• Jenni

Ode aan de vader van mijn kinderen.

Ik behoed me voor superlatieven. Ik leef graag at full speed, maar het leven en de mensen zijn te complex om ze onder te brengen in één bepaalde categorie. Vandaag op deze vaderdag zal ik niet al te gauw zeggen dat mijn vader beter is dan de jouwe of dat mijn man de beste papa is ter wereld. Want dat is niet zo.


Want kleine ergernissen over de verwekker van mijn kinderen, die zijn er.


Zoals het feit dat hij zonnecrème vies vindt en ik dus altijd die vervelende karwei van het insmeren op mij moet nemen (niet het insmeren op zich is vervelend, wel elke keer het geklaag en de weerstand doorstaan van die kinderen die even dol zijn op Nivea als hun vader)


Of zoals het feit dat hij af en toe gestresseerd en vergeetachtig is en ik daardoor de volle lading krijg van de zonen als ik ze oppik aan de bewaking omdat de verkeerde brooddozen meegegeven zijn/het tienuurtje ontbrak/de sleutel van het slot van de kinderfiets zoek is (waarop de grote middelen worden ingezet = het doorzagen van het slot, waarop blijk dat de sleutel gewoon op grond ligt)


Of dat hij behoorlijk ongeduldig is en soms (te snel) roept. Zal hij beamen.


En toch. Toch was kinderen maken met hem veruit één van de beste beslissingen die ik ooit maakte.


Correctie: zonder hem zouden die kinderen er tout court niet zijn. Elke vezel twijfel die ik bezat over het feit of ik wel moedermateriaal was, of dat het ouderschap wel voor mij weggelegd was, deed hij smelten als sneeuw voor de zon. Omdat ik wist dat hij dat geweldig zou doen. Met hem in mijn team hoefde ik niet te twijfelen.


Ik zou hier vanalles kunnen vertellen. Dat hij elke ‘waarom’- vraag van August veel beter kan beantwoorden dan ik. Dat hij veel beter puzzels maakt met Felix en veel mooiere spaceraketten bouwt met August. Elke dag pas veel later toekomt op kantoor dan ik omdat hij hen naar school brengt, zodat ik vroeg kan starten. Dat hij perfect alle zorgtaken van mij kan overnemen – zelfs Nivea aanbrengen, als het echt moet. Dat hij soms dingen doet tegen zijn zin, maar ze toch doet omdat hij weet dat het de kinderen gelukkig maakt. Dat we een team zijn, en dat ik weet dat de boel met hem ook perfect draait als ik er niet ben.


Al die kleine dingen lijken echter onbenullig in het licht van het grootse gevoel dat hij mij, hen, geeft als vader.


Opwinding, als ze horen dat de garagepoort open gaat ’s avonds na zijn werkdag.


Geborgenheid, wanneer ik ’s morgens al onder de douche sta en ze zich als warme croissantjes tegen hem gaan aandrukken in bed.


Liefde. Oh man, hoe rationeel ik ook ben, als ik hen met z’n drieën soms bezig zie, dan voel ik me zoals op een ritje op de Sirocco. Of de Dalton Terror. Alleen de kriebels, zonder de misselijkheid.


Dus neen, ik doe misschien niet aan superlatieven, maar toch doe ik het vandaag: schat, deze ode is voor jou.


Voor de lieve, innemende, gave en zorgzame vader die je bent.


Voor ons ben je perfect.


Jenni, August en Felix.

Vaderdag 2018.





127 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon