• Jenni

#personalsh*it. Waarom ik me soms een beetje een Mike Ross voel.

Doorheen de donkere dagen en het miezerige weer voelde ik de afgelopen weken mijn zelfvertrouwen stukje bij beetje afbrokkelen. Daar waar ik me deze zomer krachtig, zeker van mijn stuk en weerbaarder dan ooit voelde, zou ik nu soms niets liever willen dan me in een stapel dekentjes te verhullen. Inclusief kaneelbroodjes, melige films à la Notting Hill en een doos Cleenex. En doe er misschien ook maar meteen een fles goeie Gin bij.


Waarom toch deze mentale shift? Oké, ik ben geen wintermens (ook al ben ik geboren in december) en uiteraard mis ik elke dag mijn ouders en zus, maar dit gevoel is anders. En zit al veel langer, veel dieper ergens te sluimeren. Vanmorgen werd ik wakker en wist ik het opeens: omdat ik me soms een Mike Ross voel. Voor wie op de afgelopen jaren op een andere planeet vertoefde, geen Netflix heeft of gewoon geen fan is van advocatenseries: Michael Ross is één van de hoofdpersonages van Suits. Een eersteklas oplichter die, hoewel geniaal, geen Rechten-diploma behaalde en door toeval toch aangenomen wordt in één van de meest prestigieuze New Yorkse law firms. Maar die dus door zijn fraude telkens de vrees heeft door de mand te vallen.


Voor alle duidelijkheid: ik herken me vooral in dat laatste. Een fraudeur die door een mix van toeval, medelijden en wat geluk hier en daar staat waar ze nu is. Want al mijn hele leven lang heb ik het gevoel anders te zijn. De outsider. Het niet-kuddedier. Het begon al in de basisschool. Ik kwam van de stad in een klein dorp terecht waar iedereen iedereen kende.  In die jaren '80 bezat ik als Franstalige, met een vader die goed boerde (en dus in een 'dikken bak' reed, altijd strak in het pak) en een excentrieke moeder niet echt de juiste ingrediënten om te blenden in de onder-de-kerktoren-mentaliteit. Ik vormde samen met de andere kinderen wier ouders ook niet binnen de lijntjes kleurden (gescheiden waren bijvoorbeeld, een uitzondering in die tijd) het 'anders-dan-anders-groepje'. Je weet wel; dat groepje dat altijd aan de zijlijn zielig staat de kijken terwijl de populaire kiddo's zich vermaken. Van de leerkrachten kreeg ik evenmin steun, maar heel snel het etiket 'zorgenkind'. Het extra-noden-kind. Alleen maar omdat ik in het begin omwille van een taalachterstand niet meteen mee was. Geen al te fijne periode en misschien wel dé reden waarom ik allicht nooit meer in een dorp zal gaan wonen ;-) (en me heel goed kan inbeelden hoe nieuwkomers zich hier anno 2019 moeten voelen, al is dat een andere discussie)


Om een lang verhaal kort te maken: toen werd het zaadje 'ik-ben-een-fraudeur' geplant. En het bewijsdrang-zaadje ook. Want ook had ik nadien een heerlijke middelbare schooltijd waarin ik me wel helemaal thuis voelde, ging ik van kind-met-leerproblemen naar quasi-primus van de klas en doorliep ik probleemloos de unief-jaren, dat gevoel van outsider kon ik nooit helemaal van me afschudden. Op de universiteit was er nauwelijks iemand wiens ouders niet verder gestudeerd hadden. Mijn ouders moesten qua 'meevoelendheid' afhaken: voor mensen die al sinds hun 15e geen schoolbank meer hadden gezien was de wereld van hoorcolleges, thesissen en cantussen en veel-te-ver-van-hun-bed show. Ik kon me niet identificeren met de Ralph Laurens- uithangborden van de Rechten of Economie, maar evenmin met de linkse ridders van mijn richting (vooraleer jullie me zouden betichten van stereotiepen: uiteraard gaat dat niet voor iedereen op. Pak maar voor 95% ;-)). Ik voelde me weer letterlijk tussen twee stoelen in vallen. Net als toen. Het was alsof ik altijd de hete adem in de nek voelde van de professor die me wel eens door zou hebben en zou zeggen: 'Wat doe jij hier? je hoort hier niet thuis' Ook al deed ik het qua resultaten prima.  Was dat niet allemaal een grote portie geluk? De ratio zegt neen, maar de emotie soms iets helemaal anders.


Dat gevoel blijf ik helaas met meeslepen. Soms subtiel, wanneer alles goed loopt en de zon schijnt. En soms keihard in-your-face, op momenten zoals nu. Wanneer ik mezelf écht in de wereld moet zetten als ondernemer, moet solliciteren naar opdrachten, mijn meerwaarde moet kunnen presenteren en geen poepers mag hebben. Dan denk ik heel vaak: 'Mike Ross, you can come out now'.  


Hoe ik dat gevoel eens en voor altijd moet tackelen weet ik niet. Al weet ik nu wel waarom ik, elke keer wanneer ik mijn cv verstuur en op 'send' duw, dat onbehaaglijk gevoel heb.


Jenni.


#taboeloos #personalsh*t #athome





145 keer bekeken1 reactie

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon