• Jenni

#personalsh*t. 2019 in 19 beelden.

Het jaar loopt op zijn laatste benen. En ik blik terug op 12 maanden met bitterzoete gevoelens. Het leven gaf en ontnam opnieuw veel, misschien te veel ook om allemaal op een jaar tijd te processen. Het gevoel dat de speeltijd voorbij is en dat ik met twee voeten recht in het volwassen leven ben gekomen, dat gevoel overheerst heel sterk. Wat misschien wel gek klinkt omdat ik heel wat belangrijke beslissingen (studies, trouwen, kinders) wel vroeger nam. Maar de impact van alles, van hoe weinig controle wel wel hebben over de dingen die gebeuren: die kwam pas dit jaar. Toch laat ik dankbaarheid overheersen. Dankbaarheid over wat ik leerde dit jaar. Dankbaarheid in 19 beelden.



Op 2 januari stierf mijn mama. Van een kanker die initieel te genezen viel. Toch besliste ze om zelf niet beter te worden. Ze was klaar met dit leven. We waren slechts met twee aan haar sterfbed, de wederhelft en ik, en hoewel dit immens zware dagen waren, ben ik blij dat ik dat heb kunnen doen. Haar begeleiden tot aan de laatste afrit. Het blijft voor mij moeilijk te plaatsen waarom ze niet verder wilde, maar ik kan wel zeggen dat ik haar alles vergeven heb. Dat ik ergens rust gevonden heb in haar beslissing, en het geen invloed meer heeft op hoe ik in het moederschap sta.

In de krokusvakantie trokken we voor het eerst met 4 de oceaan over. Naar de stad die sinds lang ons hart gestolen heeft: New York. Ondanks het feit dat het meerdere dagen -11graden was, ondanks het feit dat we elke dan 20.000 stappen stapten (en daarbij twee-kinderen-in-één-buggy moesten voorttrekken) en ondanks het feit dat we geen twee weken later moesten verhuizen, werd dit een geweldige ervaring. Het bleek nog maar eens hoe flexibel kinderen zijn en hoe makkelijk we ze mee op sleeptouw nemen. Het opende perspectieven. Naar een leven vol avontuur en ontdekkingen.

Eind maart verhuisden we naar het huis dat we nogal impulsief enkele maanden eerder kochten. Nog geen maand nadat mijn papa overleed. Meer dan dat dit huis perfect voldeed aan al onze verwachtingen (interbellumarchitectuur, op wandelafstand van school, instapklaar mét uitbreidingsruimte en een naar stadsnormen grote zuidgerichte tuin), was dit de woning van de nieuwe start. In ons oud huis, dat grotendeels door mijn papa gerenoveerd werd, deed alles me aan hem denken. Het deed me te veel denken aan een leven dat er niet meer was, en nooit meer zou terugkomen. Hier voelen we ons terug thuis, in alle opzichten.

Flixietje werd 4 op 30 april. Mijn zonnetje, mijn clowntje, mijn alles.

In diezelfde maand besliste ik om mijn werkgever, die 10 jaar een hele belangrijke rol speelde in mijn leven, te verlaten. Plots had ik terug tijd. Tijd voor mijn gedachten, tijd voor een lege agenda, tijd voor voor nieuwe perspectieven. Tijd ook om er op een zonnige dag met de kinderen op uit te trekken zonder in gedachten af te dwalen. Ik verloor een stukje van mijn identiteit toen, en ik ben mezelf nog steeds aan het heruitvinden. Mijn pad aan het zoeken. Maar van de beslissing heb ik nog steeds geen spijt.

August slaagde met glans in het eerste leerjaar en werd veterkampioen. Dankbaar dat zij het - ondanks alle tegenspoed - goed doen. De foto is wazig, maar ik hou van alles wat erop te zien is. Ons gezin en de school van de kinderen op de achtergrond waar ze zich thuis voelen en waar ze zichzelf kunnen zijn.

Het werd zomer en we gingen kamperen. Een vriendin, ik en onze 5 kinderen. Het werd een vermoeiend maar gezellig weekend. Op zo'n momenten sta ik nog meer dan anders stil bij het privilege om vriendinnen te hebben die ik al meer dan twintig jaar ken. We lopen elkaars deur niet altijd plat, maar we blijven aanwezig in elkaars leven. En dat onze kinderen het goed met elkaar kunnen vinden, is een bonus.

De zomer werd dit jaar mijn lievelingsseizoen. Warm, ontspannen en ik durf zelfs zeggen bij momenten behoorlijk onbezonnen. Eind juli trok ik 3 dagen op inspiratieweekend met Eva Daeleman en haar man Stijn. En dat was meer dan ooit een eyeopener. Daar besefte ik hoezeer ik nog gedreven werd door ego, en van waar dat kwam. Ik leerde daar dat ik altijd een ambitieus iemand zal blijven, maar dat die ambitie niet meer gelijk staat aan opklimmen in één of andere hiërarchie of een chique titel. De enige ambitie die ik heb is mij laten drijven op mijn buikgevoel. Ik heb nog veel plannen en projecten, maar wil me nooit meer laten afdrijven van hen.

En zo werd Madame Octopus niet meer enkel een blog, maar ook mijn zaak. Mijn zaak waarin ik mijn goesting doe. Op dit moment is dat teksten schrijven, de interne communicatie verzorgen bij een klant en daar ook op de payrollafdeling meewerken. Volgend jaar is dat misschien iets anders. En allicht komt daar ook een coachingactiviteit bij. Waar ik alles waar ik zelf aan den lijve ondervonden heb de laatste jaren kan doorgeven, en uitdragen. Madame Octopus zorgt er ook voor dat ik eens wat vaker aan de schoolpoort kan staan, en eens impulsief kan stoppen aan een speeltuin op een zonnige dag. ik heb nog niet helemaal de juiste balans gevonden, maar dat komt wel.

August, mijn eerstgeborene, ging 7 dagen op bivak. Een mijlpaal wat mij betreft, want het was de eerste keer dat ik zo hard en bruusk moest loslaten. Een mijlpaal, omdat het meer en meer duidelijk wordt wat zijn karakter en persoonlijkheid is. Vaak sterk gelijkend op de mijne, en soms weer helemaal niet. No way dat ik het op zesjarige leeftijd aangedurfd zou hebben om een week van huis weg te zijn.

We gingen surfen in augustus. Iets wat ik al heel lang wilde proberen, maar waarvoor ik geen tonnen talent bleek te hebben. Ook dat is loslaten.

Er waren ook, veel meer dan andere jaren, gewone dagen. Dagen waarop we naar de winkel gingen, de gember per toeval zoek geraakte in de kar en wij thuiskwamen en samen een potje gingen koken (en dan uiteraard een ingrediënt misten). Stiekem vind ik dat zelfs de leukste dagen.

De zomer sloten we af met Strong Viking, een soort van Spartacus-run in de modder - op maat van kinderen en moeders met een slechte conditie. We amuseerden ons rot en ik besefte: ik moet meer ruimte maken voor fun en luchtigheid in mijn leven.

Een nieuw schooljaar brak aan. 2e leerjaar en 2e kleuterklas. En zin dat ze er in hadden!

In november trokken we naar Lissabon en Porto. Die eerste stad vonden we geweldig (terrasjes doen in november! zonnebrillen op en cocktails drinken!), de tweede iets minder. Ondertussen hadden de kinderen de tijd van hun leven op het thuisfront. Dankbaar dat zij, ondanks het verlies van drie grootouders, nog omringd worden door zoveel liefde. Van tantes, nonkels, peters, meters en neefjes.

Nog maar net geland uit Portugal vertrokken we met onze beste vrienden op ons jaarlijks weekend. We waren het er allemaal over eens dat dit de allerbeste editie was.

2019 was ook het jaar waarin we allebei onze moeder verloren. Een moeder waarmee de relatie nogal complex was. Wat maakte dat we vaak met onze eigen shizzle bezig waren. We kregen te veel op ons bord, waardoor ik bij momenten vreesde voor de impact op ons. maar we vonden elkaar ook meer dan ooit terug.

Deze oude taart werd ook 36. Ik heb altijd wat last gehad van fomo, wat maakt dat ik altijd snelheid in mijn leven wilde hebben. terwijl het soms fijn is om te stoppen, stil te staan en te bedenken dat het leven pretty amazing kan zijn. gewoon stoppen, en even rondkijken. de grootste les dit jaar. Of zeg zelfs maar de afgelopen 36 jaar.

Er rest me niet veel meer te zeggen dan: fuck, wat een jaar. alweer. It was al hell of a ride, maar ik ben blij dat zij er mee op zaten. En ik heb, ondanks alles, meer dan ooit zin in het vervolg.

#personalsh*t #athome #intheoffice #taboeloos.

240 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon