• Jenni

Flixietje vier.

Felix,

Flixietje,


Aan de vooravond van je 4de verjaardag schrijf ik jou een brief. In een poging om het moment vast te houden.


4 jaar ben je al, en die tijd is voorbij gevlogen. Al weet ik dat elke ouder dat wel denkt. Maar tijd is een gek begrip: hoewel ik August al best groot vond op zijn 4 jaar - hij was immers toen ook al bijna twee jaar 'grote broer' - blijf jij mijn 'kleintje'. Letterlijk en figuurlijk - want daar waar August best al op veel kermisattracties mocht, ben jij met je 96cm het kleintje dat nog vaak boos aan de zijlijn moet staan. Boos en onbegrijpend, want jij zou best al op die rollercoaster durven. Je bent de typische nummer twee. Je hoeft je geen weg te banen, je wilt je constant meten aan je broer en je geeft geen moer om wat anderen van je denken. Je leeft nu al met een enorm groot je m'enfoutisme. Wat door sommigen allicht als vrijpostig kan ervaren worden, maar waar ik stiekem een beetje jaloers op ben. Nu al. Je voelt je overal thuis. Je lijkt minder complex dan je broer. Of je mama. Ik hoop dat je dat zelfvertrouwen je hele leven lang zult meenemen.


Je bent geen kind als een ander. Al denk ik dat elke ouder dat wel denkt. Ik noem je al van bij je prille begin 'het kind van extremen'. Je huilde niet als baby, je krijste. Typische kinderkost lust je zelden. Paté en koffie des te meer - het is nu al een traditie dat ik het laatste beetje ochtendlijke zwarte goud voor jou achterlaat. Je bent niet gewoon een durver, maar onderneemt vaak ronduit gevaarlijke dingen: je klimt op alles wat je ziet - klimrek of keukenkast-, springt met of zonder bandjes in het diepe water of van metershoge treden naar beneden 'ik ben spiderman'! Ik dank elke dag de Heer dat we nog nooit met jou op spoedgevallen zijn beland. Je bent vaak niet ook gewoon boos, maar woedend. Ongewild daardoor ook vaak heel grappig. De combinatie van je sterke mondigheid en je 101 grimassen - ik denk dat jij heel wat genen van je overgrootvader-acteur heb geërfd - moet ik soms echt moeite doen om mijn lach in te houden. Je bent ook behoorlijk pienter waardoor je alles, maar dan ook alles van wat we je uitleggen en vertellen onthoudt en dat dus ook te pas te onpas tegen ons gebruikt. Dan kijk je samen met ons naar Wat Als?, naar dat stuk over 'Wat als Jezus een flauwe plezante was?'. Om dan uren later, wanneer het bedtijd is en ik moet opstaan uit de zetel om met jullie naar boven te gaan doodserieus Koen De Graeve a.k.a. Jezus te citeren: 'sta op mama, en ga'.  



'En nu moet ik al die stenen zelf dragen en zijn jullie al weg en dat is zo oneerlijk'.


Ik sta vaak met mijn mond vol tanden, of wat moet ik met de filosofische 'straks is nu al voorbij hoor mama', of 'als ik in jouw buik zat, hoe kon ik dan drinken?' vragen/opmerkingen? Ik besef meer en meer dat kinderen onze weerspiegelingen zijn, en bij jouw weet ik zeker dat we onze 'hevige' karaktertrekken in het kwadraat hebben doorgegeven: je bent extravert, joviaal, en een continue prater (dat laatste deel je trouwens met je broer, vaak een reden waarom je papa en ik na bedtijd vaak bekaf zijn ;-). Daar waar August mij een vrij zachte landing in het moederschap gaf, verloor ik met jou een groot stuk van mijn zelfvertrouwen als moeder. Dat ligt niet enkel aan het feit dat je in vergelijking een minder 'makkelijke' baby was, of dat je controlefreak van een moeder even alle pedalen kwijt was door de multiplicatie van haar kroost. Ik deed er misschien iets langer over om jouw gebruiksaanwijzing te snappen. Te begrijpen dat ik jouw tantums moest beantwoorden met stilte en aanwezigheid. Niet moest blussen met woorden of geroep. Dat rust heel vaak voor jou de sleutel is. Alleen ben je een heel ander kind dan in het bijzijn van je broer. Op school duidelijk ook. Je extraverte en wilde zelf breng ik tot rust door je dingen te laten doen waarbij je je heel erg moet concentreren. Puzzelen kan je als de beste - 50 stukken zijn al geen uitdaging meer- en strijkparels bleken deze vakantie ook een topper. Hoewel je start minder smooth verliep dan bij je broer en ik me bij jou 101 meer zorgen maakte, doe ik dat des te minder voor je toekomst: als de goden ons gunstig gezind blijven kom je er wel. Zolang ik kan tegenhouden dat je een mobilette koopt op je 16de hoop ik dat je verder door het leven zal wandelen. Complexloos.


Jouw mama is best wel een rationele persoon, maar als ik toch wil geloven dat toeval niet bestaat, dan denk ik dat het geen toeval is dat jij mijn 2de kind werd. Want tijdens het moeilijkste jaar uit mijn leven, vorig jaar, hield jij me mee op de been. Uiteraard je broer en papa ook, maar die dienden ook met hun eigen verdriet om te gaan. Jij was met je extreme levensvreugde, lichtheid en gekkigheid het antidotum voor de zwaarte die soms in huis hing#mydailydoseofprozac. Dus bedank ik jou lieve Flixie, voor de kleine lieve gekkie die je bent.


Mijn sloebietje. To the moon, infinity & beyond.  



Flixietje puur en onversneden :-)



0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon