• Jenni

Hoe ik freelance in #coronadays (spoiler: weinig).

Wie me al een tijdje volgt, weet dat mijn eerste maanden als freelancer niet van een leien dakje liepen. Na een vlotte start afgelopen zomer kende ik een fameuze dip in het najaar. Niet zozeer in de vorm van minder opdrachten, maar wel een van de mentale soort. Ik leek totaal ongeïnspireerd, miste échte collega’s en langetermijndoelen. Kortom: ik voelde me zo:


(via Giphy)


Bon, begin dit jaar leek ik eindelijk mijn schwung weer gevonden te hebben. Ik liet een superfijne job in vast dienstverband liggen en koos met heel m’n hart voor het ondernemerschap. Voor vrijheid. En nieuwe kansen. Ik had een nieuwe uitdagende opdracht te pakken als freelance HR Officer en bovendien startte ik met een coachingopleiding die weer de passie liet opborrelen. Ik voelde me terug heel erg zo:



(via Giphy)



Tot midden maart. Wat begon met een vleermuis op een Chinese markt leidde tot een nooit eerder geziene wereldwijde crisis. Angst sloop als een echte gifmoordenaar ook deze huiskamer in. Angst om geliefden te zien lijden. Angst om voor onbepaalde tijd van die geliefden gescheiden te zijn. Angst om zelf ziek te worden. Angst door financiële onzekerheid ook. Want met twee zelfstandigen in huis betekent deze crisis ook geen of weinig financieel vangnet als de zaken helemaal zouden ontsporen. Het maakt het besef nog iets groter dat we écht niet ziek mogen worden.


Begin deze week viel het nieuws dat al mijn opdrachten on hold werden gezet. Buiten eentje dan – gelukkig wel mijn hoofdklant. Zolang die ene klant er is zal ik het financieel wel redden, al kan ik nu geen reserves meer opbouwen. Maar het is niet zozeer die verloren euro’s die mijn doen balen. Wel het gevoel dat ik opnieuw naar start wordt gestuurd, voor de zoveelste keer. Weg uitdagende opdracht, weg misschien die coachingopleidingen die ik hiermee ging financieren, weg toekomstdromen. Als beginnende freelancer is dat bijzonder destabiliserend. Dat suckt echt big time, van het genre van:



(via Giphy)


En dan lees je her en der dat die luwte nu kansen biedt. Kansen om opleidingen te volgen, je online zichtbaarheid te vergroten en te blijven werken aan je klantenbestand. Alle hens aan dek, wat stilstaan is achteruitgaan, zeggen ze.


Toch beslis ik om nu niets te doen. Ik ga niet keihard aan mijn zaak werken. Ik ga niet als een gek websites bouwen, opleidingen volgen of mijn cv verspreiden. Er gaat nu al genoeg energie naar het verwerken van onheilspellend nieuws of het interpreteren van stijgende curves (of aan het mee helpen ‘flatten’ van die curve, dat ook) om nu ook nog eens aan mezelf torenhoge verwachtingen als ondernemer op te leggen. Ik kies om me over te geven aan het moment. Te proberen om die ene opdracht nog zo goed en zo kwaad mogelijk deftig uit te voeren (want thuiswerk met twee aapjes, weet je wel) en voor de rest? Tijd doorbrengen met mijn gezin en de rust te omarmen. Klusjes doen in huis die ik al zo lang op de lange baan had geschoven. Voor mezelf zorgen en bij mezelf blijven*. De dagen te nemen, zoals ze komen. Het helpt, echt. Ik voel dat er daardoor een last van mijn schouders afgegleden is en ik zelfs, bij momenten, echt van deze tijd geniet. De controle wat loslaten helpt gek genoeg om terug een veilig gevoel van controle te krijgen.


Even nietsdoen, of minder. Het zal me de rust én de inspiratie geven – mentaal en fysiek om hopelijk, wanneer dit alles voorbij is, weer te knallen.


Want herrijzen, wij freelancers, zullen we.


Jenni.


#worklifebalance#momboss#intheoffice#freelancerlife

*Hoe ik dat probeer te doen, deel ik in een volgende blogpost

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon