• Jenni

Hoe ik mijn mentale gezondheid probeer te bewaren tijdens de #coronadays.

Je hoeft Dirk De Wachter niet te zijn om te weten dat deze dagen van soft-huisarrest iets doen met onze geesten. De grootste positivo zou er dipjes van krijgen. De huismus de drang om zijn vleugels uit te slaan.


Ik ben een positivo maar geen grote huismus. Bovendien heb ik een verleden van depressies, dus mijn mentale gezondheid bewaken is iets dat altijd on top of mind staat. En ook al helpt het dat we in een niet zo ver verleden zwaardere stormen hebben doorstaan dan deze crisis, toch deed die eerste week confinement ook heel wat met mij. Uitputting en paniek van plots zonder waarschuwing gebombardeerd te worden tot homeworker/poetsvrouw/leerkracht/kleuteronderwijzeres. Melancholie. Veel goesting om heel hard weg te lopen van huis en twee kinderen die heel veel (van me) vroegen . Noem het gerust het gevoel van zot te worden.


Maar mits enkele kleine ingrepen en omdenken (altijd omdenken, de sleutel tot rust en aanvaarding naar mijn bescheiden mening) heb ik wat licht gevonden in de duisternis. Jep, ik begin deze periode zelfs best aangenaam te vinden. Het leven is simpel, ik ervaar minder druk en zelfs inner peace. Hoe?


· Gouden tip van mijn psychologe (thank God dat wij nog steeds kunnen videocallen): ‘In een tijd waar niets te controleren valt, grijp de controle over dingen die je wél kunt controleren.’ Geen mindfuck hier, denk aan kleine dingen. In mijn geval is dat gezond eten, lopen en mijn gewicht. Corona was de schop onder mijn kont die ik nodig had om eindelijk iets te doen aan dat vetrolletje dat iets te prominent over mijn broeksriem kwam piepen. Alleen maar bonuspunten hier: gezond eten zorgt voor meer energie, lopen voor positieve gedachten én een doel in tijden waar veel projecten in ’t water vallen. Die Runners High blijkt dus echt geen fabeltje te zijn. Je hoeft daarvoor zelfs geen marathonloper te zijn.


. Nieuwe plannen maken aan de ontbijttafel helpt ook. Nope, we zitten nu niet in een Airbus die ons naar Florida zou vliegen. Eind deze maand zullen we geen vrienden en familie samenbrengen op een spetterend communiefeest. En nope, ook dat verjaardagsweekend in Barcelona in mei kunnen we op onze buik schrijven. Plannen vallen in het water, maar andere komen dan wel in de plaats. Zo plannen we al een kampeertrip in eigen land deze zomer en wie weet, toch een buitenlandse reis tussen kerst en nieuw. En weten dat dat geen evidentie is zal het des te specialer maken.


· Zorgen voor afwisseling in monotone dagen: we mogen en kunnen niet veel, dus elke dag dreigt een kopie van de vorige te worden. Voor iemand die veel afwisseling nodig heeft zorgt dat heel snel voor depressieve gedachten. Ik probeer dus elke dag wat andere dingen te doen: de ene dag gaan lopen, de andere dag gaan wandelen, dan eens fietsen. Variëren in momenten helpt ook (lopen ’s morgens of ’s avonds geeft een verschillend gevoel/beleving). De avonden vind ik nog iets meer een dingetje, omdat ik in gewone tijden niet meer dan 3 avonden per week thuis ben. Om niet elke avond te hervallen in Netflix en chill wissel ik ook eens af met een skype-avond onder vrienden of een yogales. Variatie kan ook in eten trouwens: dit is voor mij de uitgelezen kans om heel veel gezonde lunches en baksels uit te proberen (grote fan van de dames van Chickslovefood). Ik kan daar dus echt een hele dag naar uitkijken.




· Minder in je hoofd zitten: ik ben geen grote angsthaas (mijn motto is ‘de problemen aanpakken wanneer ze zich aandienen’), dat helpt in dergelijke tijden. Maar ik besef heel goed dat coronatijden voor vele anderen de deur wijd open zetten naar het grote zwarte gat. Doe dan dingen waardoor je minder in je hoofd moet zitten en meer in je lijf. De wederhelft tuiniert bijvoorbeeld, ik ga volgende week mijn gang behangen. En mijn therapeutisch bakken zag je allicht al passeren op instagram (op de diepste momenten van rouw was dat soms het enige dat me even geen snijdende pijn liet voelen).


· Home office op rolletjes: een dagje thuiswerken daarentegen (alleen met de jongens) haalt dan weer mijn slechtste karaktertrekken naar boven. Ik word dan een briesende stresskip die constant staat te roepen en zich aan alles ergert. We hebben het hier zo opgelost: de wederhelft gaat nog enkele dagen per week naar Brussel, en de andere dagen sluit ik me op op zolder. Zo hebben we elk onze focusdagen. De dagen waarop ik er alleen voor sta leg ik de lat wat lager en aanvaard ik dat ik niet voortdurend de moederversie ben die ik zou willen zijn. De kinderen kunnen daar ook mee leven (denk ik/hoop ik). Minder/geen verwachtingen is trouwens ook iets dat ik toepas op het schoolwerk.


· En voor de rest: zorg voor gezelligheid! Als we dan toch heel lang binnen moeten blijven, waarom er dan geen oord van gezelligheid van maken? Ik ben heel gevoelig aan sfeer en ik doe er dan ook alles aan om hier een optimale atmosfeer te creëren: denk aan kaarsen, wierook (waar de wederhelft heel blij om is trouwens – not), muziek – ook tijdens het werken. Wie heeft er ooit bepaald dat je post-kinderen alleen nog maar naar kindermuziek zou mogen luisteren?


· Me-time is zo’n modewoord geworden, maar wat mij betreft onontbeerlijk dezer dagen. Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij met al die tijd samen hier, maar soms zou ik mijn kinderen efkes terug willen kunnen missen. We gunnen hier elkaar dan ook wat tijd alleen (ook de kinderen hebben daar nood aan trouwens). Ook die invulling varieert van dag tot dag: joggen, wandelen of eens een warm bad nemen (een koud zou misschien wat raar zijn, maar bon, whatever suits you).

Take care vrienden! (en laat me weten wat jullie tips zijn, ik verneem het graag!!)


Jenni.

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon