• Jenni

#personalsh*it. Hoe ik voor mezelf de lat wat lager probeer te leggen.

Bijgewerkt: 20 sep 2019

Hallo, ik ben Jenni. En ik ben een perfectionist.

Niet in de zin dat ik overal de beste wil zijn of erg competitief ingesteld ben. Neen, mijn perfectionisme uit zich in het nooit tevreden zijn. Over de meest belangrijke dingen tot de meest triviale zaken. Altijd vinden dat sommige mensen een mooiere carrière hebben uitgebouwd bijvoorbeeld. Of dat mijn huis nooit helemaal op orde is en de pas geschilderde muren alweer vol vegen staan (witte muren en kinderen, geen goeie combinatie). Of vinden dat andere mensen altijd een mooiere Instagram-feed hebben (triviale zaken, ik zei het je toch). Het perfectionisme uit zich in nooit rust vinden en altijd meer en beter willen. Of het nu thuis is, in het moederschap, mijn professionele leven of mijn hobby's. En daar ben ik dus bezig komaf mee te maken. Want er zijn zoveel dingen om tevreden over te zijn. Dat besef ik wel, maar ik voel het niet altijd.


Hoe, hoor ik je vragen? Uiteraard gaat dit niet van vandaag op morgen. Zoals in veel dingen in het leven zijn het de kleine dingen die een verschil maken. Voorbeeldjes?

  • Lijstjes: het klinkt misschien als een contradictie maar lijstjes helpen dus wel in mijn strijd naar meer rust in mijn hoofd. Regelmatig zaken opschrijven die ik wil aanpakken (en dat is dan alles: gaande van een afspraak die ik moet maken voor de dokter naar de zolder opruimen of iets dat ik nog moet boeken voor onze vakantie) brengt mijn monkey mind tot rust. Die noteer ik in een 'brain dump' in mijn bullet journal om ze op een later moment ergens in te plannen. Daarnaast schrijf ik elke dag 3 prioriteiten op die ik die dag zeker wil volbrengen. Zowel op het werk vroeger als nu thuis kan ik behoorlijk fucked up rondlopen als ik het gevoel heb niets gedaan te hebben. Dan helpt het wel om even terug dat lijstje erbij te nemen en tot de aangename constatatie te komen dat ik al één (of een aantal) van mijn to do's heb kunnen afvinken. Let wel, het gaat hier niet enkel om pure 'taakjes': ook vrije tijd plan ik in. Hoe gek het ook mag klinken, lijstjes helpen ook wanneer ik beklemmende gedachten heb over andere zaken in mijn leven. Soms voelt het bijvoorbeeld alsof ik totaal suck als moeder. Toen ik daarover eens mijn beklag deed tegen mijn psy, liet ze me volgende oefening doen: me een lijstje laten opsommen van de pro's (waarom ik mezelf wél een goede moeder vind) en de con's (wat ik anders had kunnen doen). Toen ik buitenkwam had ik het gevoel dat het toch niet zo erg gesteld is met mijn moederschapsskills. Alweer lijstjes dus.

  • Van stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen naar misschien morgen: Anderzijds probeer ik af te stappen van mijn slaafsheid aan lijstjes. Komt er iets tussen (het is een te zonnige dag om binnen mijn financiën te doen/ik heb buikpijn/ik voel me te moe en wil alleen maar Netflixen) dan probeer ik ook mijn gevoel daarrond te volgen. OK, dat gaat natuurlijk niet elke dag, maar af en toe doe ik zo mijn goesting. En schuift alles op naar morgen. Of overmorgen. Wat is het ergste dat kan gebeuren?

  • Breken met multitasken: oh, de dagen dat ik vroeger als eerste als een wervelwind vertrok op het werk om op tijd in de crèche te geraken, helemaal dolgedraaid mijn oprit opreed en thuisgekomen de baby in de wipper voor BabyTV stak om toch maar nog 5 mails te kunnen sturen en ondertussen nog een fles opwarmde. Best fier was ik over het feit dat ik én een baby kon troosten én nog met een klant kon bellen. Ik word nu al moe gewoon van het neer te pennen. Als ik nu thuis ben met de kinderen, werk ik niet. Punt. Werken baken ik af op welbepaalde uren. De uren na school zijn voorbehouden voor de jongens. Ok, wat brainless werk zoals de vaatwasser leegmaken kan dan net nog wel, maar voor de rest ben ik op een bewuste manier bij hen. Om naar hun verhalen te luisteren of een potje te voetballen. Nu tijdens de vakantie betekent dat concreet dat ze op werkdagen naar het speelplein gaan, of naar een kampje en ik me daarover niet (meer) schuldig voel. Want op de andere dagen ben ik er, met volle aandacht. Niet bij de mail die ik nog moet sturen of dat lastig telefoontje dat ik nog moet plegen.

  • Stoppen met vergelijken: Een moeilijke om mee te breken. Wanneer ik voel dat mijn gedachten die kant opgaan, probeer ik me weer te focussen op die dingen die wél goed lopen of waar ik dankbaar voor wil zijn. Ook hier helpt het om in het nu te leven.

  • Energiegevers vs. energiezuigers: de laatste maanden ben ik ook op zoek gegaan naar de dingen die me energie geven, en zij die me moe maken. En ik werd toch ook wel verrast door dat zelfonderzoek. Zo blijk ik heel wat positieve energie te halen uit yoga, maar ben ik niet de persoon die energiek wordt door het voortdurend onder de mensen te zijn. Wie me goed kent weet dat ik best wel een sociale en extraverte persoonlijkheid heb, maar daarnaast heb ik dus een grote behoefte aan alleen zijn. Geen wonder dat ik in mijn vorige job, waarin ik voortdurend sociale contacten had, vaak uitgeput thuiskwam (en dus het gevoel had in m'n hoofd dat ik niet voldeed). De keuze om een job te doen waar dat evenwicht tussen contacten en solowerk meer aanwezig is, is dus niet zomaar uit de lucht gegrepen. Zo'n zelfonderzoek kan ik dus alleen maar aanraden.

  • 80% is het nieuwe 100%: Ik probeer me niet meer in alles te smijten en volle bak te gaan. Schrijven is hierin een goede oefening; het gaat vanzelf, maar toch kon ik vroeger soms uren wroeten en herschrijven totdat ik écht volledig content was. Nu laat ik regelmatig stukken herlezen die ik oké vind, maar niet wauw. En wat blijkt? Vaak zijn het die posts of artikels die beter onthaald worden dan diegene die ik 10x heb herschreven.

Het is geen zwart-wit verhaal. Het feit dat ik me altijd in alles gooi en gepassioneerd ben, is de aard van het beestje. Meer nog, het is ook dat ondernemende wat maakt dat ik ben waar ik nu ben. En er zullen allicht toch nog dagen zijn waarop alles in de soep draait en ik gefrustreerd ben omdat mijn keuken een stort is, mezelf in alles een mislukkeling vind en moet werken terwijl de kinderen duizenden dingen vragen. Punt is om meer connectie te maken met mezelf, en wat ik echt wil. En content zijn. Nu en niet morgen.


Jij kan dat ook.


Jenni



The sky is niet meer altijd the limit


#worklifebalance #momboss #intheoffice


0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon