• Jenni

#freelifeisthebestlife. 1 jaar freelancer. hoera! hoera!

Het leven gaat aan een rotvaart, dat hoef ik jullie niet te vertellen. Een jaar geleden stond ik met ietwat knikkende knieën in een Partena-kantoor om mijn BTW-nummer aan te vragen, en ondertussen kan ik zeggen dat ik al twaalf maanden zelfstandige ben. Twaalf maanden zonder baas, mét vrijheid en een betere work-life-balance die ik ooit heb gekend. En dat mag best gevierd worden. Dus reflecteer ik hier, samen met jullie, over die hell of a ride waar ik al een jaar op zit.

Want ik ben mezelf behoorlijk tegengekomen.

Mijn business-plan is eerder gericht op wat ik graag wil doen dan op de harde cijfers. Het doel was (en is nog steeds) om mijn hoofdinkomen te halen uit consultancy-opdrachten in HR, waarvoor ik behoorlijk mooie tarieven mag vragen. Niet meer dan 4 dagen per week, zodat ik ik daarnaast ook de tijd én de financiële ruimte heb om met meer creatieve dingen bezig te zijn: artikels schrijven, mijn coachingopleidingen volgen, wie weet zelfs aan een boek beginnen. Of soms ook om met helemaal niets bezig te zijn.

Ik had het geluk dat er meteen twee opdrachten in mijn schoot geworpen werden: eentje in HR (bij een zeer bekend Zweeds bedrijf :-)) en eentje in de journalistiek. Het kon niet beter starten. De zon scheen en ik ging er vol voor.

In het najaar kwam de eerste dip. Ik voelde mijn drive verslappen, ik miste mijn oude job (hoewel ik er niet meer naar terug wilde) en herviel weer in het oude patroon van faalangst én vergelijkingsdrang ('iedereen staat verder dan ik'). Ik wist dat het zou komen en toch verraste het me: ik begon te twijfelen of het ondernemerschap wel iets voor mij was. Toch zette ik door. Omdat ik niet zo snel de handdoek in de ring gooi. Omdat ik weet dat ik (zoals iedereen) in elk uitdagend moment naar de comfortzone grijp, maar intussen weet dat daar niet veel spannends gebeurt. En omdat ik onderstaande grafiek wel ken:



bron: entrepreuneur.com

Maar dus: na de dip kwam de remonte. Het begin van 2020 was veelbelovend: ik had een nieuwe HR-opdracht te pakken, eentje die dichter bij mijn interesses ligt en waar ik lange tijd zou kunnen blijven. Ik begon aan mijn coachingopleiding. Er waren tal van creatieve zij-projecten waar ik op aan het broeden was. Ik voelde het vuur weer oplaaien. En toen kwam corona.

De leuke opdracht viel in het water. Ik kon een streep trekken over alle zij-projecten. Viel terug op één opdracht van 3 dagen per week, volledig van thuis uit, én in combinatie met pre-teaching. Maar toen gebeurde er iets onverwachts: na enkele dagen van lichte paniek, van het gevoel dat ik weer helemaal terug naar af was, overviel me een enorme rust. Niet alleen omdat de lockdown onvermijdelijk een lege agenda met zich meebracht, maar vooral omdat ze onverbiddelijk de bewijsdrang en ongeduld het zwijgen oplegde. Ik voelde wat ik al veel langer wist: dat ik nog meer voor mijn ding wil gaan. Dus niet zozeer blijven werken voor opdrachtgevers, maar echt mijn eigen zaak uitbouwen. In coaching. Maar dat ik er de tijd voor ga nemen. Rustig mijn opleiding ga doorlopen, en dat het oké is als ik ondertussen niet de ‘topopdrachten’ aan elkaar rijg.

Het is wat de psycholoog zei tijdens onze laatste sessie: een opdracht die me vrijheid geeft om aan mezelf te werken, kan ook waardevol zijn.

Het is ook wat de wederhelft zei, tijdens ons eerste post-lockdown uitje: dat het totaalplaatje van ons leven de 10/10 kan benaderen, ook al is die job maar een magere 7.

En dat deed me nadenken - alweer. Over hoe ik me telkens fixeer op wat er nog niet juist zit, en alle successen zomaar afvink, zonder er écht van te genieten.

Dus: 1 jaar freelancer, dat is hoera! hoera! want:

1. Dankzij het ondernemerschap stond ik nog nooit zo dicht bij mezelf, bij wie ik écht ben en wil zijn. Ik ben behoorlijk trots dat ik neen heb durven tegen de dingen die op papier behoorlijk cool leken, maar die niet stroken met de manier waarop ik in het leven wil staan. Ik kan en mag die keuzes maken. Er is niemand meer aan wie ik verantwoording moet afleggen, buiten mezelf. En dat is heerlijk.

2. Ik heb nog nooit zoveel levenskwaliteit gehad als de afgelopen maanden. Minder stress, meer ontspanning en échte bewuste tijd. Ook dat is heerlijk.

3. En ik heb ook nog eens deftig de pindakaas op mijn boterham verdiend, ook dat is iets om trots op te zijn (doen wij vrouwen veel te weinig).

It was a hell of a ride, maar ik zou het zo opnieuw doen.

Jenni.

ps: volgende week geef ik jullie 3 waardevolle dingen mee die ik geleerd heb uit één jaar ondernemerschap.

#worklifebalance #momboss #intheoffice #freelancerlife


232 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon