• Jenni

#personalsh*t. Waarom ik naar de psycholoog ging (en het ga blijven doen)

We zitten volop in de 10-daagse van de geestelijke gezondheidszorg. Onder het motto ‘samen veerkrachtig’ willen ze datgene in de kijker zetten wat nodig is om, ondanks een dip of tegenslag, je goed te blijven voelen. Een thema dat me bijzonder na aan het hart ligt. Niet alleen omdat ik de afgelopen jaren een behoorlijke portie shit te verwerken kreeg, maar vooral omdat ik zo hard geloof in therapie wanneer het gaat om zelfzorg. Omdat ik het doodjammer vind dat er nog steeds zoveel taboes bestaan rond ‘naar de psycholoog gaan’. Terwijl dat net zo common zou moeten worden als naar de huisdokter gaan, niet? Dus help ik heel graag mee een stukje van dat stigma te laten afbrokkelen door jullie mijn verhaal te vertellen. Ik ben Jenni, en ging al meerdere malen in mijn leven in therapie. En dat was één van de beste beslissingen die ik ooit nam.

De eerste keer dat ik professionele hulp zocht, was op mijn 19e. Ik kwam uit een fantastische middelbare schooltijd, en had veel moeite om me aan te passen aan het leven op de unief. Ik miste mijn vrienden van de humaniora (die nu trouwens nog steeds mijn beste vrienden zijn), was teleurgesteld door de lessen (ik had gedacht keihard Good Will Hunting-gewijs geïnspireerd te worden door een richting te kiezen die me boeide, maar niets was minder waar) en had moeite om de connectie te vinden met mijn nieuwe omgeving. Bovendien was mijn thuissituatie verre van ideaal op dat moment. Als er eens geen harde woorden vielen tussen mijn ouders dan was er wel die loodzware spanning - geen idee welke van de twee ik het moeilijkste vond. Dat was altijd al zo geweest, maar het leek alsof ik mij op een scharniermoment bevond en al mijn zekerheden één voor één wegvielen. Mijn thuis en mijn leven stonden op losse schroeven. Daardoor begon ik mezelf ook meer en meer te verliezen: ik werd van een enthousiaste, extraverte tiener iemand die angstig naar de wereld keek. Het werd figuurlijk grijs voor mijn ogen - het is trouwens bewezen dat depressieve mensen het leven ook effectief in die kleur ervaren.

De dag dat ik ’s morgens op mijn trein stond te wachten en ineens besefte dat ik geen greintje levenslust meer bezat, wist ik: zo kan het niet verder. Ik nam de Gouden Gids bij de hand (toen bestond dat nog fysiek) en belde het nummer van de eerste psycholoog in de buurt die ik tegenkwam.

Dat eerste bezoek was geen succes. Ik kwam terecht bij een psychiater van middelbare leeftijd die niet verder keek dan wat er ogenschijnlijk voor hem zat: een tiener die wat aanpassingsproblemen heeft. Van achter zijn bureau en zijn grimas liet hij me duidelijk merken dat ik me niet moest aanstellen. Al de rest, al het onderhuidse, ging aan hem voorbij. Het bleef bij één sessie.

Ik zocht verder en kwam bij een andere oudere psycholoog terecht. Andere setting (neen, geen zetel waar ik languit kon liggen), andere glimlach. Een man die me soms 45min liet spreken en pas het laatste kwartier zelf het woord nam. Hij ging heel Freudiaans te werk, analyseerde alles wat ik zei, maar eindelijk had ik iemand gevonden die echt in de diepte ging. Die mijn aanvoelen serieus nam. Bij wie ik me vertrouwd voelde. Ik zou uiteindelijk 2,5 jaar gaan; om de twee weken.


Die sessies zorgden ervoor dat ik stilletjes aan weer kleur in mijn leven ging zien. Dat ik doorzette. Dat ik de dingen anders ging bekijken. Dat ik het geloof kreeg dat het leven dat ik zelf zou uitbouwen er anders zou kunnen uitzien dan de 19 voorgaande jaren. Er kwam weer perspectief. En meer nog: ik leerde mezelf kennen, met al mijn mechanismen en valkuilen en alle dingen die maakten dat ik was wie ik toen was. Ik denk dat daar toen een basis werd gelegd voor een veerkracht die ik - hopelijk - de rest van mijn leven meeneem. Het werd nog regelmatig donker, maar nooit meer zo donker als die ene winterochtend op het perron.


Want sindsdien weet ik dat er altijd licht aan het einde van de tunnel brandt, ook al voel ik het soms niet.

Sindsdien is het haast een reflex geworden: elke keer wanneer het leven een moeilijke onverwachte wending neemt en ik me voel afglijden, ga ik bij een psy aankloppen. Toen ik een miskraam had, toen ik in dezelfde week te horen kreeg dat mijn mama en zus zouden sterven. Of zomaar, wanneer ik voel dat ik me vast rijd in bepaalde gedachten of patronen (de‘ik ben geen goede moeder’- mantra bijvoorbeeld)


Die laatste therapie (waar ik nu trouwens nog steeds mee bezig ben), die oorspronkelijk begon als rouwsessies, plantte ook het zaadje van wat ik nu doe. Want buiten praten over rouw kwamen er veel andere dingen naar boven, over hoe snel ik in het leven stond, over hoe ik me al heel mijn leven wil bewijzen en hoe ik mezelf daardoor torenhoge verwachtingen oplegde. De therapeute die ik bezoek legde mee de basis voor de beslissing die ik nam om echt anders te gaan leven. Om milder voor mezelf te worden.

Ik kan dus alleen maar zeggen dat in therapie gaan me zoveel mooie dingen heeft gebracht. Als mensen me nu soms zeggen dat ze me ‘sterk’ vinden, dan komt dat grotendeels hierdoor. Dus stop met te denken dat het niets voor jou is, dat je problemen niet belangrijk genoeg zijn of dat je zelf alles kunt oplossen. Geef niet op wanneer het niet klikt met een eerste therapeut, zoek verder. Het leven is mooi, maar tegelijk ook hard en moeilijk. Daarom ga ik, en zal ik blijven gaan als de nood zich voordoet. Daarom zeg ik tegen mijn kinderen ‘mama gaat naar de psycholoog’ en niet ‘mama heeft een afspraak’.

Want een onderhoudsbeurt voor de ziel is een ongelooflijk cadeau aan jezelf en niets om je over te schamen.





Photo by Ed Robertson on Unsplash


#taboeloos #personalsh*t #athome

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon