• Jenni

Hoe doen zij het (7)? Work/life met Utsepot!

Je zal het allicht wel gelezen hebben op de sociale media dezer dagen: Volgens een onderzoek verschenen in The New York Post zou het moederschap het equivalent zijn van 2,5 fulltime jobs. Je zou er voor minder moe of lusteloos van worden. Of een fles rosé nodig hebben (of in mijn geval: een goeie Duvel).


Want al die rollen combineren, dat is superinteressant, maar laat ons eerlijk zijn: ook behoorlijk kl*te en vermoeiend soms. Af en toe is het ook balanceren op een slappe koord van twijfel. Neem nu Utsepot (a.k.a. Leen Vande Cappelle) die vandaag in haar interne keuken laat kijken. Naast het feit dat onze zoontjes allebei dingen naar de trofee van 'schattigste, aaibaarste jongen met bril' blijken we allebei behoorlijk ongeduldige 'nadenkers' te zijn. Na weken van moeders aan het woord te hebben gelaten die hun job helemaal top vonden (wat ook helemaal top is) ben ik opgelucht om het herkenbare en genuanceerde verhaal van Leen te lezen.


Utsepot:

Ik ben een moeder van twee met weinig geduld. Ik leg de lat hoog voor mezelf en mijn omgeving op vlak van presteren, ik ben een schijtluis op vlak van verandering en wil van tijd tot tijd gewoon eens met rust gelaten worden. Het voorgaande is absoluut geen ideale momhoodcombinatie. Omdat ik daarmee bovendien niet zou scoren op een speeddate ook nog wat positiefs: je maakt me dolgelukkig door me een paar uur te laten spenderen met mijn fototoestel, ik hou van humor, kersepitkussentjes in de winter, lange zomeravonden en mijn gezin. Niet noodzakelijk in deze volgorde.


Waarom sta je elke ochtend op met passie, en niet enkel uit noodzaak?

Ooit stond ik elke dag met volle goesting op en reed ik fluitend naar het werk. But let’s be honest: dat is niet elke dag meer zo. Was mijn job ooit mijn grote passie? Jep! Is dat nog steeds zo? Neen. Wie mij goed kent of nauw met me samenwerkt, weet dit. Het betekent geenszins dat ik mijn job niet meer graag doe, laat staan dat ik er met de pet naar gooi. De immense administratie, de tsunami aan mailverkeer, de druk van ouders en leerlingen, het gegeven dat “ons team” wat op een eilandje werkt binnen het globale geheel zorgen ervoor dat de passie stilaan wegglipte. Ik ben er nog niet uit hoe en of ik de passie kan doen terugkeren...en of dat dan wel binnen mijn huidige job zal zijn. Maar tja, zie vraag 1...het schijtluisgedeelte.


Hoe ziet een doordeweekse dag eruit ten huize Utsepot?

Een doordeweekse dag ziet er hier erg wisselend uit en is volledig afhankelijk van het rooster van mijn eega. Als hij de kinderen naar school kan brengen dan zit ik veelal om halfacht al aan mijn bureau met mijn surfplank om de eerder genoemde tsunami te bestrijden. In alle rust, met een stevige kop koffie. Als ik de kinderen naar school moet brengen dan moeten ze er om 8u zijn (ik heb nog efkes te rijden naar mijn job) en ben ik om 7u al gestresseerd. “Eet vooooort” “we gaan te laat zijn” “ik zet je in je pyjama aan de schoolpoort hé” “ik maak je morgen om 5u wakker”...guilty, passeert allemaal regelmatig de revue op deze ochtenden. Vervolgens staan we om 7u55 wel netjes (die spikkels tandpasta op de kledij niet meegerekend) aan de schoolpoort. Dan begint om 8u30 mijn werkdag. Die eindigt tussen 15u30 en 18u (of 20u30 als er klassenraden zijn) afhankelijk van hoe laat ik begon en hoeveel uren ik die week dien te presteren. Een “doordeweekse” werkdag bestaat niet: de hele dag door komen telefoontjes of mailtjes binnen waarop we dienen te anticiperen. Ik probeer wel mijn agenda te plannen maar ik kan zelden afwerken wat die dag gepland stond. De avondrush doe ik vaak alleen omdat mijn man late shiften werkt. Die lopen sinds een dik jaar behoorlijk smooth: de kinderen spelen nog wat terwijl ik de huishoudelijke klusjes afwerk. (sowieso heb ik het nu morgen vlaggen, Murphy is my middle name)


Op welke dagen denk ik: f¨*ck it, en laat me nu eens allemaal gerust?!

Mijn ultieme baaldag start al met de nacht: moeilijk inslapen (ik zit weer in zo’n periode...geeuw), kids die niet doorslapen (thank you volle maan en bedankt zoon die weinig slaap nodig heeft) en een wekker die veel te vroeg afloopt. Of neen, wacht...tegenwoordig loopt die niet meer af. De eerdergenoemde zoon wekt ons. Alles loopt mis in de ochtendrush. De melkbeker wordt omgegooid voor de derde keer, de verse kledij hangt vol snot en speculaaspasta en alle brooddozen zitten in de vaat die ik gisterenavond vergat aan te steken. Met een kiekenhoofd arriveer ik op het werk. De ganse dag wordt mijn planning doorkruist met onverwachte aanmeldingen/wendingen/verrassingen. En ik hàààt verrassingen, behalve die van positieve financiële aard. Ik kom thuis way na bedtijd en ik zie mijn kroost niet meer. BUMMER. (ohja..en de boiler is stuk dus ik kan die miserie niet afspoelen met warm water. Verkassen, nu!)


Wat is jouw ultieme WORK/LIFE-balanstip?

Ons Elsa zegt het zo mooi: Let it gooooo, let it gooooo. Loslaten, veel durven loslaten. Ik hoor het mezelf graag zeggen, het toepassen verloopt iets minder vlot. Ik probeer vooral om niet alle ballen hoog te houden. Dat hoeft ook niet. Je kan niet en de perfecte vrouw, moeder, collega, vriendin,...zijn. Die wetenschap houdt mij recht. Durf eerlijk te zijn tegenover jezelf en je omgeving. Ik heb al heel snel na de geboorte van mijn eerste verkondigd dat de roze wolk ook gewoon grijs of zwart kan zijn. We moeten dringend stoppen met dat soort nonsens als die roze wolk te verspreiden als het gemiddeld, normaal fenomeen. Dat legt een onmetelijke druk op van bij het begin. Laat elke mama in haar waarde, de beslissingen van eender welke aard die ze neemt zijn misschien niet altijd diegene die je zelf zou nemen maar geen leven is hetzelfde. De grootste fout die ik ooit heb gemaakt is ouderschapsverlof nemen aansluitend op mijn bevallingsverlof: ik werd er niet

gelukkiger van (lees: zelfde werk in minder uren, moeder met huilbaby) en mijn kind ook niet. Ik werk momenteel 4/5de, dat betekent concreet 29u werken. Ik ben de ene week op woensdag thuis en de andere week op woensdag en vrijdag. Ik heb mezelf voorgenomen die in te vullen met enerzijds huishoudelijke klusjes (=meer tijd om in het weekend te spenderen met de kids) en anderzijds een activiteit waar ikzelf plezier aan heb. Ik ben dus niet meer thuis met mijn kinderen, maar het is voor mij wel DE manier om wat evenwicht te creëren EN ik sta die dagen zowel ‘s morgens als ‘s avonds aan de schoolpoort. Mamapunten, check!




Ⓒ Leen Vande Cappelle


Ook zin om je dagelijkse ratrace (of net niet...) met ons te delen? Stuur me een mailtje via hellomadameoctopus@outlook.com en half Vlaanderen leest hier binnenkort hoe het er bij jou aan toegaat ;-)


240 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon