• Jenni

#ouderzonden, part V: Gulzigheid

Ohlala. We lopen hier wat achter. Tja, ’t is niet omdat je Madame Octopus bent dat je timemanagement steeds over wieltjes gaat. Enfin, jullie hadden nog een #ouderzonden – post van mij tegoed. Over gulzigheid deze keer! Als er één ding is waar we goed in zijn, dan is het zeker dat. Wat kan ik nooit weigeren wanneer ze erom vragen?


Gulzig in eten. We eten hier allemaal graag, en graag goed. Dat ‘goed’ kan zowel iets vegan zijn (quornburgers zijn hier een topper), als exotisch of frietjes van de frituur. Er zijn wel dingen waar ik wat principieel over ben (geen snoep voor het eten, enkel een dessertje als ze van hun avondeten geproefd hebben enzoverder) maar over het algemeen laat ik ze volop meegenieten van onze Bourgondische levenswandel. Helaas zijn er hierdoor ook wel enkele principes gaandeweg gesneuveld. Zoals de obligate sandwich in de supermarkt. Eén zeurend kind in toom houden was een pak makkelijker dan twee. En ik geef het toe, soms paai ik hen zelfs met eten. Als ik nog een dringende mail moet afwerken. Of een foto wil maken. Wie mij op IG volgt weet dat Felix enkele weken zijn speelgoedfototoestel nam, deed alsof hij een foto maakte en toen zei ‘en nu mag jij een koekje mama’!

Dat was wel even een eyeopener.


Gulzig in het hen laten ontdekken van de wereld. We trekken er vaak op uit, in binnen- en buitenland, met de auto, de trein, het vliegtuig en de metro. Ze aten al Vietnamees in Rotterdam, struinden al door de nauwe straatjes van Barceloneta, wandelden door de magische bergen van Karinthië of door het indrukwekkende paleis van Versailles. We willen hen laten zien dat ondanks alle lelijkheid, de wereld een prachtige plek is om te wonen. Ik wil hen van jongs af aan al het mooie van leven tonen.

Dat er niets anders is dan dit leven, en dat ze daar met volle teugen van mogen genieten.


Gulzig in gek doen. Als ’99 problems’ van Jay-Z op de radio weerklinkt, dan draaien we de ramen van de auto naar beneden en wanen we ons even in de Bronx.

Gelukkig verstaan ze nog geen Engels.


Gulzig in lezen. Als er één ding is op een doordeweekse dag dat ik nooit weiger, dan is het ons bedritueel: dan installeren we ons met z’n drieën in de zetel, ik in het midden, langs elke kant geflankeerd door een zoon, en lezen we boekjes. Onlangs hebben we Pluk van de Petteflet uitgelezen. Zo fijn om één van mijn favoriete kinderboeken opnieuw met hen te herontdekken. Elke avond vroegen we ons af wat er met de Torteltuin zou gebeuren, of mevrouw Helderder zou genezen van haar jeugdigheidskuur en of de heen-en-weerwolf nu écht gevaarlijk was. Zalig.


De dag eindigt steevast met een rondje ‘smootchen’. Want gulzig, dat zijn we ook in de liefde.




96 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon