• Jenni

Een get-away met z'n twee.

Dat voelt aan als een vitamineshot voor onze relatie. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar zo doordeweeks is er voor intimiteit en andere zaken die jullie zaken eigenlijk niet zijn bijzonder weinig tijd en goesting. Doordeweeks loop het meestal zoals de afgelopen dagen: maandag & dinsdag was ik voor 8u ’s morgens de deur uit, om pas rond half zeven thuis te komen. Na de avondrush moest er ofwel nog gewerkt worden, en als er niet gewerkt moest worden lonkte de zetel of het bed. Na een dag waarin er constant gepraat wordt, kan enkel Netflix ons nog redden. Veel meer valt er van zo’n avonden niet te verwachten.


Ik heb het dan zelfs niet over hetgeen wat rode oortjes oplevert, maar het gewoon discussiëren. Praten. Praten dat verder gaat dan wie wanneer de kinderen gaat halen, wie de loodgieter gaat bellen of het tegen elkaar ventileren over frustraties op de werkvloer. Daar is doordeweeks gewoon geen fut voor. Doordeweeks is toch wel een fameus tricky ding om het vuur levende te houden.


We moeten het hebben van gestolen momentjes tijdens het tandenpoetsen, het koffiedrinken of telefoontjes overdag wanneer ik op de baan ben.


We waren al 10 jaar een koppel vooraleer we aan kinderen begonnen en één van de dingen die ik het meest mis aan die pre-ouderschap periode, is de échte tijd die we konden doorbrengen met z’n tweeën. Gesprekken die niet gaan over de loodgieter of ‘den agenda’, maar die gaan over dromen, plannen en het leven tout court. De gesprekken die we voerden in onze eerste maanden, de lente van 2001, onder de bomen. De gesprekken waardoor we wisten dat we niet zomaar één of andere eerste jeugdliefde aan het beleven waren. Dat het meer was dan een simpele crush.


Zodus, al sinds de kindjes klein zijn plannen plannen we zo’n kleine relatie-vitamineshot-momentjes in. Toen was dat een restaurantbezoekje van 1 u of een nachtje op hotel ergens ten lande. Nu dat de kinderen wat ouder zijn, opent dat meer perspectieven. We gingen al naar Barcelona, Sevilla en nu naar Rhodos sans kids. Toegegeven, het vertrek is moeilijk, maar eens op het vliegtuig overvalt me altijd een aaaah-gevoel:


-> Want daar waar het vliegen met kinderen een behoorlijk stresserende bedoening is (zegt de moeder die volgend jaar transatlantisch met de koters gaat vliegen, maar dit volledig ter zijde. Ik lijd soms aan parentale amnesie ;-)), is vliegen zonder behoorlijk aangenaam – als er geen turbulentie is. Aangenaam as in: boekje-drankje-rust. Zonder boze blikken van medepassagiers. Zeker met een kind die het fijn vindt om het tafeltje steeds in- en uit te klappen. Zeer aangenaam voor de passagiers voor ons.


-> Daar waar een zwembad in principe voor mij een oord van ik-kom-ogen-en-handen-te-kort-hoe-red-ik-mijn-kinderen-van-de-verdrinkingsdood is (zonder zeveren, Felix verdronk al bijna tweemaal in ons bijzijn, dit is niet zomaar uit de lucht of water gegrepen) kon ik nu zonder hoge bloeddruk indommelen op een bedje totdat ik wakker werd van mijn eigen speeksel dat uit mijn mondhoek droop. Zo heerlijk.


-> Daar waar vakantieavonden meestal na 20u in besloten hotelkamers doorgaan (waarbij we het licht uitlaten totdat ze in slaap gevallen zijn en we dan meestal gewoon mee in slaap vallen) was er nu tijd voor cocktails aan het zwembad. Hoe jong zijn wij nog seg?!


En uiteraard was er ook volop tijd voor praten en discussies en intimiteit en zaken die uw zaken niet zijn :-)


Nieuwe zuurstof. Letterlijk en figuurlijk.

Jenni

156 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon