• Jenni

Jenni’s (eigenzinnige) tips voor een lange autorit!

Vannacht vertrekken we op vakantie naar Oostenrijk. Dat betekent een autorit van zo’n 900KM voor de boeg die we liefst in één keer doorperen (uiteraard met enkele korte tussenstops, helemaal onbezonnen zijn we nu ook weer niet). Her en der vind je tips over hoe je dergelijke autoreizen met (jonge) kiddo’s dient aan te pakken. Het ligt waarschijnlijk aan mijn eigenzinnig karakter, maar meestal lees ik zo’n tips niet (geeft me ook alleen maar meer stress). Ook na de geboorte van onze kinderen reizen we nog altijd graag, met het vliegtuig of met de auto, en beide hebben hun voor- en nadelen. Een echt plan van aanpak hebben we niet. Soms gaat het goed, maar soms suckt het behoorlijk, vervloek je elkaar en wenste je dat je content was met een retourtje Playa Blankenberge. Echt praktische tips zal je hier dus niet vinden, wel hoe je zo’n reis in een relatieve zen state of mind kunt meemaken.


1) Gooi al je principes overboord. In het pre-parentale tijdperk waren wij zo’n koppel dat wat meewarig keek naar ouders die zo’n televisieschermpjes in de auto installeerden. Djeezes, wat deden wij toen we klein waren? Uit het raam staren of nummerplaten herkennen of aan de gezichten van de passagiers proberen te raden uit welk land ze komen (toegegeven, dat doen we nu ook nog. Blijft een leuk spel ;-)) No way dat wij ooit zo’n asociale schermpjes zouden kopen. August was een crème van een baby die gewoon tijdens zo’n lange autorit de hele tijd sliep. Maar wat deden we eens Felix de babytijd ontgroeid was? U raadt het al, als de wiedeweerga zo’n twee schermpjes installeren. Ondertussen is de heen- en terugreis bij die twee tv-addicts van ons soms een grotere belevenis dan de vakantie zelf, want dat betekent onbeperkt tekenfilms kijken (en dus relatieve rust voor ons, de luidkeels gezongen 'Boooob de Bouwer, kunnen wij het maken?!' niet meegerekend)


2) Wees eigenzinnig in je keuzes. Soms lijkt het wel of de halve wereldbol naar Frankrijk trekt in zomermaanden. Akkoord, het is een prachtig land, maar de Route Du Soleil in de zomer? Dat is aanschuiven, aanschuiven, aanschuiven. Wij deden ooit 8uur over 400km. Waarom niet eens naar het noorden trekken of het oosten? Daar valt ook iets te beleven en je hoeft geen halfuur aan te schuiven in een aire om op een vies én oncomfortabel Frans toilet pipi te doen.


3) Maak het jezelf gemakkelijk én gezellig. Punt 1 sluit hier al bij aan. Zo’n autorit is niet de juiste tijd en plaats voor opvoedkundige hoogstandjes. Ik probeer dus mijn ogen te sluiten voor een mesthoop op de achterbank of voor minder gezonde consumpties. Dus laat ik de etiquette achterwege en installeer vanachter een mini-homecinema met dekentjes en kussentjes (inclusief versnaperingen). En wij genieten vooraan van een Starbucks-on-the-go-met-extra-topping. Of 2. Of 3. Ach, op zo’n vakantie met kinderen heb je toch geen tijd om aan het zwembad te liggen, dus don’t mind dat extra vetrolletje (of 2. of 3. ;-))


4) Gemoedsrust primeert op vermoeidheid. De eerste uren van zo’n autorit zijn primordiaal voor het psychologisch welzijn. Iedereen die rond Parijs heeft ‘gereden’ tijdens de ochtendspits weet wat ik bedoel. Eens je dat kritieke punt gepasseerd bent zonder al te veel vertraging, kan de pret echt beginnen. Wij gaan dus meestal daags voor vertrek met de kippen op stok, om dan om 4u als een dief in de nacht te vertrekken (= auto is al ingeladen, dus we hoeven enkel de slapende kinderen in de auto te steken en te vertrekken). Dat betekent dus minstens 3u stevig kunnen doorrijden, zonder pipipauzes of Piet Piraat. (aangekomen op bestemming zijn die kinderen dus springlevend terwijl het voelt alsof je al duizend uur wakker bent, maar dat is gewoon kwestie van even door de zure appel te bijten)


5) Ga uit van het ergste. Als je maar enkele weken vakantie per jaar hebt, dan sluimert dat verlangen naar de perfecte vakantie altijd wel. Ik snap dat volledig. We willen allemaal dat zo’n reis supervlot gaat, maar er loopt sowieso altijd iets mis. Op onze laatste autovakantie naar de Dordogne gaf Felix maar liefst twee keer over op de heenreis, en deed dit tijdens de terugreis vlotjes over (vlak na zijn ochtendmelk. Ik hoef niet te zeggen welke geur ons nog gedurende 800km vergezeld heeft). Banden gaan plat, afslagen worden gemist, Franse flitspalen zijn overijverig of kinderen zijn het na 6u rijden gewoon beu. Relativeer, relativeer, relativeer. Op voorhand weten dat er akkefietjes zullen zijn, helpt me om tijdens de reis zelf wat chiller te zijn. Dus: let it goooo en relax!


Jenni.



Een zeldzaam moment van rust in de auto.

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon