• Jenni

#personalsh*t. Hoe ist? (4). Iets over vertigo, rommelende darmen en een afzwakkende defensie.

Het begon ergens medio december. Na een drukke week met veel avondactiviteiten kreeg ik last van mijn spijsverteringssysteem. Vieze beestjes die mijn zonen van school meebrachten deden mijn PDS weer de hoogte ingaan, allicht. Na een paar dagen echter kwam de duizeligheid, en bovenop de duizeligheid kwamen de hartkloppingen. Zomaar, uit het niets leek het. Zo ergens in de kerstvakantie klopte ik aan bij de huisarts, sterk vermoedend dat er iets héél ergs aan de hand was met mij.


Bezoek één, de dokter: 'Zou het stress kunnen zijn?' Ik viel net niet van mijn stoel. 'Stress? Ik?' Waarvan zou ik stress kunnen hebben, nu, op dit moment? Met een job die - laat ons eerlijk zijn - momenteel heel weinig uitdagend is? Mocht ik die klachten hebben gehad zo'n 8 maanden geleden, toen het leek alsof ik mezelf, de wereld en een kantoor moest redden, ja dàn zou ik haar wel geloofd hebben. Maar nu?


Ietwat geïrriteerd om deze diagnose ('allicht gesteld omdat ze het niet beter weet', dacht ik zelfs) en met een briefje met andere medicatie om mijn PDS onder controle te houden, verliet ik haar consultatieruimte. De dokter had mijn bloed getrokken en daar zullen ze wel iets in vinden dacht ik, dat kan niet anders.


Een paar dagen later belde ik voor de resultaten van dat onderzoek, en die bleken - tweede keer dat ik van mijn stoel viel die week - 'volkomen banaal' volgens de dokter. Geen vuiltje aan de lucht. Geen glutenintolerantie, geen leverproblemen, nieren die hun werk doen: alles normaal. Hoe kon het dan toch dat ik me al weken zo shitty voelde? Alsof alles, maar dan ook alles me te veel moeite koste (en ik ook iedereen - van toevallige passant tot huisgenoot - tegen de muur zou kunnen gooien)?


We trokken een paar daagjes naar de Ardennen en daar ging het merkelijk beter. Maar zondagavond begon de hele reutemeteut opnieuw: nekpijn, rugpijn, hoofdpijn - alsof elke cel in mijn lichaam pijn deed.


Bezoek twee bij de dokter. Ik neem in de wachtruimte een foldertje vast en het eerste dat ik lees is: 'Rouwen is aanpassen aan een nieuw leven, een leven zonder de overledene. Afscheid nemen van een leven dat er niet meer is.' En daar sloeg het me, recht in mijn gezicht. Eind december, tussen de hapjes en de champagne door, besefte ik pijnlijk hard hoe hard ik ze mis. Hoe ik nog steeds ergens verwacht dat mijn papa zal aanbellen en mijn zus van haar reis - die nu toch wel heel lang duurt -  zal terugkomen. Ik kan er nog steeds moeilijk aan wennen, aan dat leven zonder hen. En er is niets toepasselijker dan die feestdagen om me daaraan te herinneren.


Toen de dokter opnieuw zei 'denk je toch écht niet dat het stressklachten zijn? Alles wat je opsomt, is écht stressgerelateerd' , ging mijn defensie naar beneden: het was toch niet zo gek, wat ze daar vertelde. Al kwam het misschien niet door werkgerelateerde issues, dan wel door alle shit waar we doorheen zijn moeten gaan de laatste twee jaren. Vier overlijdens op 1,5 jaar tijd in combinatie met mijn ongeduld om zo snel mogelijk de draad van het leven terug op te pikken: it's a recipe for disaster. Niemand is zo sterk, ook ik niet. En dat blijft een lastige om toe te geven. 'Sterk zijn en doorzetten' is altijd mijn motor geweest in het leven.  


Ik ging naar huis met minder irritatie, en een voorschrift voor kine. Voor relaxatietherapie. Ik ben niet onoverwinnelijk.


Een wondermiddel is er niet, besefte ik ook. Net zoals je bij de yoga props kunt gebruiken om je houdingen comfortabeler te maken, probeer ik met kleine dingen voor mezelf te zorgen: gezond eten, op tijd gaan slapen, inspirerende boeken lezen en films kijken, me openstellen naar mijn wederhelft. Geduld hebben. En hoe wollig dat ook klinkt: ik luister naar wat mijn lichaam me wil zeggen. Zo stopte ik vrijdagmiddag met werken, hoewel ik nog enkele dingen op mijn agenda had staan, en ging ik dutten en 's avonds naar de sauna. Ik voelde me wat beter waardoor het zaterdagnamiddag wél lukte om wat dingen op papier te zetten.



als zelfs de Flair al zegt dat mijn keywoord van dit jaar 'onthaasten' is, dan zal het wel waar zijn zeker.


Wie me volgt op Insta, zag ook dat ik vorige week ging solliciteren. Daarnaast ben ik volop onze Florida-reis aan het plannen. Twee dingen waarvan ik eerlijk gezegd betwijfeld heb of ik ze wel zou doen. Solliciteren voor een functie die veel uitdagender zou zijn dat wat ik nu doe, en een reis maken die allicht fantastisch, maar heel vermoeiend zal zijn. Maar ik wil mijn leven niet helemaal on hold zetten door alles wat er gebeurd is. Het zijn twee dingen die me wél nog enthousiast maken dezer dagen en hier nu niet voor gaan, zou betekenen dat ik alleen maar meer onrust zou creëren. Nog meer de focus zou leggen op het gevoel van onrechtvaardigheid over wat mij, ons, overkomen is. Het vuur volgen is evenzeer een teken van naar je lichaam luisteren, vind ik dan.


Het gaat, tot vervelens toe, altijd om die balans. Balans tussen ambitie en zelfzorg. Tussen met je beide voeten midden in het verdriet staan en het troostende dagdagelijkse leven als een warm dekentje te omarmen. Tussen zijn en denken. Tussen humor en tragiek. Tussen in je zetel blijven zitten en Netflixen omdat je écht geen fut hebt en toch je schoenen aantrekken en naar de spinning gaan - omdat je wéét dat het je deugd zal doen (oké, niet tijdens die 60min doodgaan op de trappers, maar wel nadien.)


En dat blijft zo fucking moeilijk.


Jenni.


ps: en voor wie me niet langs Insta volgt: ik wens je de kracht om elke keer weer in balans te geraken wanneer je uit balans bent. Happy 2020.


#personalsh*t #athome #intheoffice #taboeloos.

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon