• Jenni

Praise you, fuck you oktober en november.

In september lanceerde ik een nieuwe reeks. Eentje waarin ik de highs én de lows van de afgelopen maand bejubel. Gewoon, omdat het kan. En ook omdat ik weet dat dankbaarheid de sleutel is tot geluk, maar ondertussen weet dat elke klotedag zijn silver linings heeft. Oktober en november zijn daar het beste bewijs van want:


  • In oktober klopte het coronabeest bij de wederhelft aan. Wat begon met een hardnekkige hoofpijn (wat we eerst weten aan de naamgenoots dieet, de enige andere Servaas die op deze aardkloot rondloopt en zoiets als De Lijst in het leven geroepen heeft) werd het vermoeden van een hersenvliesontsteking. En dus stond ik, twee jaar nadat mijn papa er het leven liet, opnieuw in die verdomde wachtzaal van het plaatselijk AZ met paniek in de ogen en een hartslag die vlotjes over de 120 ging. Het universum vervloekend. En op een gegeven moment, als ik heel eerlijk mag zijn, met de gedachte van ik alleen achterblijvend met de twee jongens. Een van de neveneffecten van op zeer korte tijd te veel dierbaren verloren te hebben. Dan geloof je niet meer in een goede afloop.


  • Na enkele onderzoeken bleek het dus ‘maar’ corona te zijn. De halve trouwboek ging door enkele helse dagen maar hij werd beter. En ik besefte dat ik altijd veel carrièrepaden in mijn hoofd heb, maar dat verpleegster er geen van is. Gelukkig. (bewijs hiervan zijn de tweedegraadsbrandwonden die ik aan mijn rechterarm opliep bij het vullen van een warmwaterkruik. I kid you not.)

….maar de silver lining van dit alles is dat ik oprecht verrast was van alle berichtjes, bezoekjes (coronaproof aan de deur) en telefoontjes die ik kreeg van familie, vrienden en kennissen. Dat was balsem voor het hart op de moeilijkste dagen.



  • Tegelijk met de zieke echtgenoot werd er een nieuwe lockdown aangekondigd. Eén die we niet echt lockdown mogen noemen. Soit. Ik kan er kort over zijn: ik haat wat deze periode met mij doet. Het maakt van mij een luie, chagrijnige, ik-heb-goesting-in niks seut. Ik ben sowieso iemand die niet graag in zijn vrijheid beperkt wordt (typisch boogschutter), al zeker niet in een periode waar ik altijd mee geworsteld heb (te korte dagen en te weinig zonlicht). En hoewel ik mijn mentale gezondheid goed in de gaten hou, mediteer, aan yoga doe, wandel, intenties neerzet ’s morgens vroeg en wierrookkaarsen laat branden: ik ben momenteel niet de beste versie van mezelf. Voilà. Ik sleep me door de dagen en mijn energiepeil zit ergens helemaal onderaan. De goesting ook. Daar ergens vanonder aan mijn voeten die dringend een pedicure nodig hebben (wat momenteel ook niet meer kan. Alles zit tegen).


….maar alleen al dat aan mezelf toegeven verzacht de pijn een beetje. Ik moet altijd denken aan wat Glennon Doyle zegt in Untamed (lees dat boek aub): we kunnen moeilijke dingen doen. Ook al duren die lang. En ooit zullen we terugblikken naar deze periode zoals in de tropenjaren: ‘de dagen zijn lang, maar de jaren kort’. Denk ik. Hoop ik.


..… en dankzij de lockdown maakten we enkele prachtige wandelingen. Zoals deze, die meteen zorgde voor één van de mooiste dagen van de afgelopen dagen. En de spannendste ook (de wederhelft en ik gingen incognito sushi halen in de plaatselijke Carrefour – want er was een strenge security-man die toekeek of we je wel écht alleen de winkel binnenging , dus we gingen elk met een kar alsof we elkaar niet kenden binnen - want wie kiest er nu alleen sushi en we voelden ons heel even terug 16.*


  • Mijn allereerste freelance opdracht liep af. Bij Ikea. Nogal op een vreemde manier, want door al dat thuiswerk zag ik mijn collega’s al maanden niet meer. Dus deden we een online afscheidslunch en kreeg ik bloemen aan huis geleverd. En dat deed me veel, meer dan had ik me had kunnen voorstellen.

..… de silver lining hier is eerder een kleine overwinning op mezelf. Vroeger zou ik meteen dat gevoel weggelachen hebben. Nu aanvaard ik het. Afscheid nemen is klote. Het was de grootste onderschatting bij het freelancer worden, dat het niet evident zou zijn om telkens opnieuw een bedrijf en mensen te leren kennen, met hen mee te lopen en ze nadien weer los te laten. Misschien ben ik minder ‘vrij’ daarin dat ik dacht. En da’s oke.


Oké, deze blogpost loopt een beetje uit de hand. Voor jullie afhaken door te veel tekst en te veel gedachten nog even een paar korte toppers:


  • We boekten een skivakantie voor Pasen (en we gaan ervan uit dat die doorgaat). De eerste keer skiën met mijn jongens, daar kijk ik keihard naar uit.

  • Ik las een paar goede boeken de afgelopen maanden. Varkensribben, het debuut van Amarylis de Gryse. En qua non-fictie begon ik in Dames voor Darwin van Griet Vandermassen. Over feminisme en biologie. Een boek dat tot op het bot gaat van de dingen, daar hou ik van. Sowieso een must read voor elke zelfverklaarde feminist (voor alle duidelijkheid: ik ben er geen, of toch niet in de mainstream versie ervan. En het boek gaf daar net een verklaring voor. Enfin, voer voor een andere blogpost. Of 10. 😊)


See you volgende maand!


*Voor jullie denken: amaai, wat een seut was dat in haar jeugd: ik zou dat kunnen tegenspreken, maar ik ben er niet zeker van of hier mensen meelezen die te maken hebben met de arm der wet, dus zwijg ik in alle talen.

228 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven