• Jenni

Ouderzonden, part IV: Jaloezie

' t is hier een paar daagjes stil geweest. Zo gaat dat, wanneer je leven op zijn kop staat en je op het punt bent om dierbaren te verliezen. Maar laat dat laatste mij nu net doen mijmeren over de dingen waarover ik jaloers kan zijn. Want al ben ik niet echt een afgunstig mens (ik ben nogal content met die dingen die ik heb en heb bereikt) is er één ding dat ik af en toe mis.


En dat is zonder twijfel: geduld. Het gaat dan niet zozeer om geduld in mijn daden, maar in mijn hoofd. Ik verklaar mij nader: als mijn kleine terrible two een driftbui heeft, dan kan ik hem meestal moeiteloos kalmeren. Ik weet dat een time-out of boos worden geen nut heeft. Ik kan hem als de besten sussen en kalmeren (hé, dat was nog eentje voor ijdelheid!). Iets waar de wederhelft iets minder goed in is - hij zal me gelijk geven. Maar in mijn hoofd kan het soms niet snel genoeg gaan. Dan heb ik het vooral over die babyperiode. Ik had/heb weinig met die fase. Natuurlijk had ik regelmatig een opstoot van 'babylovingfeeling', maar voor de rest telde ik vooral af. Naar het moment dat ik de borstvoeding kon afbouwen. Naar het moment dat ik weer 8u per nacht zou kunnen doorslapen. Naar het moment dat ze 'mama' zouden zeggen. Naar het moment dat er wat meer structuur in ons leven zou zitten. Naar het moment dat het avondlijke huiluur niet meer zou samenvallen met etenstijd. Naar het moment dat ik ze niet meer in slaap zou moeten wiegen onder de dampkap of met de stofzuiger (monotone klanken zijn rustgevend, you know). Naar het moment dat ik de deur uit zou kunnen gaan zonder halve uitzet (en de andere helft zou vergeten). Naar het moment dat ik weer zou kunnen gaan werken. Naar het moment dat ze allebei naar school zouden gaan en ik niet meer zou moeten rushen om op tijd én in de kribbe én in de bewaking te geraken. En nu denk ik vaak damn, het gaat te snel. Ik heb geen baby's meer. De oudste leert bijna lezen en schrijven. De jongste gaat nu ook naar school. Waarom heb ik niet meer genoten van dat zwangerschapsverlof? Waarom moest ik zo nodig snel snel terug het werk oppikken? Waarom bleef ik niet gewoon wat langer thuis om me te nestelen in die cocooning van niets doen en me overgeven aan het moment? Mijn leven en mijn werk, die zouden heus niet weglopen. Had ik dat toen maar meer gedacht.


Maar zo zit ik helaas niet in elkaar. Mama zijn is voor mij veel, maar niet alles. En ja, daarom ben ik soms jaloers. Jaloers op die vriendinnen die wel 6 maanden ouderschapsverlof namen en eventjes op een trager ritme draaiden. Jaloers dat ik niet het geduld had om die mallemolen even stil te zetten.


Jenni.






79 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon