• Jenni

Praise you, fuck you september.

We kennen ondertussen allemaal wel de voordelen van dankbaarheid (daar zit de sleutel van het echte geluk, nietwaar) en dus doe ik dat zeer regelmatig, schrijven/zeggen/delen wat me blij en nederig maakt. Maar anderzijds ben ik ook een mens van vlees en bloed. Met frustraties, angsten en potten mayonaise die ongevraagd de grond op smakken. En in die missers zit OOK heel veel waarde. Ze zetten ons terug met de voeten op de grond. Ze leren ons iets over kleine kantjes. Ze laten ons groeien, soms. Behalve die klodders mayonaise dan.

Maar anyway: ik denk dat onze missers ventileren ook deugd kan doen, en dat dit bovendien een gezond tegenwicht biedt voor de picture perfect waar we toch allemaal nog een beetje naar streven. Dus daarom deze nieuwe reeks, waarin ik elke maand mijn hoogtes en laagtes met jullie deel. Sans gêne.

DUS. September was een zalige maand want:

  • De kinderen gaan terug naar school. Zij zijn content en wij zijn content.

  • Daardoor ben ik nu meerdere dagen overdag alleen thuis en kan ik tijdens mijn pauze ongestoord in de zetel eten (de kinderen mogen dat niet, en wij dus ook niet als ze thuis zijn. Het goede voorbeeld geven enzo) en netflixen.

  • Mijn cursus Life Coaching ging van start (ja, ik word ook coach) en ik wist weer al na minuut één waarom ik dat doe. Ik voelde me zo geïnspireerd en ook wel doodmoe, maar zo geïnspireerd.

  • Mijn zaak 2.0 krijgt meer en meer vorm (hierover binnenkort meer), Gaëlle van Bo Moments ontwerpt as we speak mijn logo en ik heb zoveel ideeën en zo weinig tijd. Mijn toekomst en waar ik naartoe wil krijgt meer en meer vorm, en dat is een zalig gevoel.

  • Er waren nog zalige nazomerdagen, gevuld met zwemmen in openlucht en BBQ’s op weekavonden. Heerlijk.

  • Ik begon terug te mediteren. 's morgens of onder de middagpauze. Mediteren is zoals seks: iets dat ge heel snel opzij schuift wegens geen tijd/te moe. En wanneer ge er eindelijk wel de tijd voor neemt is is het zo zalig dat ge u afvraagt waarom ge het niet elke dag doet.

  • Felix heeft een nieuwe bril en hij is er überschattig mee.

  • Zita Theunyck startte met de 3 dingen waar ze dankbaar voor is te delen op IG en dat zorgt bij mij voor een dikke glimlach (of zelfs een bulderlach) minstens een keer per dag.

  • Ben Mazué heeft de eerste single uit van zijn nieuwe CD en wat.een.parel. Voor wie de man niet kent: hij is wat mij betreft een van de meest ondergewaardeerde artiesten van deze tijd. Een moderne poëet die de kwellingen van de millennial-mens op de meest kwetsbare en mooie manier beschrijft. Ik ben niet zo snel geëmotioneerd en toch slaagt hij erin om mij in quasi elk nummer tot tranen toe te bedwingen. Als je nu nog niet overtuigd bent, dan deel ik één zin uit zijn ‘Quand je marche’ en neem uw Google translate erbij: ‘ Alors y’a l’amour des enfants, avec ça tu ne manques plus de rien, Moi j’les times tellement justement, j’ai tout le temps peur de ne pas faire bien.’ Schitterend toch?

  • Op de allerlaatste dag van september werd Sammie Smeerkees ons 5de gezinslid. We zijn er nu al allemaal zot van.


Sammie

Maar ook fuck-you september want:


  • Het was de tweede verjaardag van de sterfdag van mijn papa, en dat blijft een dag die pijn doet tot in het diepste van mijn botten en ziel. Langs de ene kant wen ik steeds meer aan een leven zonder hem. Langs de andere kant mis ik de mens meer dan ooit.

  • Ik kreeg het bericht dat de grafsteen van mijn mama geplaatst is, en dat blijft ergens zo onwezenlijk dat ge op uw 36e grafstenen moet bestellen. Het drukt mijn neus extra op de feiten dat ik een wees ben, en soms heel soms maakt me dat bang, dat er niemand meer is die voor me zorgt, als een moeder dan. Geen moederborst waar ik op kan uithuilen of naar kan bellen op de donkerste momenten van mijn leven. Niet dat ik dat bij haar altijd kon, maar nu is het zeker dat het ook nooit meer zal kunnen.

  • Heel soms steekt het imposter-syndroom de kop op, denk ik dat ik al mijn freelancerplannen beter kan opbergen en mijn ambities maar moet verlagen. Want wie zit er op mij te wachten? Ga ik niet gewoon de 500ste coach in het rijtje worden? Ik weet dat ik goed kan schrijven, maar is ‘goed’ goed genoeg? Wat heb ik te bieden? Enzoverder enzovoort. En dan vind ik het jammer dat ik niet gelukkig word van een 9 to 5 op een ministerie.

  • Ik stond voor de eerste keer op om 6u30 en het was nog donker buiten.

  • Ik ging niet lopen en ik ging niet naar de yoga. Ik deed niets van fysieke inspanning. Daar was geen tijd voor of beter: ik was te lui om er tijd voor te maken.

  • Ik las ook veel te weinig, of beter: veel te versnipperd. Ik las geen enkel boek uit. En dat is voor mij een grote teleurstelling want ik haal 98% van mijn kennis uit boeken.

142 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon