• Jenni

#personalsh*t. Het derde kind.

Al sinds het twee kind daar was, sluimerde het ergens in mijn achterhoofd. De nummer 3. Voor de wederhelft is het een uitgemaakte zaak (lees: de enige no go van onze relatie) maar voor mij? It was never off the table - zoals Rachel ooit tegen Ross zei, zij het wel in een andere context. Het is hét onderwerp waar hart en hoofd na al die jaren maar niet samenvallen. Want rationeel zijn er duidelijke, stevige redenen waarom het goed is nu. Van de clichématige ‘we zijn uit de pampers nu’, over het zelfinzicht (geen babymama/veel tijd nodig voor mezelf/nooit tevreden met één rol) naar het praktisch/organisatorische, waarbij het feit dat we qua dagdagelijkse opvang grotendeels enkel op ons tweeën zijn aangewezen, de boventoon voert.

Het zette me aan het denken. Waarom is het voor mijn hart zo moeilijk een streep te trekken onder een bepaalde toekomst?

Is het omdat ik dan ook definitief een streep trek onder mijn jeugd?

Is het omdat ik tijdens die eerste zware jaren met hen twee, waarin ik als een gekkin soms alle ballen in de lucht wilde houden, niet genoten heb en de jaren 2015 en 2016 voelen als een blinde vlek? Omdat ik, nu ik het trager leven een beetje meer onder de knie heb, het nog één keer, bewuster, allemaal wil beleven?

Is het omdat, in mijn hoofd, de romantiek het uiteindelijk altijd haalt van realiteitszin? Het plaatje van August en Felix vol verwondering rond het wiegje van een broer of zus, het altijd haalt van het plaatje met slapeloze nachten en radeloze dagen?

is het omdat ik geen moe modaal wil zijn en drie iets minder middelmatig is dan twee?

Is het omdat ik soms niet kan vatten hoe gezegend en gelukkig ik nu ben, en een extra verzekering wil inbouwen? Als in: eentje extra is nog meer geluk én dankbaarheid (tegelijk weet ik dat dat, voor ons, allicht niet zo is).

Is het omdat ik ergens ook te koppig ben om mij bij mijn eigen grenzen neer te leggen?

Is het omdat ik hardnekkig de tijd wil stilzetten? Mijn kinderen zie opgroeien als kool, er intens van geniet hen te zien groeien en bloeien, maar dat tegelijkertijd doet beseffen dat alles doorgaat en opschuift? Ik het ’nu’ koppig wil vasthouden en een kind kopen, ook tijd kopen betekent?

En dan besef ik dat je niet alleen kan rouwen om iets dat er niet meer is.

Soms is rouwen ook gevoelens loslaten.


0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon