• Jenni

#freelifeisthebestlife. Hoe ist? (3)

Enkele weken geleden schreef ik op Insta over mijn (professioneel) dipje en eindelijk heb ik tijd gevonden om er meer gestructureerd over te schrijven. Want laat ik meteen met de deur in huis vallen: tijd, of eerder het gebrek eraan, is/was in grote mate de aanleiding voor mijn 'bwa'-gevoel.


De laatste weken voor mijn vakantie waren enorm druk, en ik had het gevoel dat ik weer op sleeptouw was genomen door de maalstroom van het leven. Het oude duiveltje 'automatische piloot' genaamd, nam het opnieuw van me over en ik merkte dat ik daardoor in een negatieve spiraal terechtkwam. Ik twijfelde aan alles, en voelde me vooral gefaald in datzelfde alles. Wat misschien wel gek klinkt voor de buitenwereld, I know, maar zo voelde het wel. Ik beleefde geen plezier aan de dingen die ik deed, voelde alleen maar stress. Giet daar nog eens wat administratieve issues bovenop (het hopeloos achterop geraken in mijn financiële shizzle, mijn boekhoudster die mijn mailtjes niet beantwoordde), plus wat paniek dat ik ondertussen een nieuwe grote HR-opdracht moest binnenrijven (mijn huidige loopt af eind dit jaar) en je weet het: ik kreeg een kleine kortsluiting in mijn geest. Wat behoorlijk nieuw is voor mij. Ik ben namelijk nooit een groot stresskonijn geweest. Maar blijkbaar doet het wat met een mens, zo op anderhalf jaar 3 dierbaren verliezen. Het is veel moeilijker geworden om te geloven in happy endings. 


Om dit alles wat concreter te maken: ik wist niet meer of het sop de kolen waard was. Want deed ik de opdrachten die ik nu deed, echt graag? Hmm neen, niet echt. Ik zie er niet enorm tegenop, maar ik word er ook niet ontzettend wild van. Ik mis, nog steeds, heel erg de buzz en de drive van het interimwereldje. Maar dan denk ik ook meteen aan de commerciële druk, de hele lange dagen, de laatste helse maanden. Neen, daar wil ik niet naar terug. Ik kan dat ook niet meer aan, in alle eerlijkheid. Maar wat wil ik dan wel?


Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het is immers altijd makkelijker om te weten wat je niet wil, dan wat wel. Daarom hakte ik wel de knoop door om de copywriting opdrachten in het 'Madame Octopus HR & Storytelling' - verhaal te laten vallen. Want als ik dan toch één ding geleerd heb dit jaar, dan is het wel dat ik vanuit een soort bewijsdrang niet koppig verder moet doen met dingen die diep vanonder in de buik niet goed aanvoelen. Copywriting was mijn ding niet helemaal, en ik merkte dat ik er ontzettend veel tijd aan moest besteden om toch niet 100% blij te zijn met het resultaat. Bovendien stelde ik vast dat ik geen 'fastfood-schrijver' ben: ik kan niet veel artikels op korte tijd produceren. Bij mij moet zoiets rijpen, zoals een goede oude kaas of wijn, zodat ik kan schrappen en herschrijven tot ik helemaal content kan zijn over het eindresultaat. Wat uiteraard niet kan als je op een sneltempo heel wat teksten moet neerpennen én meteen de juiste klik moet vinden met de klant. Exit copy dus.

Wat wel blijft, is het puur journalistieke:  onderwerpen uitspitten waar mijn hart écht sneller van gaat slaan. Het ouderschap, vrouwelijk ondernemerschap, work/life-balans, zelfontwikkeling. Minder kwantiteit, meer kwaliteit quoi.


Maar om een kat een kat te noemen: daarvan gaan de brooddozen van mijn kinderen niet gevuld geraken. Ik moest dus nog op zoek gaan naar een nieuwe HR-opdracht en dat was ook een dingetje. Om te solliciteren moet je op je best zijn, fris en monter en sterk in je schoenen staan. Ik voel me alles behalve zo - eerder donker en wankel.


Maar alsof het zo moest zijn - hallo universum - kreeg ik deze week een telefoontje van mijn HR-klant, met de mededeling dat ze me graag tot eind juni aan boord willen houden. Hoewel die opdracht niet enorm inspirerend is, geeft ze me wel de mentale rust om het komende halfjaar verder alles op een rijtje te zetten. Om even verder te bekijken welke richting ik uit wil, misschien wat andere journalistieke opdrachten uit te proberen, mijn administratie een beetje op punt te zetten (dat ook), een coachingopleiding te volgen en vooral: om terug meer tijd te steken in de dingen waar ik wel heel blij van word ook al brengen ze geen centen op. Deze blog bijvoorbeeld. Ik heb het ontzettend gemist en ik heb heel wat plannen voor nieuwe rubrieken. Ook al heb ik misschien geen 10.000 lezers per maand (zelfs niet de helft ;-)), fuck it: elke mail of elk bericht dat ik van jullie krijg waardeer ik enorm. Ik heb gemerkt dat ik, los van het schrijven, veel voldoening haal uit het inspireren. Niet door de picture perfect, maar door jullie deel te laten uitmaken van mijn zoektocht. Eén die we allemaal wel ondernemen, niet? Het is bovendien echt een houvast geworden, een hulp om mijn gedachten te ordenen en mijn leven mee vorm te geven.


'Om terug in balans te komen, moet je eerst in disbalans zijn', vertelde mijn therapeut me onlangs. De balans is nog niet helemaal terug, de waas in mijn hoofd nog niet opgeklaard.


Maar dat komt. I will survive.





#worklifebalance #momboss #intheoffice #freelancerlife

244 keer bekeken1 reactie

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon