• Jenni

Dit was 2018.

2018 loopt op z’n laatste benen. En man, wat een jaar was dat. Ik denk dat ik op één jaar tijd meer meemaakte dan sommige mensen op een decennium. Of zelfs langer.


Het was een jaar waarvan ik aan het begin zei: ‘Ik hoop dat dit jaar rustiger wordt dan het vorige’. Waarschijnlijk heeft het universum ergens die uitspraak opgepikt en dacht het ‘Tiens, tiens. You ain’t seen nothing yet’.


Want het was het jaar dat, na een vrij rustige start, in februari zijn eerste mokerslag uitdeelde. In dezelfde week belandden mijn zus én mijn mama in het ziekenhuis. Mijn zus, die al een paar maanden vocht tegen borstkanker maar aan de beterhand was. Mijn mama, die het jaar voordien ook een kankerdiagnose had gekregen maar stabiel was. Ik hoorde op een paar dagen tijd dat hun dagen geteld waren. Mijn zus stierf amper 6 weken later.


De dood van mijn zus bracht naast immens verdriet, ook paradoxaal genoeg heel veel levenskracht met zich mee. Zij was de meest levenslustige persoon die ik kende. Ik trok me daaraan op. En ik besliste, met de hulp van mijn rouwtherapeute, om de relatie met mijn mama (die altijd al zeer complex geweest is, de laatste jaren zelfs heel moeizaam) terug te versterken. Ik zocht naar closure. En ik vond ze, denk ik.


De zomermaanden waren fijn, maar ook moeilijk. Omdat het de eerste zomer was zonder mijn zus, en heel veel me aan haar deed denken. Het was een zomer van nostalgie en melancholie. Maar ook van heerlijke bergwandelingen, fijne uitstappen, fantastische weekends, terrasjes en cocktails.


Ik dacht: ‘Het lukt me wel, universum’.


Maar dan vanuit het niets kwam de dood van mijn papa. Mijn vader, met wie ik steeds een sterke connectie had gehad. De eerste na Servaas die ik belde als ik iets wilde vertellen. Onbelangrijk of niet. De grote, lieve opa van August & Felix. De eerste weken na zijn overlijden was ik totaal in shock. De weg kwijt ook, heel erg. Want waarom gebeurde dit terwijl ik al zoveel leed te slikken kreeg?


Ik zou willen dat alles een hoger doel heeft. Maar daarvoor ben ik iets te weinig gelovig. En hoewel mijn papa een ‘normale’ leeftijd had om te gaan, ben ik bij momenten nog steeds bijzonder kwaad. Op alles en iedereen. Paradoxaal genoeg kan ik zijn overlijden veel minder gemakkelijk plaatsen dan dat van mijn zus.


Een week voor zijn dood maakte ik promotie. Een maand na zijn dood kochten we een nieuw huis. Ons droomhuis, dat perfect aan al onze vereisten voldoet. Vreugde en verdriet lagen heel dicht bij elkaar dit jaar. Net als hoop en wanhoop.


Het was het jaar waarin ik eindelijk begon te bloggen. Misschien toch niet zo toevallig gekozen.


Het was een jaar waarin ik 35 werd. En toch besefte ik nu pas écht voor de eerste keer: ik ben volwassen. Ik ben nooit een grote piekeraar geweest, en ik besefte dat ik ondanks mijn soms nostalgische aard behoorlijk door het leven ben gewandeld tot nu toe. Nooit echt een hele grote tegenslag had gekend. Studeren, een lief vinden, een job of wat dan ook: nooit een issue geweest. Of ik trok het me altijd minder aan, dat kan ook.


Voor de eerste keer voelde ik grote verantwoordelijkheid in mijn job. Voelde ik écht stress. Voelde ik immens verdriet. Immense ontreddering.


En toch stond ik iedere ochtend weer op, en ging weer verder. Ik leerde dat een mens enorm weerbaar kan zijn.


Toch sta ik sommige ochtenden op met het gevoel dat er een vrachtwagen over me gereden is.


Dat is niet erg. Ik laat het begaan. Want hoewel 2018 langs de ene kant gitzwart was, was het ook fluoroze. Dat komt in de allereerste plaats door mijn gezin. Als het echt niet meer ging/gaat, gaven/geven ze me de incentive om op te staan. Soms met de bewoordingen ‘mama, ik heb kaka gedaan’. Soms met een knuffel en een kus. Heel vaak met hun opmerkelijke gave om in het moment te leven. Zij maken alles beter.


Alle miserie bracht Servaas en mij nog dichter bij elkaar. Hij was en is mijn rots in de branding.


Daarnaast waren er ook heel wat oude en nieuwe vriendschappen, lieve collega’s en familie die als mijn eigen, persoonlijke silver lining fungeerden.


Met al deze ervaringen ga ik 2019 in. Er zal altijd een ‘vóór en na 2018’ zijn, en dat schrikt me soms af. Dus heb ik maar één groot voornemen voor het komende jaar: gewoon wat milder zijn voor mezelf. Laten begaan. Me laten meevaren op de golf.


En vooral heel veel genieten van die silver linings.



Ondanks de kaka's op een té onmenselijk uur: zij maken alles beter.

309 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon