• Jenni

Hoe ist? (2)

We zijn nu dik 2 weken verder nadat ik de 'grote beslissing' nam, en ik voel de nood om te schrijven hoe het mij gaat. Ergens ook wel om mijn eigen gedachten te ordenen, want eerlijk? Die gaan alle kanten op.


Daarvoor moet ik wel iets bekennen: hoewel ik vaak mijn eigen pad bewandel, ben ik toch best wel een beïnvloedbaar persoon. Dat merk je allicht niet in mijn daden. Maar mijn hoofd, dat draait heel vaak overuren. Er zijn weinig dingen waar ik niet elke dag over nadenk. Dan hebben we het niet over piekeren (als in een negatieve gedachtenstroom) maar continu nadenken. Over de triviale of minder triviale dingen. Of ik er goed heb aangedaan om een wenend kind achter te laten op kamp bijvoorbeeld. Of ik dat nu wel mooi vind of net helemaal absurd dat sommige mensen miljoenen willen besteden aan de heropbouw van de Notre-Dame. Maar ook over welke plant nu beter bij mijn Monstera zou passen of wat onze volgende reisbestemming wordt.


En dus, op die vlakken ben ik redelijk beïnvloedbaar. Ik zou nooit gesprongen zijn in het diepe als niet iedereen in mijn intieme kring 'go!' zou hebben geroepen. Grote mond en recht voor de raap, maar redelijk bang en onzeker hartje.


 Neem nu die beslissing. Hoewel de overgrote meerderheid wel vindt dat ik er goed aan heb gedaan, krijg ik de meest uitlopende maar begrijpelijke reacties:

  • De gechoqueerde 'Ontslagen??? Na zoveel jaren??'

  • De ongeduldige 'En? en? en?, wat ga je nu doen?' of 'Welk werk wil je doen?' of 'Zou je het niet zus of zo doen?'

  • De bezorgde 'Je zal je klop nu nog wel krijgen'

Al deze reacties zijn keigoed bedoeld, en voel je zeker niet geviseerd als je je hierin herkent maar ze zorgen er wel soms voor dat ik me helemaal crazy in the coconut abnormaal voel. Want: 1. er viel er enorme last van mijn schouder toen ik de beslissing nam, en ik voel me nu 100x beter en meer mezelf sinds ik de stekker eruit heb getrokken. Ik zie het dus vooral als iets positiefs (hoewel het moeilijk was om mijn job, mijn bedrijf en mijn collega's te verlaten)

2. Ik wil net even uit de ratrace stappen, en er niet meteen terug inspringen. Misschien wil ik zelfs nooit terug.

3. Ik voel me nog steeds redelijk stabiel, en bij momenten zelfs gelukkig.


Ondanks alles, ja. En ik denk ook niet dat ik dingen wegstop. Het gebeurt nog steeds meerdere keren per week dat ik zomaar in tranen uitbarst of mijn hart heel zwaar en leeg aanvoelt. Of dat ik opeens een pijnscheut voel omdat het voor de zoveelste keer besef dat ik mijn ouders en mijn zus nooit meer zal zien. Nooit meer zal spreken. Tegelijkertijd leef ik nog steeds enorm graag. Hoe dat komt kan ik niet helemaal verklaren. Noem het weerbaarheid of levensvreugde of een spikkel koppigheid of wat dan ook. Voor mezelf zie ik daar helemaal geen verdienste aan; ik denk dat ik altijd zo ben geweest.


Mijn punt is gewoon: ik leer meer en meer dat reacties heel vaak gewoon een projectie zijn van de eigen gevoelens. Van iemand die wel helemaal van slag zou zijn bij ontslag, die in paniek zou geraken van het idee geen job meer te hebben, die wel de dieperik in zou storten bij zoveel tegenslag. En uiteraard is dat allemaal terecht.


Want ook ik ben van slag, ongerust, behoorlijk lastig soms op het universum en ontroostbaar.


Tegelijk ook gerustgesteld, blij, optimistisch, enthousiast en getroost. En die gevoelens nemen voorlopig nog altijd de bovenhand. Ik heb er nog steeds ongelooflijk veel zin in. Misschien ook net omdat ik weet dat het zomaar plots gedaan kan zijn.

 

Het leven, da's gewoon een caleidoscoop aan kleuren en gevoelens.



Wat er ook gebeurt: donut worry.



0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon