• Jenni

#ouderzonden, part I: Hoogmoed

Bijgewerkt: 10 jun 2018

Via Instagram leerde ik een tijdje geleden de geweldige Romina kennen van Big City life. Ze is recht voor de raap en no-nonsens: het type mens dat ik wel kan pruimen. Samen met Annelore van Compleet Geluk daagt zij een aantal bloggers uit om elke week, een hoofdzonde te bespreken op vlak van ouderschap. We willen het allemaal perfect doen, maar lukt dat wel ? En is dat eigenlijk wel nodig ?


Ben ik een goede moeder?”, is de eerste uitdaging. Bam, meteen ‘in your face’. Hoewel ik er zelf veel mee bezig ben (ik had zelf geen makkelijke kindertijd en heb nogal een complexe relatie met mijn eigen moeder – en dat is nog een understatement) moest ik zelf toch wel hard nadenken om de vraag te kunnen beantwoorden. Ik ben geen typische ‘moederkloek’. De mensen die me goed kennen weten dat ik niet de mama ben die elke dag om 15u30, als de school uit is, klaarsta met verse soep en pudding. Ik behoor totaal niet tot het stereotiepe beeld van ‘la mama’. En toch, toch vind ik mezelf een goede moeder. Dáárom:


- Hun mentaal welzijn primeert op het materiële: Ok, ik heb een kleine verslaving voor kinderkleding en ze eten hier wel meestal gezond (met dank vooral aan Il Padre, die hier elke week voor een gezond menu zorgt). Maar daarnaast puilen de wasmanden hier vaak uit, is het hier meer wél dan niet een stal, komt er af en toe pizza op het menu (omdat ik te lui ben om te koken) en gaan ze heus niet elke dag in bad. Ze krijgen elke dag wél massa’s knuffels & kussen (‘smoothchen’, noem ik dat) én elke dag te horen hoe graag ik hen zie & hoe gelukkig ik met ze ben. Ik ben alert voor hun triestheid/bezorgdheid en probeer hen zo vaak mogelijk te tonen dat ze al-tijd met hun besognes bij mij terecht kunnen (ja ook als dat gaat over uitspraken van andere kinderen over lelijke broeken of afgepakte Princekoeken tijdens de speeltijd). Want dat kinderhoofdje van de oudste kan soms al behoorlijk overuren draaien (‘mama, als ik in dat liedje hoor dat hij niet meer van haar houdt, dan heb ik schrik dat jullie ook niet meer van elkaar houden’). Anderzijds wil ik hen ook sterk & weerbaar maken. Ze leren hier stap voor stap, op hun niveau, zelfstandig te zijn. Van kleinsaf gaan ze bijvoorbeeld regelmatig op een ander slapen. Niet dat ik zo’n kei ben in loslaten, maar ik doe het wel. August & Felix hebben geweldige meters, peters, nonkels en tantes waar ze regelmatig uitgenodigd worden om te logeren. Ze vinden het geweldig en bovendien leren ze ook vertrouwen. Op zichzelf en op anderen. Dat er naast mama en papa, nog een heel netwerk bestaat van mensen die hen graag zien en waar ze altijd, no matter what, bij terecht kunnen. Hopelijk helpt hen dat om op te groeien tot sterke, weerbare mensen.



Voor een rondje 'smoothchen' is er altijd tijd.


- Achter elke goede moeder, staat een sterke man: Enfin, bij ons toch. Chapeau aan al die alleenstaande ouders, maar ik kus elke dag mijn beide pollekes dat ik hun papa 17 jaar geleden tegenkwam. Dankzij hem ben ik de moeder die ik wil zijn. Hij die ’s morgens voor ze zorgt, zodat ik vroeg kan starten en ook eens vroeger aan de schoolpoort kan staan ‘s avonds. Hij die elke week een gezond menu opstelt én de boodschappen doet. Hij die, wanneer één der zonen om 4u ’s nachts alles onderkotst, nieuwe lakens oplegt terwijl ik het kind schoonmaak. Want hij weet dat ik niet zo goed tegen kots kan. En hij die zorgt voor mijn mentaal welzijn, wanneer ik eens in mijn labielere momenten een goede portie hoogmoed zou kunnen gebruiken. Hij die me overtuigde dat ik het wél in mij had, een (goede) mama worden. Want daar kon ik pre-conceptie toch wel behoorlijk aan twijfelen.


Ik zie ons nog staan, ergens eind 2012, newlyparents, beiden versuft van vermoeidheid rond een wiegje waar een wezentje in lag te kronkelen dat maar niet wilde slapen.

Weet je”, begon ik twijfelend, “Er zijn ouders die apart slapen wanneer hun baby klein is. Gaat gij maar ergens slapen, ge moet morgen vroeg op om te gaan werken

Zijn antwoord: “Seg, we hebben die kleine samen gemaakt, dus we gaan er samen door. Ook door die slapeloze nachten”.


We zorgen samen voor een warm nest. Zonder hem zou dat niet kunnen.





0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon