• Jenni

#freelifeisthebestlife. Hoe ik de vergelijkingsdrang probeer te tackelen (en jij misschien ook)

Situatieschets: ik scroll door Instagram. Ik vergaap me aan witte interieurs, perfect gestylde String-kasten en mooi gedekte tafels. En dan kijk ik naar mijn muren, die ooit wit waren maar nu vol vegen zitten (witte muren en kinders zijn nooit een goede combinatie). Naar mijn String-kast (ja, die heb ik wel, interieurjunkie als ik ben) die vol Lego en andere onbestemde rommel ligt en naar mijn tafel, die wel mooi is maar telkens bedolven onder restjes cornflakes, melk en papieren. Op dat moment voel ik innerlijk de frustratie wat opkomen. En de drang om meteen de klusjesman te bellen om mijn muren te komen schilderen. En ook om die vaas te kopen die ik zag tijdens mijn scrollbeurt, want hoe mooi zou die hier (en op de foto) wel passen? Om dan te beseffen: no way dat mijn interieur er ooit zou afgelikt proper zal uitzien. Eerlijk? Op dat moment kan ik me behoorlijk fucked up en gefrustreerd voelen omdat ik klaarblijkelijk altijd in een halve zwijnenstal leef, behalve dan die vijf minuten nadat de poetsvrouw gepasseerd is. Waarop ik weer boos ben dat ik zo "influenceerbaar" ben.


Dat geldt trouwens niet alleen voor triviale dingen zoals mijn interieur, maar ook voor het ondernemerschap. Soms lijkt het wel alsof ik overal solo entrepreneurs zie die er erin slagen om hun eigen zaak uit de grond te stampen, 3 kinderen op te voeden, 5x per jaar op vakantie te gaan, digitaal heel erg aanwezig te zijn, daarnaast nog 500 verschillende zijprojecten te hebben én er bovendien telkens pico bello uit te zien. Terwijl ik vorige week nog manlief vergat te vragen naar zijn superbelangrijke doktersafspraak, met ongekamde haren aan de schoolpoort stond en de afgelopen maand geen fut had om aan mijn zaak te werken - ik werk wel IN mijn zaak voor alle duidelijkheid, maar liet voor de rest (met name de doelen die ik me vooropgesteld heb) alles op z'n beloop. Op zo'n momenten komt mijn fomo-gehalte duidelijk naar boven. En vooral de beklemmende gedachte: hoe doen andere mensen het en waarom kan ik dat niet?


Ondertussen weet ik al heel goed waar die vergelijkingsdrang vandaan komt. Dat die voor niets nodig is ook en dat hij alleen maar voor frustraties zorgt. Allemaal makkelijker gezegd dan gedacht en gevoeld, maar ik ben er heilig van overtuigd dat je denken je gevoelens kan beïnvloeden. Train je brein zoals een puppy, las ik ooit, en dat is keihard waar. Hoe?

I

  • Door uit te zoemen uit je eigen situatie. Qué? Ik bedoel hiermee, jezelf vanop een afstand te bekijken en alsof je een buitenstaander zou zijn, te aanschouwen wat je allemaal wél al bereikt hebt of waarover je trots bent. Ik, en misschien jij ook, heb nogal de neiging om de dingen die ik doe nogal 'gewoontjes' te vinden. Niets bijzonders. Terwijl het vanop een afstand misschien wel behoorlijk kick ass kan overkomen om 3 maanden na een ontslag als freelancer te zijn gestart. Of om je kinderen veilig verder te laten groeien en bloeien terwijl je leven in de fik staat. Hoe belachelijk is dan de frustratie om gemorste cornflakes en melk?

  • Iedereen bewandelt zijn eigen pad. Ik, en jij misschien ook, heb mijn eigen geschiedenis, omstandigheden, zegeningen en vervloekingen. Iedereen legt ook zijn eigen accenten. Iedereen wordt ook gelukkig van andere dingen. Dat is niet vergelijkbaar. Wat heeft het dan voor zin om je te spiegelen aan anderen?

  • Er is altijd beter. Ik, en jij misschien ook, betrap er me soms op te zeggen/denken: 'moest ik dit of dat hebben, dan zou ik gelukkig zijn.'Dat bikiniproof lijf, of die job die fantastisch lijkt, of dat perfect ingerichte huis. Maar wij mensen willen altijd meer, of beter. Na het behalen van dat lijf zullen we ons wel ergeren aan rimpels of grijze haren. En dat geldt voor ALLE niveaus. Of denk je dat Leo Dicaprio geen frustraties had toen hij de ene topacteerprestatie aan de andere reeg maar nooit die felbegeerde Oscar in ontvangst mocht nemen?  

  • Iedereen toont wat hij/zij wil tonen. Wat we zien, horen en lezen is heel vaak maar het topje van de ijsberg. Iedereen kent ondertussen wel die ogenschijnlijke perfecte IG - foto's waarvan achteraf blijkt dat alle rommel aan de kant geschoven is (doe ik ook hoor ;-)). Maar dat gaat eigenlijk voor alles zo. Ik ben vrij open over mijn leven, en toch vertel ik maar het stukje dat ik wil vertellen. Er zijn veel gedachten, gevoelens, en andere shizzle die ik voor mij, of mijn strikte intieme kring houd. Weet dat dit ook zo is voor de mensen waaraan je je spiegelt, en zeker voor de digitale wereld.

  • Bewust offline gaan is soms de enige oplossing. Als ik merk dat ik me te veel spiegel, dan zet dat een negatieve spiraal in werking: ik begin lusteloos te scrollen, voel dat de inspiratie omslaat in afgunst, begin me minder goed in mijn vel te voelen en voor ik het goed en wel besef duw ik mezelf mentaal de grond is ('niemand zit op mij te wachten beuheuheu'). Op die momenten is het enige dat helpt om zoveel mogelijk externe invloeden uit te schakelen en terug naar mijn kern te komen. Klinkt zeer wollig, maar yoga, gesprekken met manlief, lezen en de gewone geneugtes van het irl-leven laten me dan weer met de juiste bril naar mezelf en mijn leven kijken


Als ik het kan, dan kan jij het ook.


Jenni.


#worklifebalance #momboss #intheoffice #freelancerlife

216 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon