• Jenni

#personalsh*t. De lessen van 2019.

We zijn ondertussen al december mensen. Dat betekent niet alleen bijna feestdagen en bijna een nieuw jaar, maar ook bijna mijn verjaardag (#bijnaveertig). Een maand waarin ik dus veel reflecteer en nadenk. Want was dat alweer voor een jaar?! 2019 was het jaar waarin de wederhelft en ik allebei onze mama verloren maar ook introkken in het huis van onze (betaalbare) dromen. Nog geen dikke week na die verhuis verloor ik mijn job, en besliste ik om niet meer voor een nieuwe werkgever te kiezen maar mijn eigen baas te worden. En tussen al die grote veranderingen door trokken we nog eens met onze twee jonge kinderen naar New York, deed ik een poging om surfbabe te worden in Frankrijk (niet gelukt trouwens) en ging ik op 3-daags inspiratieweekend met Eva Daeleman, wat een diepe, diepe indruk naliet. Zotjes allemaal. En Sh*t ook wel. 


Ik leerde dus veel. Massa's.  En ik moet mezelf dwingen om dat onder ogen te zien, want de laatste weken heb ik meer dan ooit het gevoel dat ik no clue heb waarmee ik allemaal bezig ben. Die grote sprong in het onbekende? Wel, ik ben nog altijd aan het vallen. En dan is deze blog mijn parachute.


En de geleerde dingen geven ook een vorm van troost.


  • Want veel volwassenen doen ook maar wat. Vroeger, in mijn tiener en twintiger jaren, dacht ik dat ik het rond mid-dertig wel allemaal voor mekaar zou moeten hebben. Ik keek op naar de 'grote mensen' en zag alleen maar volwassenen die ogenschijnlijk hun zaakjes op orde hadden. Tot ik nu, een volwassene mezelf, weer kijk naar diezelfde mensen die ondertussen opgeschoven zijn in de leeftijdsladder en op bepaalde situaties even onhandig of basaal reageren op de uitdagingen des levens als mijn 15-jarige zelf. Dat zorgt voor mildheid. Niet enkel naar mezelf toe, maar ook naar mijn ouders die ik zoveel kinderlijkheid verweet. Zij deden maar wat, en wij ook soms.

  • Want je hebt ook zelf niet altijd alles onder controle. En dat is nogal een eyeopener geweest voor een controlefreak als ik. Ik was tot voor kort van het genre 'als je maar hard genoeg werkt, kom je er wel. Toch?' Wat betekende dat falen voor mij het startschot was van nog beter mijn best te doen, nog wat harder te werken. Maar mensen sterven, opdrachten lopen soms anders uit en kinderen doen regelmatig het omgekeerde dan wat we verwachten. Sommige dingen lopen goed af, andere niet. Dat is echt niet elke keer onze verdienste of schuld. Iets dat ik me nog elke dag als mantra moet herhalen.

  • Als het geen 'hell yeah' is, dan is het een no. Vroeger was ik de persoon die quasi automatisch pleasend 'ja' zei op elke opdracht/vraag/uitnodiging. Zonder nadenken. Eergisteren nog, toen ik een telefoon kreeg van een klant voor een opdracht die me écht niet aansprak, hoorde ik mezelf al ratelend weer de 'enthousiaste, flexibele werknemer' spelen die ik jarenlang ben geweest. Maar achteraf stelde ik me wel volgende vragen: 1. Brengt dit me dichter bij mijn doel? 2. Word ik er warm van? Zijn beide antwoorden neen, dan is het een no go. Is het antwoord op 1 een 'ja' en op 2 een 'nee', dan is het een twijfelgeval. (in dit geval was het twee keer 'neen' ;-))

  • Je bent vaak je grootste tegenstander. Sartre mag zeggen wat hij wil, de échte hel, die speelt zich af in ons hoofd. In de dagdagelijkse gevechten die er zich woeden. De grootste moeilijkheid in de surflessen was niet die wilde Atlantische oceaan, maar ikzelf die me constant zei dat ik no way ooit op die plank zou geraken. Wat dus ook niet gebeurde.

  • Er is geen happily-ever-after, alleen new beginnings. Het leven is geen film. Na de aftiteling begint het pas. Mijn ontslag was niet enkel het einde van 10 jaar uitzendsector, maar het begin van iets nieuws. Een begin dat ik in eerste instantie vooral rooskleurig had ingezien: eindelijk kiezen voor mezelf, dingen doen die ik écht graag doe, mijn eigen baas zijn. Maar dat betekende ook het einde van de zekerheid, van iets te doen waarvan ik wist dat ik er goed in was, waar ik mijn strepen had verdiend. Ik moet me nu terug bewijzen, een nieuwe weg zoeken, afwijzingen doorstaan, omgaan met vertwijfeling en teleurstelling. En dat suckt vaak big time. Vaak denk ik dan aan dat ene zinnetje van De Volgende van Kommil Foo 'omdat het moed vergt om op eigen kracht op te staan, om telkens weer van voor af aan je eigen weg te gaan.' Er is niet meer dan dat, elke dag opnieuw.

  • Kinderen zijn onze spiegels. Als de wederhelft op een doodgewone dinsdagavond alweer vaststelt dat 'de kinderen weer zo nerveus zijn', dan kan ik allemaal maar lachen - de hubby is de nervositeit zelve. August merkt haarfijn op wanneer ik gestresseerd ben (17u30 aan de schoolpoort, na 1u filerijden), maar ook wanneer ik mijn 'octopusgedrag' op hem overbreng (een halfuur later thuis, tussen het tafeldekken en huiswerk maken door). 'Het is altijd August doet dit, August doe dat. Chill mama, chill.' (serieus, het kind is 7. 7!) Uiteindelijk heb ik toch geen echte goeroe nodig in mijn leven, alleen maar August en Felix.

Jenni.


mijn goeroe en ik.

#personalsh*t #athome #zelfontwikkeling


166 keer bekeken1 reactie

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon