• Jenni

Hoe geweldig is dat moederschap toch

(geschreven door een moeder die ooit niet wist of ze moeder wilde worden)


Ik werd voor de eerste keer mama in 2012, in een tijd waar #honestmotherhood nog moest uitgevonden worden en het krijgen van een baby nog gelijkstond met het vertoeven op een suikerspinroze wolk. Dat eerste jaar was een avontuur, niet in het minst voor mijn nieuwe/veranderende emoties, en ik had het fijn gevonden indien ik toen wat meer medestanders had gehad of minstens herkenbare verhalen waaraan ik me had kunnen optrekken.


Nu, anno 2019, hebben we op dat vlak een hele weg afgelegd. Gelukkig maar. Maar voor mijn part is de balans een beetje doorgeslagen. En zonder de An Lemmens-toer te willen opgaan: mensen zouden tegenwoordig 10 keer gaan nadenken vooraleer ze aan reproductie beginnen. Akkoord, dat zou ieder zichzelf voortplantende mens moeten doen, maar de neveneffecten van het ouderschap zijn tegenwoordig toch heel erg in-your-face. Terwijl ik elke week wel iets meemaak waarvan ik denk dat kinderen krijgen de beste keuze ooit was. Ondanks pampers die hun werk niet doen, overgevende koters om 4u ’s nachts of puberende peuters. Duh!, zou je zeggen. Maar voor mij is die verwondering niet zo evident.


Dat komt omdat ik heel lang getwijfeld heb of het krijgen van kinderen wel iets voor mij zou zijn. Je hebt veel moeders die als kind maar één wens hadden: moeder worden. Ik niet. Ik droomde als kind van een leven als avonturier. Het leven dat mijn ouders leidden, vond ik eerlijk gezegd maar saai. Mijn papa werkte de hele week als vertegenwoordiger hele lange dagen, om dan zijn weekends te vullen met boodschappen doen en het kijken naar sport. Mijn mama leek niet altijd zo heel erg gelukkig te worden van het moederschap (ze was vaak niet zo gelukkig tout court, maar die analyse heb ik pas veel later kunnen maken). En bovendien maakten ze veel ruzie. Het verhaal is veel genuanceerder dan dit, en ik behoed er mij (nog) voor om hierover heel veel te vertellen, maar het komt erop neer dat door het beeld dat ik toen van een gezinsleven had, ik er niet veel voor voelde om dat zelf later te hebben. Wist ik toen veel dat ik dat helemaal anders zou gaan doen twintig jaar later ;-)


Bovendien ben ik altijd graag op mezelf geweest. Ik doe graag mijn eigen ding. Ik heb wat schwung nodig in mijn leven en ben redelijk rusteloos.


Al die zaken zijn dus niet echt bevorderlijk om aan kinderen te beginnen. Dat wist ik al als twintiger. Niet in de analyse die ik nu gemaakt heb. Wel in de vorm van een heel onbehaaglijk gevoel wanneer ik in contact kwam met kinderen. Babybezoeken vertederden me wel, maar ik was altijd heel content dat ik niet in de schoenen (of anti-trombosekousen) stond van diegene in het ziekenhuisbed lag.


Ik kon me niet inbeelden toen dat ik ooit in bed zou liggen met een koortsig windpokkenkind, zijn beide armen rond mij geslagen en me zou bedenken dat dit één van de beste gevoelens ooit moest zijn. Dat ik nu op dit moment de hoogste positie bekleed op hun podium. Dat ik nodig ben. Onvoorwaardelijk. Het is een gevoel dat eigenlijk zelfs niet met woorden te beschrijven valt. Ik ben geen jogger, maar ik denk dat het in de buurt komt van die befaamde Runners High. Maar dan X 1000 ofzo.


Dat gevoel van nodig zijn kan beklemmend ervaren kan worden. Mij gaf het me gek genoeg tonnen rust. De periodes van leegte, van onrust die ik vroeger wel regelmatig had, heb ik na 2012 zelden gekend. Mijn leven kreeg een geheel andere dimensie. Ik heb nooit meer getwijfeld aan de zin van het leven sinds August en Felix er zijn. Zonder pathetisch te willen klinken: ik beschouw ze een beetje als mijn levenswerk. Als zij het goed hebben, als wij het goed hebben: dan is het goed geweest. Als zij kunnen uitgroeien tot twee zelfstandige, goed in hun vel zittende kerels (die toch nog graag af en toe naar het moederschip terugkeren), dan is mijn leven goed geweest. De rest is toch vooral bijzaak.


Ik hoor jullie toch vragen: hoe ben je dan overstag gegaan? Hoe ben je toch het moederschap in gesprongen ? – want een sprong in het onbekende, dat is het toch echt wel. In de allereerste plaats door mijn wederhelft. Omdat ik geen seconde twijfelde aan zijn ouderskills, begon ik minder te twijfelen aan de mijne. Hij trok me over de streep.


Ben ik content dat ik aan de andere kant van die streep sta.


Want ondanks het feit dat ze me in de plaatselijke Delhaize kennen als ‘die moeder wiens kind vaak languit tussen de vaatwastabletten gaat liggen’ en dat ik soms (eerlijk? heel vaak) een glas Cabernet Sauvignon nodig heb als ik hun slaapkamerdeur heb dichtgeslagen: het ouderschap is echt het aller-, aller-, allerbeste wat me ooit kon overkomen. En daar ben ik anno 2019 elke dag heel dankbaar voor.


Geschreven door iemand die ooit, in een niet zo ver verleden, twijfelde of kinderen krijgen wel iets voor haar was.



Groeten vanuit het moederschip, waar het erg fijn vertoeven is.

189 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon