• Jenni

#ouderzonden, part VI: Woede

Ik loop nog steeds wat achter in de #ouderzonden - estafette, maar dat houdt me niet tegen: een taak werk ik altijd (enfin, meestal toch) af. Les 1 in timemanagement. En laat het onderwerp van vandaag nu net iets zijn waar ik veel, te veel inspiratie voor heb. Upside down they turn me. Meer dan eens. Waarmee duwen de kinderen op mijn spreekwoordelijke knoppen?


Ik ben van nature vrij ongeduldig, en ik doe graag mijn goesting. Hoewel ik door de jaren heen wat milder geworden ben, blijf ik wel vrij eigenwijs. De meeste aspecten van mijn leven heb ik naar de hand van mijn karakter kunnen zetten (zo heb ik in mijn vaste job veel afwisseling en vrijheid en een man die mijn kuren ondertussen begrijpt). Maar opvoeden met die karaktereigenschappen, dat is toch een heel ander paar mouwen. En net ook de reden waarom ik zo lang getwijfeld heb om me voort te planten - daarover later misschien meer. Bleek ik nu na de geboorte van zoon nummer 1 me te ontpoppen tot een echte übermama met tonnen geduld. De echtgenoot had maanden nodig om even te bekomen van die metamorfose en ik ook. Ik stond ervan versteld hoe ik 10 keer per nacht zonder morren kon opstaan, om 2u 's nachts rondjes kon lopen in de slaapkamer met een troosteloze baby en zoete woordjes kon influisteren.

Dat moederinstinct toch.


Ondertussen zijn we 2018, zijn de zonen 5 en bijna 3, kwamen er nieuwe professionele opportuniteiten op mijn pad, is ons leven een pak drukker geworden en is er van dat geduld niet altijd veel meer over. Een grote schuldige: de peuterpuberteit. De 'ik ben twee, en ik zeg neen' - fase. U allen wel bekend.


Mij ook, maar in de versie van zoon nummer 2, om het met een eufemisme te zeggen: intens. Wat ik eigenlijk op voorhand had moeten weten, want Felix is sinds zijn geboorte in alles intens (en in mijn ogen toch anders soms dan de meeste 2 à 3 jarigen) en zeer extravert. Neem deze eigenschappen, mix ze met deze sowieso al moeilijke fase, en met een verbale peuter en je krijgt dergelijke grappige, maar soms ook tenenkrullende situaties:


- (na zijn broer 3 keer geslagen te hebben): 'Felix, ik ga u in de hoek moeten

zetten' 'Nee, jij gaat in de hoek staan!'

- (aan de eettafel) 'August, wij zijn flink aan het eten en (kijkt ons dan streng aan) jullie niet!'

- (eerder deze week tegen zijn papa): 'En dat ik u niet meer hoor he!' (waarop hij de deur van de gang dichtsloeg en naar boven ging)

- (in de klas, tegen andere kinderen die niet gaan zitten in de kring): 'juf, die gaat niet zitten, dat is een stommerik!' (sidenote: hij zat zelf niet neer) .

- Op alle door onszelf zeer beleefde gestelde vragen om zijn jas aan te doen, naar de auto te stappen of zijn tanden te poetsen: 'Neen! Neen, zeg.Ik.'


Alle goedbedoelde opvoedkundige adviezen ten spijt, na de 30ste 'neen' en de 3de driftbui op een uur tijd, kan ik soms de woede voelen opborrelen. Echt te vergelijken met de drang om tegen een boksbal te willen slaan of je kind achter het behang te willen plakken. Dan zonder ik me 2 minuten af, ga ik eens goed uitschreeuwen of wenen (jep, dat gebeurt soms) en kom ik terug, pak ik het snikkende kind op en zeg ik dat het allemaal goed komt.

Dat moederinstinct toch.

200 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon