• Jenni

Hoe doen zij het (4)? Work/life met Uwe Porters!

Oh, ik vind het zooo bijzonder! Niet alleen alle fijne reacties die ik krijg op deze reeks, maar ook vooral alle inspirerende verhalen die ik van jullie mag lezen. Onze levens zien er misschien vaak verschillend uit, maar één ding hebben we allemaal gemeen: we doen ons stinkende best en het ouderschap met een job combineren is een verhaal van vallen en opstaan. Van falen en overwinnen. Van pro's en con's. En das helemaal ok.


Vandaag is Uwe aan de beurt. Ik leerde haar via Instagram kennen en haar account is één van mijn favorieten. Niet enkel om haar mooie plaatjes van haar en haar übermooi gezin, maar vooral om haar doodeerlijke teksten. Over dat moederschap, dat geen vergelijk heeft in schoonheid maar dat ons soms ongewild ook kan leiden tot de donkerste krochten van ons zijn. Ik hou van mensen die hun kwetsbaarheid durven te tonen, die echt en authentiek zijn, en dat is zij. Uwe, een mooie madame in alle betekenissen van het woord, laat ik nu aan het woord.


1) Hoe zou je jezelf introduceren tijdens een speeddating?

Ik ben Uwe, 28 zomers oud en vroedvrouw, halftijds werkzaam bij Kind en Gezin. Getrouwd met mijn eerste jeugdliefde en toen al de liefde van mijn leven. We hebben een dochter Lexie (3,5 jaar) en een zoon Viggo (1 jaar). Ik denk en voel te veel en beschouw mezelf een amateur in het moederschap. Iets met vallen, opstaan en hard zijn voor mezelf.


2) Waarom is jouw job, jouw passie?

Ik leef voor mama’s en papa’s. Vroedkunde werd echt mijn roeping en ik zet graag in op ouderschap. Ik schreeuw van de daken dat er niets zo life-altering is als bevallen en geboren worden. Dat geldt voor moeder, vader en kind. Dat we daar eerlijk en nuchter in moeten zijn en dat ik er mijn missie van maak om na een huisbezoek of consultatie mijn deur dicht te trekken, zeker wetende dat ik iemand zijn dag ‘lichter’ of ‘rozer’ maakte.


En daar draait het om. Als er iets in het leven echt niet in hokjes valt te steken, is het wel ouderschap en kinderen krijgen en het is mijn job om daar ruimte voor te creëren. Ik vind dat een voorrecht en buitengewoon fantastisch.


Of ik alle waarheid in pacht heb? No freaking way! Ik steek mijn neus nog dagelijks in artikels en boeken van andere professionials. En thuis: Ik ben ook een van die moeders die maar wat doet, en hoopt dat het genoeg is.


3) Schets een voor jou doordeweekse dag.

Ik werk halftijds. Op maandag, dinsdag en vrijdagvoormiddag kan je mij vinden tussen de baby’s van de Noorderkempen. Lexie gaat dan hele dagen naar school en Viggo naar een crème van een onthaalmoeder. Manlief werkt 12 uur-diensten en dat betekent dat als hij aan het werk is, zowel de ochtend als de avond voor mijn rekening zijn. Dat is pittig, maar we redden het net en soms amper.


Lexie is een echte treuzelaar en heeft graag – zeker ’s morgens – een vaste routine.

We wonen vlakbij de school wat een misleidend veiligheidsgevoel geeft want we zijn erg vaak maar net (niet) op tijd.


Na school halen Lexie en ik Viggo op bij de onthaalmoeder en gaan we richting huis. Maandag is met stip Spaghetti-dag. Simpel, ik weet dat ze daar goed van zal eten en het is snel op tafel. Wat essentieel is op maandag.


s Avonds is bij ons een dingetje. Lexie kan niet uit zichzelf in slaap vallen dus zit ik naast haar tot ze inslaapt. Vroeger duurde dat een uur, maar gelukkig is dat tegenwoordig nog maar minutenwerk. Viggo neem ik dan even mee en probeer ik gelijktijdig borstvoeding te geven zodat ook hij niet ver van dromenland verwijderd is. Jammer genoeg loopt het zelden op deze serene manier.


’s Nachts worden mijn twee draken nog geregeld wakker. Lexie gemiddeld twee keer, vaak van een nachtmerrie of grote dorst. Viggo wordt elke 2,5 uur ongeveer wakker en wil dan meestal aan de borst. Een enkele keer laat hij al eens 4 uur tussen.


4) Op welke dagen denk je, ik stop ermee en verkas met mijn gezin naar een onbewoond eiland waar ik elke dag liters kokoswater drink?

Elke dag. Serieus, elke dag kan er wel iets mij overvallen waardoor ik denk: “Fuck it all, ik ben hier weg.” Maar het is de kunst om ook elke dag iets te zien of voelen waardoor wat glitter of magie je overvalt. Dat zijn kleine dingen, maar het is echt. Ik ben zo moe, het is bijna ronduit belachelijk hoe het kan dat mijn lichaam nog geen enkele morgen zei: “Oei nee Uwe, dat gaat niet lukken vandaag, wij bewegen niet.” Maar de bewuste keuze om halftijds te werken maakt dat meestal soort van draaglijk.


Toen ik zwanger en net bevallen was van Viggo zat Tom, mijn man, in de Politie-opleiding. Ik voel nu hoe zwaar dat was voor mij. Hij had examens, moest stage doen en alles slikken wat een student te verduren krijgt en ik was net bevallen, Lexie startte op school en alles kwam uiteindelijk wel op mijn schouders terecht. Hij hielp waar hij kon, absoluut, maar je snapt de stress, druk en focus. Je doet dat allemaal wel gewoon maar ik heb behoorlijk wat kletsen gekregen. En dat voor iemand die eigenlijk extra voor zichzelf had moeten zorgen. Ik voel nu dat het te veel was en zou dat ticket naar het paradijs met twee handen aannemen nu.


5) Hoe hou jij het allemaal vol?!

Daarin ben ik de slechtste raadgever.

Onthou dat alles, maar echt alles een fase is. Zelfzorg is zo belangrijk maar ik doe het zelf amper tot niet. De kinderen zijn echt alles en ik moet zelf - letterlijk – bijna neervallen voor ik hun zorg uit handen geef.


Wees lief voor elkaar. Voor je partner maar ook de mensen rondom.


Verlies jezelf niet in de rush die anderen of de maatschappij je probeert op te leggen. Iedereen ploetert en je werk, taak, opvoeding gaat het vlotst als je er je tijd voor neemt.

Luister ook altijd naar je hart, je hoofd volgt wel.



© Uwe Porters


0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon