• Jenni

Hartjes voor de juf Lotte’s en Eliens van deze wereld!

Vrijdag was een emotionele dag. Niet alleen vertrok mijn oudste voor de eerste keer zonder ons naar het buitenland (en dan zijn we nog gescheiden door een zee, wat de psychologische afstand nog groter maakt). Eerder die dag moesten mijn zonen afscheid nemen van hun twee topjuffen: Juf Lotte van de oranje klas (Felix) en Juf Elien van de uiltjesklas (August)


Ik voelde de bui al eerder hangen. Toen Servaas heel jolig verwees naar de nakende grote vakantie (misschien met een kleine zweem van jaloesie, want zo’n volle 9 weken klinkt eind juni voor ons, door-en-door-vermoeide ouders, zeer aanlokkelijk) kregen we van August steevast een venijnige blik en een ‘neen! Dan zie ik juf Elien niet meer!’ te horen. Toen hij me een dag later vroeg hoe hij ‘Juf Elien je blijft voor altijd in mijn hart’ moest schrijven, kreeg ik al een enorme krop in de keel. En later die avond, op het grote kleuterafstudeerfeest, voelde ik de waterlanders al komen.


Want het was gewoon een topjaar, voor allebei. August ging altijd al graag naar school, maar dit jaar was het gevoel nog anders. Het gevoel dat hij helemaal was opengebloeid en dat school na thuis zijn 2de favoriete plek ter wereld was. Het gevoel dat elke ouder wel wenst, lijkt me. En Felix, tja…hoe moeilijk zijn overgang was naar de crèche, des te smoother verliep zijn start op school. Het leek gewoon of ie nooit anders had gedaan. Hij voelde zich vanaf dag 1 gewoon als een vis in het water. Komt misschien ook deels door de fanbase die hij via August heeft opgebouwd (en hij liet zich die aandacht welgevallen: zijn boekentas laten dragen door andere kinderen? Check. Oudere meisjes die zijn naam scanderen bij het toekomen? Dubbelcheck) maar grotendeels door juf Lotte. Als ik een als ik een prototype van de kleuterjuf zou mogen uitwerken, zou het een Lotte zijn: lief, zacht en met een gezicht dat altijd op glimlachen staan.


We voelden al dat het dit jaar dik snor zat na het eerste oudercontact. Felix ging nog maar 10 dagen naar school, maar juf Lotte beschreef hem al perfect tot in de puntjes. ‘Felix gaat graag op alle mogelijke manier van de glijbaan’, was de allereerste zin die we te horen gekregen. Ook zijn puzzeltalent bleef niet onopgemerkt. We kregen een paar maanden later te horen dat ze puzzels in andere klassen ging halen, om hem de moeilijkere voor te kunnen schotelen. Differentiatie vanaf het prille begin.


En daar waar August zijn koppigheid vroeger soms een issue bleek, wist juf Elien al na een paar weken hoe ze hem moest aanpakken. Daar slaag ik als mama nu zelfs nog niet altijd in ;-)


Elke week werkten zij de meest leuke thema’s uit en elke dag zorgden zij met veel liefde voor onze kinderen. Maar het is meer dan dat. Het is ook de lieve briefjes die geschreven werden na het overlijden van mijn zus. De extra aandacht die August toen kreeg. De blogs die wekelijks werden geschreven en de honderden foto’s die werden gemaakt. De filmpjes die werden gedraaid en gemonteerd na een uitstap, voor het mama/papafeest en voor de afstudeerreceptie. En niet te vergeten de sleepover op school (inclusief fuif en frietjes), waarvan ik nu al weet dat hij in Augusts kinderherinnering gegrift staat.


Vrijdag was dus een moeilijke dag. Omdat ik weet dat ze nooit meer bij Juf Elien en Juf Lotte zullen zitten. Omdat het héél moeilijk zal zijn om dit schooljaar te overtreffen.


In tijden waarin het leerkrachtenberoep niet altijd meer evenveel respect afdwingt zeg ik graag: chapeau. Hartjes voor jullie. Bedankt voor jullie onvergetelijke bijdrage om onze kinderen de best mogelijke start in het leven te geven!


Jenni.




83 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon