• Jenni

De plekken die ik mis.

Bijgewerkt: 8 sep 2019

Rouwen is meer dan louter 'iemand missen' of leren leven met het feit dat een dierbare er niet meer is. Het is zoveel meer loslaten en beleven dan dat.


Even onwetend als toen ik aan het moederschap begon, wist ik bijvoorbeeld niet hoeveel fysieke pijn er met rouwen gepaard gaat. De eerste weken na mijn papa's overlijden had ik een continue druk op mijn borstkas. Alsof ik zelf elk moment een hartaanval kon krijgen. Mijn keel voortdurend dichtgeknepen. Mijn hoofd op barsten.


Die eersten pijnen ebden gelukkig weg na enkele weken. Toch kan ik soms plots opnieuw letterlijk een steek in mijn hart voelen. Op de meest onverwachte momenten. Een doodgewone zaterdagochtend kan ineens omslaan wanneer ik uit de douche stap en plots besef dat ik mijn papa nooit meer zal zien. Een besef dat ik al honderden keren had, maar dat me elke keer weer keihard in het gezicht slaat, alsof ik plots vanuit een droom de realiteit in duik.


Rouwen is ook dingen vermijden. Omdat ze te veel pijn doen. Neem nu muziek: er zijn veel liedjes die me moeite kosten om te naar te luisteren. Omdat ze te veel herinneringen in zich dragen. Luisteren naar Depeche Mode voert me terug naar eind jaren '80. Naar de ontelbare tripjes die ik ondernam met mijn vader - hij was vertegenwoordiger en ik mocht heel vaak met hem mee overal ten lande. Een donkere weg inrijden met Everything Counts als soundtrack: buiten mijn sterk oriëntatievermogen (vraag maar Servaas) won ik er ook een uitstekende muzieksmaak mee (vind ik persoonlijk ;-)) De reden waarschijnlijk ook waarom ik zelf nog steeds zo graag alleen cruise. Ik alleen met de muziek.


Thinking of a Place daarentegen van de War on Drugs kan ik niet meer horen zonder in tranen uit te barsten. Het brengt me regelrecht terug naar de zomer van 2017, toen ik net te horen had gekregen dat de kanker van mijn zus uitgezaaid was. Hoewel het over de liefde gaat, werd het in mijn gedachten het nummer dat mijn gevoelens die zomer symboliseerde: het pijnlijke besef dat de goede tijden achter ons lagen. Dromend over een plek die achter ons lag, een zwembad in het zuiden van Frankrijk waar we samen met een glas rosé vakantie vierden, een verleden nog niet zo ver van ons, maar dat meer dan ooit onbereikbaar leek. I travel through the dark, of a long black night. Weinig songteksten die zo treffend mijn gevoel verwoorden.  


Het werd ook één van de nummers die ik op mijn mama's begrafenis liet afspelen. Thinking of a Place waar alles anders was. Ik kan er nauwelijks nog naar luisteren. Misschien komt dat nog wel. Zo zijn er ook plekken waar ik nauwelijks nog kan komen. Omdat ze te pijnlijk zijn. Zo probeer ik nog steeds te vermijden om langs de straat van mijn papa te passeren. Omdat ik hem daar in de verte nog steeds zie staan. Wachtend aan zijn voordeur totdat ik de straat uitreed. Naar de plaatselijke Delhaize gaan, waar hij ook vaak boodschappen deed, voelde in de eerste weken na zijn dood aan als een heldendaad. Daar waar ik winkelen altijd een redelijk ontspannende bezigheid vind (voor alle duidelijkheid: zonder kinderen), spurtte ik de allereerste keer in sneltempo door de rekken en graaide ik mee wat ik nodig had. Ondertussen stond mijn hart 3 keer stil omdat ik wel overal mijn vader zag - in elke grote grijzende man die ik tegenkwam. Ik kwam volledig buiten adem buiten en voelde me alsof ik een marathon gelopen had. Nog géén gelopen trouwens, zelfs geen vierde ervan, maar ik vermoed dat het zo moet aanvoelen.  


De Belgische kust, Knokke en Koksijde meer bepaald, zijn dan weer restanten van mijn kindertijd. Nog steeds zie ik me fietsen met mijn mama op de dijk, nadat we samen naar Armageddon waren gaan kijken. Barslechte film, maar de fietstocht staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Omdat ik toen een echte connectie met haar voelde, wat vaak niet het geval was.


Het is gek welke associaties je hersenen maken. Een stomme toast met confituur voert me altijd in een halve seconde terug naar de ontbijtjes met mijn mama en zus in Brussel, waar we over politiek en filosofie discussieerden. Mijn zus zette dan altijd de toaster op tafel samen met meer potten gelei en marmelades dan ik ooit in huis had. Ik besef nu pas hoe kostbaar die momenten waren.  

Plekken die eerst met geluk werden geassocieerd, zijn in mijn ogen voorgoed veranderd. Als ik voorbij het ziekenhuis rijd waar August geboren werd, zie ik niet meer dat beeld. Het is voorgoed verdrongen door de herinnering aan mijn zus, die er na haar eerste chemokuur volledig uitgeput belandde. Het bonzen van mijn hart toen ik haar deur opensloeg en haar daar voor de eerste keer zag, kaal.


Misschien zal de pijn ooit plaats maken voor dankbaarheid. Zal ik de plaatsen, herinneringen en nummers bewust opzoeken, in plaats van ze te vermijden. Nu nog niet. Nu mis ik ze nog even, bewust.

Rouwen is nooit meer gedachteloos toast eten.

#rouwwerk #taboeloos

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon