• Jenni

Hoe is ’t? (6). Over vermoeidheid, een permanente kortsluiting en krijgen wat je nodig hebt.

Hoe het met me gaat? Daar kan ik kort over zijn. Ik ben moe, heel moe. Dan heb ik het niet enkel over de fysieke vermoeidheid, maar ook en vooral zelfs over de mentale. Die vermoeidheid die ervoor zorgt dat je ’s morgens het daglicht vervloekt , je in niks goesting hebt en alles ‘bleh’ is. Die vermoeidheid die ervoor zorgt dat mijn lontje kort is en de dagen lang. Die vermoeidheid waarvan ik weet dat een nachtje goed slapen er niets aan zal veranderen.


Na 12 weken kunst- en vliegwerk is mijn vatje leeg. De rekker gesprongen. Het constant drie rollen combineren, het voortdurend op verschillende fronten strijden, en vooral het steeds weer aanpassen, bijsturen en puzzelen laat zijn sporen na. En ik had het zelfs niet helemaal door.


Ik was nochtans goed voorbereid. Ik wist wat ik moest doen om mentaal gezond te blijven tijdens de lockdown, en daardoor voelden de eerste weken haast aan als vakantie. Ik genoot echt van de tijd in onze cocon, onze haast dagelijkse wandelingen, mijn even frequente loopmomenten. Ook al werd er gewerkt, waren we 24u/24 bij elkaar en moest er ge-preteached worden. Het ging allemaal wonderwel.


Maar ergens in mei kwam de shift. Hoe meer versoepeling er kwam, hoe meer decompressie ik voelde. Het is alsof de wereld weer een versnelling hoger schakelt, maar ik achterblijf. Want voor mij persoonlijk verandert er niet zo veel: ik werk nog steeds van thuis uit, de kinderen gaan nog steeds meer niet dan wel naar school, de structuur is nog steeds grotendeels weg. En ik voel meer en meer gemis: écht dagdagelijks contact met vrienden en familie. Momenten waarop ik kan deconnecteren van alles en iedereen. Een overgang tussen de werkmodus en de mamamodus.


Het zorgt ervoor dat ik in een permanente vorm van kortsluiting verkeer. Computer says no.


En wat haat ik die toestand. Het haalt alle creativiteit en ondernemingszin weg. Het scherpt al mijn kleine kantjes aan. Mijn vergelijkingsdrang. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen. Het vermogen om in het nu te leven.


Gelukkig deel ik het leven met een man die me ondertussen meer dan de helft van mijn leven kent. Die ziet wanneer het niet gaat en dat ook durft te benoemen.


Wanneer je zoals ik nogal snel denkt dat opgeven voor zwakkelingen is, dan blijf je (te) lang doorgaan tegen beter weten in. Dan heb je soms iemand nodig die de pijnlijke plek durft te raken. Iemand die geen genoegen neemt met ‘ca va’ als antwoord. Iemand die kan fungeren als speld bij een zich met etter vullende zweer.


Na weken van etteren werd de zweer gisteren doorprikt. Ik huilde eens goed (en mensen die me goed kennen weten dat ik dat niet zo snel doe) en ik onttrok me even van alle rollen om me terug in mezelf te wentelen. Ik liet mijn to do-lijstje voor wat het was, ging in bed liggen en trok later de stad in. Alleen. Als moeder voelt zoiets snel fout, het schuurt langs alle kanten, maar het is soms nodig.


Het lost niet alles op. Ik voel me nog altijd even moe, maar ik heb tenminste toegegeven dat het even niet gaat. Aan mijn huisgenoten, maar vooral aan mezelf. En dat is altijd de eerste stap naar betere tijden.


Ik ben de eerste om te zeggen dat je nooit kan krijgen wat je niet expliciet vraagt. Maar soms doet het deugd om te krijgen waar je om vraagt, zonder het expliciet te durven zeggen.


Jenni.



#coronadays#taboeloos#personalsh*t #zelfzorg

279 keer bekeken3 reacties

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon