• Jenni

Je wist het.

Bijgewerkt: 8 sep 2019


Je wist het.


Je wist het. Als kind dacht je al veel na. Over de planeten, over de dood.


Je telde. Je wist dat je een nakomertje was. Je telde; mama was 38 toen je geboren werd en papa, 43 al. Dat was niet de leeftijd die de meeste ouders van je klasgenootjes hadden. Je wist het. Dat ze waarschijnlijk niet een hele lange weg met jou zouden meestappen. Als je geluk had, misschien iets langer, maar toch niet heel lang. Je telde. Ergens tussen je 30 en je 40ste. Ja, ergens dan zou het gebeuren.


Meer dan eens dacht je dat het al zover was. Hij deed lange dagen en die dagen gingen over naar nachten waarin er gepraat, gelachen en gefeest werd. Veel. Je bleef wakker, stil in je bed. Je kon het geluid van elke motor onderscheiden, wist precies welke de zijne was. Sleutel in het sleutelgat. Voetstappen op de trap. Aan de hand van die stappen kon je al achterhalen hoe stevig de avond was geweest. Maar dan lag hij in bed. En kon jij je ogen, gerustgesteld, sluiten. Hij was thuis.


Op één van die nachten bleef zijn bed onbeslapen. Je wist toen al dat er iets grondig mis was. Je was 11, de eerste week van september, de eerste week van het middelbaar. Ze vonden hem niet. Hem niet en zijn auto niet. Hij was stevig op stap geweest met zijn associé. Successen & geld rolden, alcohol ook. Sommigen zeiden dat hij misschien gewoon met de noorderzon vertrokken was. Maar dat geloofde jij niet. Je wist dat je papa ondanks al zijn gebreken, één grote liefde had: jij. Verdoofd ging je een hele week naar school. Toevallig menstrueerde je die week voor het eerst. Je lichaam uitte wat jij toen niet kon zeggen. ‘Je bent nu een echte vrouw’ zei je moeder. Maar dat wilde je helemaal niet zijn. Je wilde heel graag een baby zijn die getroost werd.


Een week later zat je mama op de tuinbank toen je thuiskwam van school. Ze had iets roods aan, zo scherp zijn jouw herinneringen. Dat ze hem gevonden hadden, dat hij in een ziekenhuis lag vlakbij, dat hij een week in een diepe coma had gelegen, dat als hij niet met een Mercedes had gereden hij het nooit gehaald zou hebben maar dat hoorde je allemaal niet meer. Want je had gehoord wat je wilde horen.


Hij droeg geen gordel want hij hield niet van beklemming (letterlijk en figuurlijk) en dus was hij recht door de vooruit gevlogen. 140/uur door de vangrails. Honderden stukken glas, maar buiten een beenbreuk en een gespleten lip (die daarna het karakteristieke litteken vormde op zijn gezicht) had hij het gehaald. Sindsdien dacht je, neen wist je dat je vader een beschermengel had. Dat niets hem kon overkomen. Dat niets jou kon overkomen.


Hij rookte nog, maar er kwam nooit een kankerdiagnose.


Hij verdween soms nog, maar kwam steeds terug.


Hij verouderde, maar zag er minstens 15 jaar jonger uit.


Hij dronk soms nog, tot je twee kinderen kreeg.


Hij ontpopte zich van de cynische, melancholische en soms tot zelfbeklag veroordeelde oudere man tot een warme opa.


Hij smeedde een ijzersterke band met je kinderen, en zo opnieuw met jou. Het verleden kon je daardoor een plaats geven. Schilderde op zijn 72ste nog volledig jouw pasgekochte huis en legde jouw nieuw terras aan.


Daardoor vergat je het.


Je kreeg de afgelopen maanden wel tekenen. Dat die nicotine en die leeftijd hun rekening kwamen neerleggen. Maar je duwde het weg. Want het bleef bij vage kwalen. Elke dokter bleef zeggen dat hij in een behoorlijke goede conditie verkeerde voor zijn leeftijd. Dus je suste jezelf. Je had je zus al verloren, je moeder lag op palliatieve zorgen en je vader probeerde je tussen de beproevingen door bij te staan op zijn soms ietwat onbeholpen manier.


Je vergat het want het was ondenkbaar.


Zelfs toen hij je belde om te zeggen dat hij pijn had. Toevallig, ook opnieuw die eerste week van september. Dat de ambulance hem had meegenomen. Dat hij lastig werd op al die draden die aan hem vasthingen. Toen jullie daar bespraken dat ze hem zeker een nacht in observatie zouden houden. Dat hij schrik had dat zijn kat geen eten meer zou hebben.


Totdat het op die 9e september iets na half drie in de namiddag met een glas water in de hand op een kruk op spoed voelde alsof je borstkas ging exploderen. Dat ongeloof en paniek zich meester van je maakten. Dat ze jou iets kwamen zeggen, maar niet wat je wilde horen.


Je wist het, maar je was het vergeten.


Omdat pijn zelfs niet krachtig genoeg is om te beschrijven wat je nu voelt.




#levenzonderopapoes #rouwwerk #taboeloos

398 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon