• Jenni

#personalsh*t. De dag die alles veranderde.

Bijgewerkt: 20 sep 2019

Het begon als een zonnige dag, die 9de september. Het beloofde ook een leuke te worden. Ik zou met een goede vriendin naar Mechelen trekken. Eerst een yogales volgen bij Studio Stil en dan naar de braderie. De wederhelft was al gaan joggen. Ik maakte me klaar.


Om 8u ging mijn GSM af en verscheen 'papa' op het schermpje. Mijn hart sloeg een slagje over, want zo vroeg een oproep krijgen van hem was niet van zijn gewoonte - we waren allebei geen ochtendmensen. Hij was nog maar net geopereerd aan een dichtgeslibde ader en klaagde al maanden over zijn hart. Ik was er niet gerust op.


'Ik voel me niet goed, ik heb pijn'. Ik had het de afgelopen maanden al zo vaak gehoord. En zo vaak was er nooit echt een medische oorzaak gevonden. De term 'hypochonder' begon meer en meer in mijn gedachten op te doemen. De irritatie in mijn stem niet verbergend antwoordde ik 'bel naar de wachtpost, want ik kan hier nu niet weg'.


En hoewel dat ook zo was, zal ik mezelf die ene zin altijd ergens blijven verwijten.


Koppig als ik ben - heb ik ook van geen vreemden - vertrok ik toch naar Mechelen. Mijn gedachten vertelden 'het zal toch weer niets zijn' maar mijn gevoel zei iets anders. Na de yogales keerde ik toch terug naar huis. De kinderen waren bij mijn schoonouders, Servaas naar het voetbal. Ik trok naar het ziekenhuis.


Enigszins gerustgesteld dat er geen ongerustheid was - hij zat gewoon ter observatie tussen andere patiënten- begon ik mijn broer en Servaas te sms'en. Over dat het weer vals alarm was, en dat ik iets teveel had gezien van de intieme zone van mijn vader. Mijn vader had zichtbaar pijn, maar we konden nog babbelen. Maakten grapjes, over de andere gesprekken die we konden afluisteren.


Hij ging naar het toilet. Foeterde over de baxter. Ik ergerde me opnieuw. Dacht: 'mijn zondag is er weer aan'. Een cardioloog kwam, zei 'we zullen nog extra testen doen'. Geen paniek. Geen haar op mijn hoofd dat zich maar enigszins kon voorstellen dat ik de allerlaatste 5 minuten met mijn papa aan het beleven was. Een van de mannen die ik het allerliefste zag op aarde en aan wie ik me allicht het allermeest in mijn leven had geërgerd.


Je beeldt je soms in wat het laatste is dat je tegen een geliefde zou willen zeggen. Maar nooit komt het in je op dat dat zou kunnen zijn: 'Amai, die mens hiernaast heeft precies ook teveel gedronken'. Een grijns. En dan plots een zucht, een lichaam dat in een volledige kramp schiet. Een bed dat trilt. Mijn hart dat in shock gaat; het zijne dat stopt.  


Vanaf dan gebeurt alles zoals in een slechte film. Ik loop naar de verpleegpost, 7 mensen schieten in actie, nemen plaats rond het bed, beginnen te reanimeren. Ik kan niets meer zeggen, niets meer denken, alleen: 'dit kan niet'.


Ik bibber en beef. Letterlijk. Ik word naar buiten geleid, ik ben alleen. Alleen met de meest verschrikkelijke gedachten. Trillend probeer ik mensen te bereiken, maar niemand neemt op.


Een uur later, het langste uur uit mijn leven, krijg ik te horen wat ik al langer wist. Ondertussen is Servaas toegekomen; mijn broer is onderweg. De uitleg van de dokter verwerk ik amper. Wat maakt het ook uit.


Die dag, dat uur, heb ik ontzettend veel verloren. Niet alleen de fysieke aanwezigheid van mijn vader.

Het geloof in 'alles komt goed'.

Het geloof in een beschermengel.

Het geloof in het leven.

Het geloof tout court.


Gek genoeg kreeg ik ook veel in de plaats.

Een immense levenskracht. Het is echt alleen maar dit, dit leven, en het kan in een fractie gedaan zijn. De ene minuut lachen om een dronkaard, de andere in een kramp en voorgoed de leegte in schieten. Grijp het leven, met beide handen. Er is echt niets anders, maar het is tegelijk zo enorm veel.

Het gebrek aan angst. Waarom zou je in godsnaam dingen laten, dingen niet doen, als het altijd veel erger kan. Buiten de dood is er niets dat niet opgelost kan worden.

Liefde. Leef en heb lief, in volle hartstocht. Zeg het ook. Wat er niet gezegd wordt is soms zoveel erger dan het gezegde. Zeg het tegen iedereen die je bemint. Sommige vrienden (jullie weten wie jullie zijn) zitten sinds vorig jaar zo diep in mijn hart, omdat ze weten hoe diep ik zat en bleven.

Een vader die er fysiek niet meer is, maar dichterbij voelt dan ooit.


9 september 2018 veranderde mijn leven voorgoed. Ik neem voor altijd een stuk ontroostbaar verdriet met me mee, en dat is niet erg.


Het maakt me tot wie ik nu ben.



#rouwwerk #levenzonderopapoes #taboeloos

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon