• Jenni

#personalsh*t. Lessen van de zomer, deel 2.

Bijgewerkt: 20 sep 2019

De zomer is voor mij altijd een periode van reflectie geweest. Eentje waarin de mallemolen eventjes trager gaat draaien. De ochtendrush plaats maakt voor koffietjes in de zon. Die van de avond voor witte wijn en blote poepjes in de tuin (die van mijn kinderen, voor alle duidelijkheid). Een periode waarin ik nog meer stilsta bij de dingen dan anders.


Vorig jaar deelde ik al die balans met jullie. Ik had toen echter geen idee dat het allerzwaarste nog moest komen. Dat ik nog geen week na de publicatie met de grond gelijk zou gemaakt worden door het Onverwachte. En dat ik in die nasleep keuzes zou maken die ergens wel vanonder heel diep in de buik borrelden, maar die ik nooit echt concretiseerde.


Als ik nu deze zomer met die van 2018 vergelijk, of met alle zomers voordien, dat kan ik wel stellen dat er geen vergelijk is. Ik heb me nog nooit zo vrij, zo hoopvol, stabiel, energiek en genietend gevoeld als nu.


Ik ben altijd wel een zoekend iemand. Altijd op zoek naar het ideale leven en dé balans. Voor mij was die heel lang: work hard, play hard. Met naar privé normen veel verlof kon ik na een paar maandjes knallen altijd minstens een lang weekend weg. Om de 2-3 maanden op citytrip of leven als God in Ibiza of Rhodos: dat was het leven voor mij. We verdienden goed onze boterham (geen kaviaar, maar toch wel goeie truffelmayonaise), dus waarom zouden we het laten? Maar dat ideaalbeeld betekende in mijn geval concreet wel 3 dagen voor verlof stressen om alles rond te krijgen, en tot 3 dagen na dat verlof vloeken dat zo op verlof gaan toch ook wel een behoorlijke achterstand inhalen betekende. Om maar te zwijgen over het feit dat ik vaak de eerste dagen ziek werd, of die lang onderdrukte vermoeidheid haar kans schoon zag om eens volledig door te breken. Zeker in de beginperiode met 2 kinderen, waarin ik wilde werken alsof ik geen kinderen had, had dit kwalijke gevolgen: in plaats van me energiek te voelen na de congé, voelde ik me vaker nog meer moe dan ervoor. Want met twee jonge kinderen wordt vakantie 'vakantie', daar hoef ik jullie geen tekeningske bij te maken.


Uiteraard is er plaats voor nuance: de tropenjaren zijn voorbij, we worden niet meer met z'n vieren wakker in bed 's morgens - die koters gaan nu alleen naar beneden en maken zelfstandig hun ontbijt en de hoge plafonds in ons interbellumhuis maken dat we hun gekibbel een verdieping lager niet (meer) horen. Ook dat maakt het allemaal makkelijker. Punt is: knallen en dan plots gedwongen ontspannen gedurende 2 weekjes, dat werkt niet (meer) voor mij. Of ik heb dat pas nu ingezien. Deze zomer werkte ik minder (gemiddeld zo'n 20u per week), maar vooral: het gebrek aan grote verantwoordelijkheid zorgt ervoor dat ik 's avonds de deur zorgeloos kan dichttrekken en me volledig kan focussen op mijn gezin. En niet te vergeten: mezelf.  Ik doe nog altijd werk waarbij ik moet nadenken*, maar dat meer afgelijnd is en waarvan ik me nadien ook mentaal kan afsluiten. Geen telefoontjes meer of nare mails na werktijd en vooral geen kopzorgen. 


Natuurlijk mis ik de drive soms, maar voorlopig haal ik die wel uit het verder laten groeien van mijn eigen zaak en uit dat zelfstandigenleven verder ontdekken.  Vroeg of laat moet/wil ik misschien wel op zoek naar meer uitdaging. Toch weegt dit voorlopig niet op tegen de energie die ik nu 's avonds over heb om na het werk leuke dingen te doen, met de kinderen erop uit te trekken, baantjes te gaan trekken of yoga te doen (wat weer extra energie geeft), of om gewoon 's morgens met de wederhelft in onze tuin een koffietje te drinken vooraleer we aan het werk gaan. Baas zijn over onze eigen agenda is gewoon een heerlijk gevoel. Dat is de grootste les voor mij deze zomer: als ik later oud en versleten ben, dan zal ik me misschien niet meer herinneren dat we vaak op vakantie gingen. Wel dat we genoten van de zon op onze snoet tijdens een zomers fietstochtje, dat we eropuit trokken met z'n tweeën op de brommer, dat ik de kinderen zich rot zag amuseren tijdens waterspelletjes met de buurjongen. En dat ik tijd had om daarnaar te kijken. Zonder met mijn hoofd bij een commercieel plan te zitten of de zoveelste to do lijst.


Vakantie, dat is voor mij elke dag vakantie vieren met de kleinste dingen. Me vrij en stressloos voelen.


Ergens heel diep in de buik borrelde dat al veel langer. De zomer van 2019 zette alleen in gevoel om wat ik al veel langer, diep vanbinnen wist.


Jenni.


* voor wie het zich afvraagt wat ik precies doe: ik combineer momenteel HR-werk bij een vaste klant (op dit moment ondersteun ik de personeelsdienst van een Zweedse meubelgigant, om geen namen te noemen ;-)) met artikels schrijven, voornamelijk voor Maison Slash. Ik heb van mijn lang ingebeelde zwakte (veel interesses hebben en niet kunnen kiezen tussen het bedrijfsleven en de journalistiek) mijn sterkte gemaakt. Meer over mijn start als freelancer kan je hier lezen.






#worklifebalance #momboss #vakantiemetkinderen #hersenspinsels #intheoffice #outofoffice

163 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon