• Jenni

Madame Octopus 2.0

Het zou zomaar de nieuwste versie van een 'hoe ist'? kunnen worden. Want dat had ik erop kunnen antwoorden. Ik zit tussen twee werelden, dat van een eindig verhaal en van een nieuwe start waar ik heel veel zin in heb.


Dat oud einde, dat gaat over tien jaar van mijn leven. Een leven dat bestond uit deadlines, targets, drukte in mijn hoofd, vroeg de deur uit zijn en vaak laat thuis. Eentje dat ging over het verheerlijken van die drukte, dat ook. En wat op dat moment ook helemaal oké was. Omdat ik niet beter wist. Of toch misschien wel: ik ben best wel ambitieus maar ergens onderweg ben ik ambitie ook gaan verwarren met de lat voor mezelf steeds weer hoger te leggen.

Ondanks alles en de tegenslagen/moeilijkheden in het leven.


Tussen mijn 25ste en mijn 35ste was heel mijn leven organisch vergroeid met het bedrijf waar ik werkte. Ik klom op de carrièreladder terwijl ik me verloofde, trouwde, een huis kocht en verbouwde, een kind baarde, een miskraam had, opnieuw een kind baarde, een huilbaby had, een zus verloor, een papa verloor, een tweede huis kocht, een mama verloor. Tot anderhalf jaar geleden twijfelde ik geen enkel moment: Of ik door al die gebeurtenissen veranderd was en het leven dat ik tot dan leidde, niet aan herziening toe was. Of het leven me geen knoert van een wake-up call gegeven had en het tijd was.

Tijd om te werken aan wat ik diep vanbinnen écht wil.


Toch voelde het allemaal zo comfortabel aan. Ik werkte bij een bedrijf dat me veel vrijheid en zelfstandigheid bood, waar ik naar privé-normen veel vakantie had, waar ik anciënniteit had opgebouwd, waar er een superfijne werksfeer heerste en - niet onbelangrijk - waar ik heel wat financiële voordelen had. Toch waren dit de zaken die weken voor het ontslag hadden liggen rijpen in mijn hoofd en waar ik vrij vlot afscheid van nam. Er was echter wel een addertje.  Meer nog dan het uitbreken uit die gouden kooi was dit hetgeen me nog het meest benauwde: ik ben vertrokken van een plek die bij me paste en waar ik hoorde. Mijn ex-werkgever voelde als een veilige haven. Het gaf me een identiteit. Als ik niet meer die drukbezette carrièrevrouw was, wie was ik dan? Een vraag die mijn therapeute me stelde en waarvan ik ging duizelen. Omdat ik het antwoord schuldig moest blijven. De connectie met mezelf, met wat ik echt wil in het leven: dat was ik de laatste twee jaren volledig kwijt. Ik bleef maar doen met wat er van mij verwacht werd. Correctie: met wat ik van mezelf verwachtte.


Dagen bracht ik door in de woestijn, totdat mijn loopbaanbegeleidster Inge soelaas bracht (dat doe ik trouwens hier, een absolute aanrader als je nood hebt aan een nieuwe wending in je loopbaan). Ze gaf me opnieuw het gevoel dat ik de afgelopen jaren zo hard kwijt was: dat de wereld aan mijn voeten ligt. Dat alles mogelijk is en dat ik niets hoef op te geven. Want ik kan alle rollen aannemen die ik maar wil. Zolang ik de regisseur blijf van mijn leven. Inge bracht aan het licht wat ik diep vanbinnen al langer wist: dat vrijheid voor mij een enorm belangrijk gegeven is. Belangrijker dan materiële rijkdom, een chique bedrijfswagen of een fancy titel.


En dus is het tijd voor een nieuw begin. Madame Octopus 2.0.


Dat nieuw begin, dat gaat hopelijk over de komende decennia in mijn leven. Een leven dat bestaat uit meer focus, meer flow, meer traagheid, meer intuïtie, meer vrijheid, minder ongezonde stress, minder vergelijkingsdrang, meer buikgevoel, meer passie, meer goesting, meer ik. Een ik die streeft naar 80/100 ipv het maximum.  


En dus waag ik de sprong, naar het rijk der zelfstandigen. Waar ik hopelijk meer vat krijg op de opdrachten die ik zal aannemen, meer baas kan zijn over mijn eigen agenda, foert kan zeggen als het moet maar hopelijk nog veel meer hell yeah. Waarin ik niet hoef te kiezen maar al mijn passies (schrijven & HR) kan combineren. Waarin ik misschien meer aan de schoolpoort zal  kunnen staan maar misschien ook op zaterdag tussen de koffiekoeken en de ochtendkrant facturen zal maken.


Begrijp me niet verkeerd, ik heb de poepers alom, maar de kriebels in mijn buik hebben de overhand. Kriebels die ik al maanden niet meer gevoeld had.


En als ik echt teveel 'wtf' denk (als in: als ik nu een telefoontje krijg van mijn ex-werkgever dan hap ik terug toe hoewel buikgevoel neen schreeuwt), dan neem ik deze quote bij de hand die ik las bij Eva Daeleman:


You can only grow if you're willing to feel awkward and uncomfortable when you try something new.

(Brian tracy)





0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon