• Jenni

Dualiteiten.

Tussen het opruimen van de muizenkeutels door* trok een artikel op VRT-Nieuws.be (‘Relatief afwezige vaders is het Belgische normaal’) dit weekend mijn aandacht. Het ging erover dat onze maatschappij nog steeds stereotiep ingericht is, met een deeltijds werkende moeder die verknocht is aan haar gezin en een vader die maar matig betrokken is bij dat gezinsleven.


Het deed me nadenken. En fronsen, dat ook. Zijn we echt nog maar daar? Is het hokjesdenken nog steeds zo in? Als ik naar mijn leven kijk, dan zie ik dat het helemaal niet zo zwart-wit is. Dat het niet het ene of het andere is. Wat in mijn ogen een behoorlijk oneerlijke keuze zou zijn. Echte doordachte, bewuste keuzes maakte ik immers nooit. Ik werk vaak gewoon van uit waar mijn hart sneller van slaat. Van waar mijn buikgevoel me heen leidt. Het leidde me naar hogere studies, een job waarin ik mijn rusteloze ziel kan botvieren en tot mijn eigen grote verbazing op een gegeven moment naar datgene dat ik nooit bij me zag passen: het moederschap. Dat laatste kwam er ‘gewoon’ bij. Keuzes werden er niet gemaakt.


Ik wil niet of-of. Ik wil en-en. Ik geloof daar ook in. De brownie én de karameltopping.

Gulzig.


Deze non-keuze is wel de moeilijkste te bewandelen weg. Het is vermoeiend; het is wikken en wegen. Het is constant botsen tegen de keerzijde van de medaille. En toegegeven, soms een indigestie hebben door die gulzigheid. Het is met een bezwaard gemoed op een te vroege maandagmorgen afscheid nemen van je kinderen en weten dat je niet aan de schoolpoort zal staan om 15u30 en enkel met wat geluk een halfuurtje vóór bedtijd zal kunnen meepikken. Of als laatste zal toestuiken in de nabewaking en in sneltempo (en met drama's) de avondrush zal moeten afwerken. Maar het is ook weten dat als je een job zou hebben die je wél zou toelaten aan diezelfde poort te staan, je met je drive geen blijf zou weten. Het is met honderd-en-één dingen tegelijk bezig zijn en dan wakker geschud worden door een Whatsapp van je wederhelft. Dat ze zich amuseren op hun ‘moeders-niet-toegelaten’- dag. Dat ze naar het treinmuseum zijn geweest, fruitsalade hebben gemaakt en een was ingestoken hebben.


Want die keerzijde, die kan ook positief zijn. De keerzijde van het feit dat ik er niet altijd ben is dat mijn zoontjes een even sterke band hebben met hun papa als met mij. Dat de stereotiepen bij ons sterk vervaagd zijn. Dat we allebei verknocht zijn aan ons gezin en betrokken zijn bij ons gezinsleven én onze carrières.


Als ik ze dus op een maandagochtend, met een bezwaard gemoed naar het werk rijdend, mijn koters mis, is dat precies omdat ik er niet op elk moment ben. En net daarom is mijn tijd met hen zo kostbaar.

Deze week bracht ik een presentatie voor mijn N+1, onze HR en de directeur van ons bedrijf. Voor de promotie waar ik al maanden naar aan het toewerken ben. De ruimte was uitsluitend gevuld met vrouwen.

Met moeders.


Die stereotiepen, die mogen van mij samen met het glazen plafond gerust de vuilbak in.



No caption needed :-)


* wie mij volgt op Instagram weet dat wij momenteel met een muizenplaag zitten.

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon