• Jenni

Dualiteiten, part II. Of het einde van Madame Octopus?

Een van de minder verwachte aspecten van het rouwen is dat je, naast het omgaan met het verlies zelf, nog een heleboel andere side-effects meekrijgt. Dat de dood je in één klap een geliefde wegneemt, en je iets ander in de plaats geeft: twijfels. Wanneer magere Hein zich zelfs tot tweemaal toe aandient in je intieme kring in eenzelfde jaar, dan slaat hij al jouw zekerheden aan diggelen.


Het is een perverse zekerheid die we allemaal onbewust voelen: we staan op, we maken ons klaar om aan de dag te starten, we gaan naar ons werk dat ons – hopelijk – plezier en bevrediging (en op het einde van de maand een deftige paycheck oplevert) verschaft, we zorgen voor onze kinderen, we eten, we ontstressen ’s avonds. Het perverse zit ‘m erin dat we leven alsof morgen gewoon een verderzetting zal zijn van vandaag.


Bij mij is deze zekerheid deels weggevallen. Ik leef op drijfzand.


Ook ik dacht tot voor kort dat ik een zinvol leven leidde. Dat ik daar was waar ik wilde staan. Een eigen huis. Een eigen kantoor. Een eigen, deftige loonbrief. Twee bloedeigen kinderen. Een echtgenoot. Zelfs datgene waarover diezelfde echtgenoot altijd ‘njet’ zei: een eigen kat. Een goedgevuld leven. Rijkgevuld. Zoals ik het wou en zoals ik ben. Volle gas. Geen kruimel laten liggen.


Madame Octopus. Ik wijdde er zelfs mijn blog aan.


Nu vraag ik me steeds meer af: is dit het? Aanschuivend in de file, vallen de existentiële vragen me aan. En vraag ik me af of andere mensen in die dagelijkse opstopping net hetzelfde denken. We zijn de file, maar wat drijft ons daartoe?


Begrijp me niet verkeerd: ik sta niet op het punt alles achter te laten en ergens naar een berg te verkassen om geitenhoedster te worden (Ik mag trouwens nu nog geen geitenkaas eten). Alles wat ik in het verleden (mee)gemaakt hebt maakt dat ik ben wie ik nu ben. Dat omarm ik.


Het gaat eerder om de snelheid. Dat volle gas gaan voor alles, dat spreekt me steeds minder aan. Het is steeds minder ‘ik’. Maar hoe rijmt dat met ambitie, met de interesses die ik heb, met de afwisseling die ik nodig heb, met graag even buiten de lijntjes kleuren, met wat ik in het leven wil?


Die dualiteit, die kan ik niet beter omschrijven dan Eva Daeleman in haar laatste boek ‘Het Kan’ (absolute aanrader trouwens!): ‘Die dualiteit zit sowieso in me. Een deel van me wil rust en lui zijn en ontprikkelen en dan is tegelijkertijd dat zwijn dat wil feesten en loskomen en die streberige creativo die twee miljoen ideeën wil uitwerken. Het is een getouwtrek tussen yin en yang. (…) Het is vermoeiend, dat kan ik je zeggen. Telkens is er eentje aan het winnen, dan krijg ik een emotionele kater en mag de andere weer aan het woord. Het is constant balanceren tussen gas geven en remmen; en uiteindelijk schok je’.


Het moederschap voelt net zo aan trouwens. Bij mij althans. Ook hierin wil ik niets missen, maar besef ik soms ook rust nodig te hebben. En zo voelt onze nakend vierdaags tripje naar Rhodos enerzijds aan als broodnodige us-time (uitslapen op vakantie, een boekje lezen aan het zwembad, ongestresseerd dineren -> hoe lang is dat geleden?) maar anderzijds heb ik nu al buikpijn als ik bedenk dat ik 6000km verwijderd zal zijn van mijn kuikentjes. Het voelt gewoon onnatuurlijk aan om ze ‘achter te laten’, ook is het voor hen één groot feest om te logeren bij oma. Het zal vertrekken worden met een zwaar hart, maar terugkomen met een lichtere versie.


Misschien moet ik wel een voorbeeld nemen aan mijn alter ego. Wanneer octopussen niet gehaast zijn, zwermen ze traag over de grond. Ze hebben een uitstekende tastzin. Misschien is het dat wel: de dualiteiten omarmen, maar er meer mindfull mee omgaan. Het gevoel dat ik soms had toen mijn papa pas was overleden en ik enkele weken thuis was: het bewust trager draaien, en de emoties toelaten die zich toen aandienden. Diep verdriet, maar soms ook oprecht plezier. Als ik tikkertje speelde met de kinderen of met hen een verhaaltje las. Een gevoel dat ik al een hele tijd kwijt was. Dat probeer ik nu ook door te trekken nu ik de flow van het leven opnieuw oppik. Door bewust de dingen te doen, mijn eigen interne klok wat trager te laten draaien (lukt niet altijd, maar ik probeer). Te Headspacen en yoga te doen, dat ook.


En als dat allemaal niet lukt, kan ik nog steeds geitenhoedster worden. Na het einde van mijn lactosevrij-dieet, wel te verstaan.



Plan B :-)



0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon