende gedachtegangen en inzichten van de afgelopen dagen:


  1. De eerste dagen waren er moodswings van jewelste. Gaande van ‘chill, we kunnen dit aan’ tot ‘whaa en wat als we ziek worden/wat met onze jobs/wat met mijn vrijheid/wat met de wereld.’ Een beetje het gevoel dat je in een diepe put kijkt zonder de bodem te zien. Die swings zijn ondertussen van 10 keer per uur naar 10 keer per dag gegaan. Toch wel een kleine verbetering.

  2. Een van de dingen waarvan mijn prikkelniveau bijzonder de hoogte inging was de niet ophoudende stroom aan informatie. Constant. Dan spreek ik niet alleen over het 2x per uur checken van alle nieuwssites, maar dan ook alle goedbedoelde tips op sociale media. Gaande van leuke knutseltips over unicorntaarten en PJ Maskcupcakes en ik-weet-nog-meer-van-harmonieuze dingen die je kan doen met je kroost. Terwijl ik me als shit voelde, efkes de grond onder mijn voeten niet meer voelde en aldus geen zin had in samen leuke taarten bakken of goocheltrucks uitproberen. Ik wilde liever onder een deken kruipen en tot in het oneindige Netflixen (alles behalve Black Mirror). Social media distancing was the answer.

  3. Ik weet ook alweer waarom ik 15 jaar geleden niet voor het onderwijspad koos (ik heb mijn aggregaat geschiedenis, dus leerkracht worden behoorde ooit tot de mogelijkheden) en er is ook geen geweldige kleuterjuf aan mij verloren gegaan. Ik heb het dan ook losgelaten om hier schooltje te spelen en laat de kinderen op hun ritme hun schooltaken afwerken. En dat lukt.

  4. Het was ook zaak van de term ‘productiviteit’ los te laten en te denken in termen van mogelijkheden. Beperkte mogelijkheden deze dagen, mabon. De dagen waarop de wederhelft en ik samen thuis zijn wisselen we elkaar af; we mogen elk een halve dag gebruik maken van onze soundproof zolder/bureaukamer. Heel af en toe dient hij echter nog naar Brussel te trekken (hij heeft een ‘essentieel beroep’, ik helaas niet) en dan verlopen de dagen zo: ik open een mail, lees de eerste zin, hoor de boodschap van Felix ‘ik heb kaka gedaan’, ik sta op, doe het nodige, ga terug zitten, herneem de mail, lees opnieuw de eerste zin, word onderbroken door de boodschap ‘Felix heeft mij gebokst’, sta op en ga de gemoederen bedaren, ga terug zitten, krijg een whatsapp bericht binnen, hoor ondertussen cornflakes vallen in de keuken, i’m losing my shit, ik kijk op de klok, het is ondertussen 11uur. Help.

  5. Om maar te zeggen: ieders bootje dobbert op een woelige zee momenteel (een quote die ik pikte van @rieno) en op dat vlak verhitten de gemoederen nogal. De mensen die nog buitenshuis moeten gaan werken en vinden dat de thuisblijvers niks te klagen hebben, versus de thuisblijvers die maar niets liever efkes van huis zouden willen ontsnappen. Het is voor iedereen aanpassen geblazen in een nooit eerder geziene situatie, dus wees lief en mild voor elkaar aub. Zo, nu heb ik mijn Hallmarkmomentje ook gehad.

  6. Wat me bij de al veel gemaakte bevinding brengt dat die kinderen tonnen meer flexibiliteit hebben dan wij, grote kinderen. August en Felix nemen de dagen zoals ze zijn, en klagen niet (of nauwelijks). Ook zonder erg spannende dingen te doen beleven ze fijne dagen als ik hen mag geloven, en ik vind dat fantastisch en leerrijk om te zien.

  7. Dingen die altijd vanzelfsprekend waren worden nu extra kostbaar. Denk aan hoe goed die cava zal smaken eens de terrasjes weer open zullen gaan. Aan hoe hard we elkaar zullen knuffelen wanneer het weer mag (zeg ik, de non-knuffelaar). En hoe zoet het zal zijn om onze kinderen weer aan de schoolpoort te kunnen droppen (dat ook 😊) Gedachten die helpen wanneer ik alles te zwart inzie.

  8. · Projecten sneuvelen (onze Floridareis) maar er komen anderen in de plaats. Zo ben ik terug begonnen met Start 2 Run en heb ik me voorgenomen om tegen het einde van de Coronacrisis 5km te kunnen lopen. Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen maar ik kijk echt uit naar dat dagelijks looptochtje. Wie had dat nog gedacht?

  9. · Marc Van Ranst is een held en verdient een standbeeld.


Nog enkele sfeerbeeldjes van week 1:


Er werd elke dag tv gekeken (veel)

Er werden kampen gebouwd in bed

Er werd veel gewerkt aan propere handjes.

Er werd een poging gedaan tot het volgen van een ochtendlijke yogales

Er werd gevingerverfd (gelukkig kwam die "verf" er nog achter, anders klonk dat wel wat fout zeker?)

Er werd toch ook een heel klein beetje voor school gewerkt.

En er werden luchtjes geschept.


En hoe het verging het bij jullie in week 1 dat alles anders was?

Stay safe en healthy vrienden!

Jenni.

136 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon