• Jenni

Groetjes uit Zennistan!

Toen het duidelijk was dat ik een break wilde nemen, was het ook meteen duidelijk dat dit tijdelijk zou zijn. Een paar maandjes rust en dan hopla, er terug tegenaan. Op een andere manier wel dan de voorbije tien jaren, maar toch. Alle voornemens ten spijt kon ik toch maar niet snel genoeg duidelijkheid hebben over de wat en de hoe en de waarom.


Week van mijn ontslag, voornemen: 'ik ga de eerste weken echt vakantie nemen en niet nadenken over wat ik wil doen'


Eerste bezoek bij de loopbaancoach (3 weken na mijn ontslag):

Ik: 'Goh, ik heb een vaag idee over wat ik zou willen doen'. Waarop ik dus uit de doeken deed dat ik als freelancer wilde starten na de zomer, halftijdse opdrachten in werving en selectie wilde aannemen en daarnaast 2 dagen per week wilde werken aan mijn droom (= centen verdienen met mijn schrijfsels). Hoe ik dat zou aanpakken had ik al uitgeschreven, welke bedrijven me aanspraken ook, net zoals het netwerk dat ik daarvoor kon aanwenden en hoeveel ik exact zou moeten verdienen om dezelfde levensstandaard te kunnen behouden.


Loopbaancoach: 'Euh ja, dat is wel al zeer expliciet.'


Voilà, ça c'est moi. Ik ben ongeduldig en enthousiast, zit altijd boordevol plannen en ik kan mijn gedachten niet stopzetten. Dat is wat rust en inspiratie met me doen. En hoewel ik mezelf heel vaak zie als een lui en afwachtend iemand, blijkt in de praktijk heel vaak het omgekeerde waar te zijn


Er is zich nu echter een kleine mentale shift aan het ontspinnen. Daar waar ik in het begin best wel moest wennen aan het idee dat ik plots veel meer tijd met de kinderen kon doorbrengen en mij hierover zelfs wat schuldig voelde, begin ik nu meer en meer te genieten van het thuis zijn. Van met hen naar school te kunnen fietsen 's morgens, uitstappen te plannen op woensdagnamiddag (toen ik werkte had ik daar vaak helemaal geen fut voor), met hen te voetballen in de tuin en Felix uit te leggen hoe hij dagcrème moet gebruiken - ja die heeft daar interesse voor.


Bekentenis: toen ik werkte keek ik op de terugweg altijd keihard uit naar het moment dat ik August en Felix zou ophalen in de bewaking. Maar eens daar toegekomen waren ze moe en lastig en was ik de boeman omdat ik met de fiets gekomen was terwijl ik beloofd had met de auto te komen/geen eten meehad/iets vergeten was mee te geven/of om geen enkele reden tout court. En op dat moment telde ik echt af naar het moment dat ik hun slaapkamerdeur zou dichtrekken. Bad geven, spullen klaarzetten en verhaaltjes voorlezen: ik deed het allemaal op automatische piloot, met wat geroep ook nog eens tussendoor. Ik kon alleen maar denken: laat het vooruit gaan, please. 


Niets meer daarvan nu. Om het in de woorden van Servaas te zeggen: 'het is zo fijn thuiskomen nu, om na een drukke werkdag in een rustig huis toe te komen.' De kinderen lijken 'gemakkelijker', of ben ik het gewoon die rustiger ben geworden?


Het laatste zal allicht waar zijn. Mijn break is dus niet alleen goed voor mezelf. Iedereen vaart het wel er bij.


Planeet Ratrace lonkt in de verste verte niet.

Ik vertoef nog even in Zennistan. Ook al is het een luchtbel, ik denk dat ik blijf. 


Jenni.




0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon