• Jenni

#personalsh*t. Sinds wanneer is het leven zo ingewikkeld?

Als er één ding is waar ik naar op zoek ben sinds de Grote Verandering, dan is het wel rust. Rust en eenvoud. De stap naar het freelancerschap lag ook in die optiek. Het gevoel controle te hebben over mijn eigen agenda geeft me die rust. Maakt dat alles soms ook eenvoudiger lijkt. Ik hoef me naar niets meer te conformeren - zo lijkt het toch althans. Maar na weken zoals deze overvalt me toch heel vaak dat gevoel. Dat gevoel dat het leven lastig is. Lastig en ingewikkeld.


Er is de 'lastigheid' van het dagdagelijkse leven. Zoals een goeroe soms zei (mijn eigen echtgenoot, voor alle duidelijkheid, die soms als mijn persoonlijke Ophray Winfrey fungeert) 'alleen al je eigen leven inrichten tussen werk en kinderen is soms een hersenbreker.' De mentale schuifjes, weet je wel. Zorgen dat je kinderen een gevulde brooddoos hebben elke dag en geen rode pull vergeten aandoen op de rode dag. Zorgen dat je op tijd je rekeningen betaalt. Zorgen dat je op tijd op je werk bent. Zorgen dat je op tijd aan de broodautomaat passeert. Zorgen geeft zorgen. Maar bon, meestal heb ik het gevoel dat we die dingen min of meer onder de knie hebben. Dat het leven 'in balans' is (daar heb je het weer). Omdat we met twee zijn, elkaar aanvullen, de keuze maakten om meer voor ons te leven en af en toe ook de tijd nemen om rond een glas Chardonnay van gedachten te wisselen.


Maar dan heb je ook alle bagger die daar bovenop komt. Waar sinds enkele jaren geen einde aan lijkt te komen. Het gevoel dat de speeltijd voorgoed voorbij is. En dat niemand daaraan ontsnapt.


Jullie kennen ondertussen mijn verhaal wel. Maar ook rondom mij lijkt het soms alsof niemand gespaard blijft. Deze week was ik op de begrafenis van de vader van een goede vriendin. Daags nadien kreeg ik van een andere vriendin slecht nieuws. Oneerlijk nieuws ook. F*ck, die dingen, was dat niet iets dat in onze gedachten nog veraf leek? Onze ouders begraven, was dat niet iets voor binnen 10-15 jaar? Wanneer onze kinderen en mentale ruimte groter zouden zijn dan nu? Het dringt steeds harder binnen: we hebben nauwelijks controle over de dingen die gebeuren. De erge dingen. Dat besef alleen al luidt het einde van de speeltijd in. De spielerei is voorbij. Kwetsbaarheid kletst me in het gezicht, elke keer opnieuw.


En daar leek ik tot voor kort immuun voor te zijn. Niet omdat ik een eenvoudig leven had tot nu. Wel omdat ik een pantser had. Een pantser dat me sleepte door een moeilijke thuissituatie. Door mijn studies of zwangerschappen. Niets leek me van mijn stuk te brengen. Weinig maakte me bezorgd. Alles kwam toch altijd goed, niet? Zolang je maar naar de toekomst kijkt.


2018 heeft dat pantser voorgoed afgerukt. De klappen komen aan, en hard.


Anderzijds heeft dat ook iets heel positiefs: ook de mooie dingen komen veel harder binnen. Het verdriet is intenser, maar de blijdschap ook. De dankbaarheid voor alles wat goed gaat. De dankbaarheid voor de mooie dingen. Of om het met de woorden van mijn favoriete poeet Atticus te zeggen


she spent a life

building walls

and when

she was done

she sat there

in her 'lonely'

wondering

why

nothing grew


Er groeit nu iets, en hoe.



het leven is geen ponykamp. het is ook geen brunch op zondagochtend met koffiekes en chocoladekoeken. maar af en toe voelt het toch aan als een warm en zacht broodje, als je maar goed kijkt.


Jenni.


#taboeloos #personalsh*t #athome #rouw #dertigers



249 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon