• Jenni

Hoe doen zij het (6)? Work/Life met Sara Willaert!

Curieuzeneuzemosterdpotten, dat zijn wij! Enfin, ik zeker, maar jij ongetwijfeld ook, anders zou deze reeks niet zoveel succes hebben ;-). Ik blijf het toch echt inspirerend én frappant vinden dat hoewel onze jobs & achtergronden heel verschillend kunnen zijn, het toch vooral vaak hierop neerkomt: die andere moeders doen ook maar wat. Oef.


En zo is het niet anders bij de working mom die ik vandaag aan het woord laat. Sara ken ik als een very stylish (ze kreeg van mij al enkele keren onbeschaamd de vraag waar ze het één of andere interieuritem gekocht heeft, gespot op Instagram Stories uiteraard ;-)) moeder-van-twee, die midden in de tropenjaren zit.


1) Sara, hoe zou jij jezelf voorstellen op een speeddating?

Ik ben Sara. Mama van Mae (3) en Magnus (13m).

Ik vind het nog steeds heel bizar dit altijd het eerste is wat ik zeg wanneer iemand iets meer wil weten over mij. Nochtans… ik ben veel meer dan alleen maar mama.


Ik ben bijvoorbeeld ook de vrouw van Arne, na 9 jaar samen maakte we dat precies een jaar geleden ook officieel. Daarnaast ben ik ook vriendin, collega, dochter, juf in het BuSo, politiek geëngageerd en ben ik de definitie van het woord chaos.

Wanneer iemand vraagt naar mijn hobby’s dan moet ik altijd eens heel goed lachen, ik zou niet weten wanneer ik dat nog moet inplannen.


2) Waarom sta je elke dag met volle goesting op?

Het onderwijs. Er wordt vanalles over gezegd en geschreven. Toen ik afstudeerde als leerkracht PAV - huishoudkunde had ik nooit gedacht dat ik

1. vijf jaar later nog steeds interim ging zijn (hallo, financiële onzekerheid!)

2. In het buitengewoon secundair onderwijs zou belanden

3. Mijn eigen huishouden er zou uitzien als na een plaatselijk bezoek van hurricane Katrina


Maar man, wat doe ik deze job ongelofelijk graag, de onzekerheid nemen we er dan maar bij. Ik geef hoofdzakelijk les aan jongeren met autisme en/of gedrags- en emotionele stoornissen. De leerlingen zitten in groepjes van max. 3, maar wat zijn het energievretertjes! Wanneer ze de les op een goede manier volbrengen dan geeft mij dat voldoening. Daarnaast vormt het lerarenkorps een zalig team om mee samen te werken.


Ik kan Mae ’s morgens afzetten op school en haar ophalen om 16u en dan heb je natuurlijk nog de vakanties. Arne is ook leerkracht, dus die zijn pure quality-time met het gezin. We beginnen beiden met ons schoolwerk nadat de kinderen in bed zitten en ook in het weekend kruipt hier wat tijd in.


3) Hoe ziet een doordeweekse dag bij jullie eruit?

Het begint elke ochtend met te lang snoozen. De ochtendspits is gebaseerd op de tekenfilmprogrammatie op NOS (ooit had ik het principe: geen tv ’s morgens). Tijdens de Boterhammenshow moeten de kleren aan, ergens tussendoor wordt er een boterham gesmeerd, Buurman en Buurman betekent tanden poetsen en Shaun het schaap wil zeggen: tijd om naar school te vertrekken met de fiets. (Ikzelf vaak met ongepoetste tanden, make-uploos, in de eerste de beste legging die ik kan vinden en met dit dikkejassenweer vaak zelfs zonder BH *confession*) De gesmeerde boterham van 2 tekenfilmpjes geleden zit meestal nog in de hand op het moment dat we op school aankomen. 9 op de 10 keer is de schoolbel al gegaan en durf ik de directrice aan de deur niet aankijken.


Terug thuis heb ik nog 45 minuten om in mijn eigen klas te staan: Ik kan mij dus op mijn gemak klaarmaken en kleren uit de mand met ongestreken was grissen.


Arne brengt Magnus naar de dagmoeder en op dagen dat dit niet lukt ben ik mijn schoonouders erg dankbaar om in te springen. Ik vraag mij vaak af hoe we het er zonder hen zouden vanaf brengen.


’s Avonds verloopt iets vlotter. Meestal volgens het volgend stramien: Arne kookt en ruimt dat dan ook weer op, ik speel met de kindjes en maak hen bedklaar. Vreugdedansje als dit allemaal vlotjes lukt tegen 19u30. Erna doen we nog wat huishoudelijke klusjes en dan begint het schoolwerk. Ikzelf geraak sowieso nog bijna elke avond in de zetel, mijn man daarentegen zit meestal tot rond 23u aan zijn bureau.



4) Op welke dagen denk je: ik laat die ratrace achter me en verkas naar een onbewoond eiland waar ik kan leven van de liefde (en kokosnoten)?

De baaldagen zijn er dikwijls. Ik ondernam al honderden pogingen om beter te organiseren. Ontbijt klaarzetten voor de volgende dag, de kleren klaarleggen, boekentassen al klaarzeten, … om één of andere reden mislukken die pogingen en kom ik telkens 2 minuten voor het belsignaal aan op school.


De agenda uit mijn smartphone hanteren zoals het moet zou ook al een goed begin zijn. Nu denk ik dat ik alles kan onthouden maar vaak ontglippen mij dingen. Dan vergeet ik afspraken of to do’s van op het werk. Of ik vergeet dingen waardoor ik de rest van de dag in de problemen zit: mijn sleutels op de voordeur, mijn schoolgsm, mijn lesmateriaal, pampers voor Magnus tijdens het boodschappen doen, … op die momenten kan ik mezelf voor de kop slaan.


Toen ik nog in het regulier onderwijs werkte gebeurde het dikwijls dat wij op zondag de kindjes wegdeden om allebei voor school te werken. Dit gaf toen echt wel een wrang gevoel. Een onbewoond eiland met kokosnoten klonk toen wel heel aantrekkelijk.


5) Wat is jouw ultime feel-good tip?

Gebruik alle hulp die je kan krijgen. Huishoudhulp is hier de redding om niet helemaal weg te kwijnen in de broodkruimels en ander vuil die de kinderen (en wijzelf) achterlaten.


Daarnaast zijn mijn schoonouders goud waard. Eén telefoontje en ze staan paraat, ik besef dat dit niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is. Babysitters inschakelen zodat je er zelf ook af en toe eens tussenuit kan. Ik heb het geluk dat ik twee tienerbroers heb die ik betaal in snacks en/of een cadeautje, maar sowieso is een babysitter zijn geld waard. Het is een vorm van tijd voor jezelf kopen.


Op dinsdag is het telkens klassenraad waardoor ik maar laat thuis ben. Sinds kort eet Mae op dinsdagmiddag warm op school. Wat een verschil! Dus voor mensen die telkens laat thuis zijn, is dat warm eten op school volgens mij DE redding van de avondspits.


Op maandagnamiddag ben ik lesvrij. Ik blijf dan echter op school om zoveel mogelijk schoolwerk voor te bereiden voor de rest van de week. Ik merk dat de weken waarvan ik de maandag niet op school bleef veel heftiger zijn. Na jaren pendelen heb ik nu het geluk dicht bij huis te werken. Ik ben geschrokken van het positieve effect hiervan op mijn levenskwaliteit.


Daarnaast heb ik hele leuke collega’s waarmee er in de middagpauze altijd entertainment is.

En het allerbelangrijkste antwoord hierop is vooral: trek je niet te veel aan van die berg was, de kruimels op de vloer, de bergen speelgoed overal rond. Binnen 20 jaar zal het het huis er spic en span bij liggen en dat langer dan 1 dag.



© Sara Willaert

Bedankt Sara voor je inspirerende & grappig herkenbare bijdrage!


Ook zin om je inkijk te laten nemen tussen het dagelijkse boterhammengesmeer? Laat me iets weten op hellomadameoctopus@outlook.com!

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon