• Jenni

Hoe doen zij het (5)? Work/life met Marie Van Leemput!

Rouwwerk is straf werk, in alle betekenissen van het woord. Niet alleen ga ik door een periode van intens verdriet, maar ook door eentje waar ik al mijn zekerheden in vraag stel. Hoe ziet mijn leven eruit? Wil ik nog op dezelfde manier verder? Hoe bouw ik een zinvol bestaan verder uit? (klinkt een beetje Kerk & Leven-achtig, maar jullie snappen wel wat ik bedoel). Meer concreet ook: heb ik het gevoel dat mijn werk en mijn gezinsleven nog in balans is, of beter: of de balans voor mij nu nog klopt?


Je hoeft uiteraard niet te rouwen om je dergelijke vragen te stellen; ze passeren wel allemaal regelmatig eens in ons hoofd. Dat is niet anders bij Marie Van Leemput, een instamom die ik een tijdje geleden leerde kennen en met wie ik wel wat gelijkenissen vertoon. Niet alleen delen onze zoontjes hetzelfde geboortejaar (de 'stoute mama'-tantrums van haar jongste zijn voor mij dus zeer herkenbaar ;-)), we staan allebei op een nuchtere manier in het leven én het ouderschap en we zoeken graag de uitdagingen op, vooral in onze jobs!


1) Wat zou je over jezelf vertellen tijdens een speeddating?

Ik ben Marie, 36. Naast mama zijn (van mijn twee turbo-ninja’s Felix en Jerome) werk ik meer-dan-fulltime bij AXA Bank. Ik ben verantwoordelijk voor de dienst “Operationeel Risico” en ben daarnaast ook nog programma manager van een groot project “Interne Controle” dat nu bij de bank uitgerold wordt. Mijn werk is een groot en belangrijk stuk van mijn leven, en ik zou liegen als ik zou zeggen dat dit perfect combineerbaar is met een uitgebreid sociaal leven (de sofa en ik, wij zijn dikke vrienden), sporten (hell no), een goed-draaiend huishouden (wij schakelen véél hulplijnen in!) of intensieve hobbies (alhoewel ik de laatste jaren graag tijd maak voor fotografie-cursussen). Ik ben permanent moe (al zit mijn jongste nachtbraker daar ook voor iets tussen) en stress en deadlines zijn me zeker niet vreemd. Maar ik zou het ook niet anders willen. Ik werk graag en zoek onbewust ook wel de verantwoordelijkheid en de uitdaging op. Na een jaar van wikken en wegen heb ik wel heel recent beslist om binnenkort een andere weg in te slaan bij AXA Bank, maar ik weet nu al dat het werk niet zal minderen. De aard van het beestje ;-).


2) Waarom sta je elke dag met de volle goesting op?

Ik ben een betere mama, een betere vriendin en in het algemeen een betere persoon als ik professioneel actief ben en véél uitdaging en werk heb. Vaak zeg ik al lachend dat ik géén sportieve talenten heb of een creatief wonder ben, maar wél goed ben in mijn job. En daar zit wel waarheid in. Ik heb ambities; zolang ik voor mezelf groei en uitdagingen zie, zal ik met plezier werken. Toen ik een dikke tien jaar geleden in de banksector terecht kwam, had ik nooit kunnen denken dat ik vandaag zou staan waar ik nu sta. Ik heb het geluk gehad dat ik in alle jobs die ik al gedaan heb, steeds mijn eigen pad heb kunnen uitstippelen en veel heb kunnen uitproberen en opbouwen. En dat geeft me zeker energie. Mijn vriend en ik hebben dezelfde studies gedaan en zijn in dezelfde sector in dezelfde soort job gerold. In dat opzicht is het ook logisch dat het huishouden en de zorg voor de kinderen evenredig verdeeld is, en we elkaar ook 100% steunen in elkaars ambities.


3) Hoe ziet een doordeweekse dag bij jullie eruit?

Druk!! Ik heb het grote geluk dat ik werk op minder dan een kilometer van huis en daarenboven ook nog eens een super-flexibele werkgever heb. Die flexibiliteit is hoognodig om kinderen op tijd naar school te brengen (en te halen), warm eten op tafel te krijgen en nog wat tijd voor ontspanning in te bouwen. Zonder thuiswerk-dagen zou het me simpelweg niet lukken om de was te doen of bij de apotheker te geraken. Die flexibiliteit werkt uiteraard in twee richtingen; als de kindjes s’avonds slapen gebeurt het vaak dat onze computers weer boven komen en er nog gewerkt wordt. Heel romantisch wel ;-)


Stefan is meer een ochtendmens dan ik, dus hij zorgt s’ochtends voor de lunchdozen en het ontbijt. Ik rol mijn bed uit als hij de jongens helpt met aankleden, en dan is het alle hens aan dek. Ik heb wél geleerd om super-efficient te zijn en géén tijd te verliezen (als mijn kinderen wat willen meewerken, tenminste). Op 12 minuten ben ik gewassen, aangekleed, koffie gedronken en klaar om te vertrekken. Kindjes in de fietskar naar school, want die begint om 8h20. Als ik geen vroege vergadering heb, kom ik nadien even terug thuis om rustig (alleen!) te ontbijten en de ochtendrush-sporen weg te werken. Anders is het boterham op het werk ;-). De dagen dat ik op kantoor werk, is het meestal van de ene vergadering in de andere, dus veel tijd om tussendoor te ontspannen blijft er niet over. Als het lukt, maak ik wel bewust tijd voor lunch met vriendinnen of even een wandeling naar de bakker ;-). De avondrush is voor mij. Kindjes oppikken, eten maken, bad in, eten, bed in. Mijn jongste moet om half zeven gaan slapen (een hele dag school, zonder dutjes, valt hem zwaar); de oudste zit in het eerste leerjaar, dus ook tijd voor huiswerk moeten we voorzien. Tussen 17h en 19h kan je me maar beter niet storen. Heel druk hier dan!


4) Wat is jouw ultieme work/life-baaldag?

Er zijn van die dagen dat de kinderen al slechtgezind wakker worden en je al 7 crisissen bedwongen hebt nog voor je een kop koffie op hebt. Je staat alleen in voor de ochtendrush, want papa moest de vroege trein op naar Brussel. Daarna door regen en wind naar school, haasten, om dan toch te laat aan te komen voor je eerste vergadering op het werk. Meetings die niet tot resultaat leiden, collega’s die zeurend met problemen maar zonder oplossingen afkomen, het werk dat zich opstapelt, beslissingen die niet worden genomen.. dan de avondrush in met twee vermoeide jongens die géén zin hebben in mijn versgekookt eten, en die vooral géén zin hebben om braaf samen te spelen of te luisteren. Realiteit soms. Dan vraag ik me wel eens af waar ik allemaal mee bezig ben :-) Een goed glas wijn helpt dan wel om alles weer te relativeren!


5) En wat is jouw ultieme work/life- relativeringstip?

Alle hulp aannemen die je krijgt aangeboden. De dingen loslaten (al heb ik het daar heel moeiijk mee soms ;-)). Choose your battles. Zo heb ik besloten dat strijken echt niet persé nodig is en we daar dus ook geen tijd meer gaan insteken. Blijven praten met elkaar als het wat moeilijk wordt. Er af en toe eens alleen op uit trekken. En ouderschapsverlof nemen!





Bedankt Marie voor deze - alweer- zeer herkenbare en eerlijke antwoorden!


Ook zin om vijf pragende work/life-vraagjes te beantwoorden? Drop me dan een mailtje op hellomadameoctopus@outlook.com!

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon