• Jenni

Lessen van de zomer.

Hij is weer voorbij, die mooie zomer. Het was ook effectief een mooie zomer, waar ik met volle teugen van genoten heb. Ik die altijd eerder een lentemens was. Ik heb er een nieuw favoriet seizoen bij denk ik. Misschien omdat ik er veel uit geleerd heb.


Ik heb geleerd dat ik een aangenamere mama ben wanneer ik niet constant bij mijn twee koters ben. Dat ik daardoor meer energie opdoe, en door al die verschillende rollen die ik nu weer meer ten volle kan beleven, gewoon een aangenamer mens ben. Denk ik. Beter in haar vel. Tiens, zou ik daardoor ook aangenamere kinders hebben? Zou er een verband bestaan?


Dat schuldgevoel en perfectionisme dan ook voor niets nodig zijn. Dat loslaten beter vasthouden betekent. In mijn geval dan toch.


Ik heb geleerd dat het grootste gemis een litteken zal blijven voor altijd. Dat gemis soms sluimerend is en me soms wakker schudt als een harde klap in het gezicht. Wanneer ik door Brussel rij en de plaatsen passeer waar we vaak afspraken. Wanneer ik ‘Pain’ hoor van The War On Drugs. Of gewoon zomaar plots tijdens het tanden poetsen. Of wanneer ik naar huis fiets na een heerlijke zomerse avond, besef dat ik gelukkig ben, en tegelijkertijd besef dat ze er niet meer is. Nooit meer zal zijn. Dat ik me even schuldig voel dat ik me gelukkig voel. En dan denk dat ze niet anders zou willen.


Dat echte vriendschap nooit verdwijnt. Je hoeft elkaars deur niet plat te lopen. Deze zomer was er een van oude en hervonden vriendschappen, en dat deed deugd.


Dat geduld een schone deugd is. Dat kinderen die 2 jaar geleden op bergvakantie nog heel dramatisch riepen ‘dat ze van de berg gingen vallen’ omdat ze niet wilden stappen, nu op hun dooie gemak 4u doorwandelden over boomstronken, en tussen stenen en riviertjes door. En het nog plezant vonden ook!


Dat dat dezelfde geduld ook een schone deugd is voor alle andere aspecten in mijn leven.


Ik heb geleerd dat less more is. Dat offline tijd nog altijd zoveel kostbaarder is dan online. Dat minder sociale media minder vergelijkingsdrang betekent. Ik vind Instagram & deze blog nog steeds een heerlijke plek om te vertoeven, maar apprecieer alles wat daarbuiten gebeurt nog veel, veel meer.


Dat baby’s nog steeds niet “mijne fort” zijn. Kleuters des te meer. Hoe hard ik geniet van deze periode. Hoe ik, tussen de scènes-met-bijhorende-gêne in de Delhaize, plasongelukjes, tantrums of de ‘mama is een stommerik’-aria’s door, zo content ben dat ik hun moeder ben. Hoe vaak ik er ook fameus (en terecht) een zaag over kan spannen: nothing beats being a mother. Of maak ik er maar a parent van. ’t Is het schoonste uitzicht over het leven dat je maar kan hebben, en ik had er geen flauw benul van. Tot ik er zelf één werd.


En dat muizen verdomd slimme beesten zijn.



En ook: An icecream a day keeps the tantrums away (not).

226 keer bekeken1 reactie

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon