• Jenni

#ouderzonden, part II: Gierigheid

Vorige week ben ik, samen met zo'n 50 andere bloggers, gestart aan een heuse #ouderzonden- marathon. 7 weken lang bloggen over het ouderschap, waarin telkens één hoofzonde besproken wordt. Vandaag zijn we aanbeland aan deel twee. En die luidt: wat zou je nooit delen met je kind? Moeilijke alweer, want er zijn meerdere dingen die ik liever niet zou willen delen maar toch deel, waarschijnlijk omdat ik een zwak heb voor mijn kinderen:


Fail #1: Eten. Ik ben zoals Joey in Friends: Jenni doesn’t share food. Eten is een heiligheid. De snoepkast mijn heiligdom en de frigo mijn heilige graal. Maar die kinderen van mij, die hebben een zesde zintuig voor het geritsel van verpakkingen. Enkel voor die van snoep & koekjes wel te verstaan, niet van fruitverpakkingen. Raar maar waar. Ik geef het toe, soms zit ik dus verstopt achter de kast om een koekje te eten. Waarop ik keer op keer verstoord wordt met de vraag ‘mama, ben jij daar dat laatste koekje aan het eten? Zo die met die chocolade? Mag ik een stukje?’. Fail.


Fail #2: Mijn bed. Wij gingen niet van die ouders worden die uit bed worden gestampt door hun koters. Maar wanneer je baby amper slaapt, je wallen hebt van hier tot in Tokio en je duizelig bent van vermoeidheid, dan gooi je elk opvoedkundig principe overboord. August en Felix hebben dus vaak als baby bij ons geslapen. Nu slapen ze gelukkig grotendeels in hun eigen nest, maar het valt toch wel eens voor dat we plots een woelwatertje tussen onze dekens terugvinden. Alweer fail.


En het bovenstaande is ook van toepassing op het delen van de autoradio, van onze living (al het speelgoed zou in de speelhoek blijven – what was I thinking?), van de televisie, en ga zo maar door.


Maar waar ik meestal wel in slaag, is het niet delen van mijn tijd. MIJN tijd. Ik hoef echt niet al mijn tijd met mijn kinderen te delen. Begrijp me niet verkeerd, mijn zonen zijn mijn proesjels voor het leven en ik breng zoveel mogelijk tijd met hen door, maar dat hoeft dus niet per definitie ALLE tijd te zijn. De kern van mijn persoonlijkheid (en bijgevolg van deze blog) is dat ik meer ben dan een mama. Uiteraard is alles doordrongen van dat moeder zijn, ze zijn een deel van mezelf en in elke beslissing die ik neem en ooit nemen zal, zullen zij altijd een bepalende rol spelen. Maar ik sta ook heel erg op mijn professionele ontplooiing, op de tijd die ik alleen doorbreng met mijn man of met vriendinnen en ja, ook op tijd alleen voor mezelf. Want daaruit haal ik de energie om de mama te zijn die ik voor hen wil zijn.


Ik geloof ook echt dat dit voor mijn zonen alleen maar positief is. Ik geef hen de ruimte om zich zelfstandig te ontwikkelen, om te vertrouwen op zichzelf en open te staan voor anderen. Dat klinkt nu allemaal heel vaag en misschien ook Bijbels, maar ik geloof graag dat de overgang naar school bijvoorbeeld voor hen beiden zo vlot is verlopen omdat leren loslaten (langs beide kanten) altijd een sleutelelement van onze opvoeding is geweest.


En laat ons nu ook eerlijk zijn: een hele dag doorbrengen met de kinders kan ook gewoon dodelijk vermoeiend zijn. Laat staan een vakantie. Niemand is supermom- of dad (laat ons toch hopen). Dus wat gierig zijn op me-time, us-time of hoe je het ook noemen wilt, is iets wat elke ouder af en toe zou moeten durven doen, lijkt me. En daar hoef je je heus niet schuldig over te voelen.




114 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon