• Jenni

Hoe ist (5) in #coronadays. Verveling.

Bijna 4 weken in isolement. Een situatie die veel beter uitdraaide dan wat de eerste week liet vermoeden. We hebben lijstjes opgesteld en te lang uitgestelde klusjes aangepakt. Ik deed dingen met de kinderen waarvan ik steeds zei er geen tijd voor te hebben maar waarin ik stiekem geen zin had (met stip op 1: schilderen) en stelde verbaasd vast dat ik het nog plezant vond ook. Even verbaasd moest ik toegeven dat het voldoening schenkt om keukenkasten uit te kuisen.


Maar dit weekend lijkt de fut er plots uit. Ik heb mijn maandstonden, lig moe en lusteloos in de zetel. De kinderen lijken eveneens moe en moedeloos. Mijn inspiratie is op, de goesting ook. Ik mis vrienden, etentjes, dagdagelijks routine en schoolgaande kinderen.


En dan komt hij ineens. ‘Ik verveel mij.’ De zin dat mij omtovert tot een stresskonijn. Niet dat die woorden al niet vaker gevallen zijn de laatste weken. Maar vandaag komen ze hard binnen.


Ik vind dat verschrikkelijk. Dat mijn kinderen zich vervelen.


Ik weet wel dat verveling goed kan zijn. Het wakkert creativiteit aan, biedt rustpunten aan. Het laatste wat ik wil is dat mijn de ziekte van deze tijd, het verheerlijken van de drukte (waar ik jarenlang ook aan meedeed), overnemen. Toch betrap ik mezelf erop die verveling telkens te willen oplossen. Voor hen te willen invullen. Als antwoord op elke zucht van gelatenheid wil ik minstens drie opties in petto hebben.


Want dat ene zinnetje voelt voor mij heel erg aan als falen.


Als er één gevoel is dat ik associeer met mijn kindertijd, is het dat wel. Meer nog dan de dagen waarop mijn ouders elkaar naar het leven stonden en angst regeerde, waren er de eindeloze dagen waarop niets gebeurde. Helemaal niets. In de vakanties waren er vaak geen plannen, geen projectjes. Zonder leeftijdsgenoten in huis – ik ben een nakomer – moest ik mezelf maar zien te entertainen, 62 dagen lang. Heel af en toe was er een uitstap, en de obligate 10 dagen Noordzee bij mijn grootouders (waar ik ook vertoefde tussen mensen die minstens 40 jaar ouder waren). Een paar druppels in een eindeloze zee van niets.


Nochtans waren ze alles behalve saaie mensen, die ouders van mij. Ze reisden Europa af lang voor reizen toegankelijk werd. Fotoalbums vol heb ik, van tripjes naar mooie oorden waar de wijn en het vertier rijkelijk vloeiden. Verhalen waren er ook. Over pokeravonden die eindigden in Brusselse straatraces of in een handgemeen – verhalen waar ik geboeid naar luisterde, want de ouders die ik kende hadden al heel wat van hun jaren ’70-coolness verloren. Blijkbaar waren ze niet zo goed in gezinnetje spelen. Het maakte de twee libertijnen ook niet erg gelukkig. Onze gezinsdriehoek werkte niet.


En dus zou ik het anders doen.


Nog voor ik het huis uit was nam ik me voor dat ik, eens het kon, alles zou doen wat vroeger niet kon. De dag plukken, keihard. Verveling uitschakelen, dat ook.


En toen de kinderen kwamen, nam ik me ook voor dat zij álle ervaringen zouden krijgen die ik niet (of heel weinig) had gekend. Dat ik ze blijvend op sleeptouw zou nemen. We zouden reizen, steden bezoeken, musea ontdekken, de wereldkeuken proeven, vrienden opzoeken, spannende wandeltochten ondernemen, slenteren in steegjes en luchthavens. Niet zozeer omdat ik die dingen zelf zozeer gemist had, maar wel het gevoel erachter.


Want meer nog dan de grootste zouden de kleine dingen van tel zijn. In de gewoonheid van het dagdagelijkse zou geen enkele dag routineus zijn. We zouden samen koken, in de tuin werken, gezelschapsspelletjes spelen, dollen in bed, verhaaltjes lezen, gezellig tafelen. Samenzijn in harmonie.


Wanneer ik dan hoor dat ze zich vervelen, dan slaat de schrik me eventjes om het hart. Omdat die verveling zo hard mijn verleden triggert en ik er alles aan wil doen om hen andere herinneringen te bezorgen dan de mijne. Zelfs in coronatijd. Ik wil dat ze zich warmte herinneren, en gezelligheid. Dat ze zich herinneren dat het buiten stormde, maar dat het in onze bubbel veilig was.


Maar even later hoor ik ze boven dollen en kirren van plezier. Om ons dan met de woorden ‘mama papa, we hebben een verrassing!’ naar boven te sommeren. Bleek dat ze ons en hun eigen bed volledig hadden opgemaakt (iets wat we meestal nalaten te doen).


Soms kunnen vervelende dagen verrassend eindigen.



en hoe onbehaaglijk ze ook soms beginnen, zeker in deze tijden: ze eindigen ook vaak mooi.

#athome #coronadays #taboeloos #personalsh*t

129 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon