• Jenni

Rouwen is boos zijn (soms)

Bijgewerkt: 8 sep 2019


Enkele dagen nadat mijn papa gestorven was, stond ik aan de schoolpoort.

Twee opa’s stonden naast mij. Hun beklag aan het doen.


Ja, wij zijn weer van corvée he.’ ‘’ t’ is weer aan ons.’ ‘Jaja, wij mogen het weer doen’.


Op die momenten voel ik mijn vuisten ballen in mijn jaszakken en krijg ik een krop in mijn keel. Omdat het niet eerlijk aanvoelt. Omdat als het leven z’n gewone gangetje loopt, mensen niet beseffen hoe gelukkig ze zich zouden moeten prijzen met gewoontjes. Omdat mensen klagen. Vaak. Omdat mijn vader hier maanden geleden ook stond aan die schoolpoort. En ik hem nog elke keer hoor zeggen ‘allez, ge moogt toch content zijn dat ik dat nog kan doen he’. Omdat hij het behoorlijk plezant vond om zich onmisbaar te voelen. Dat was hij ook.


Die boosheid, die borrelt dezer dagen behoorlijk vaak naar boven. Mensen die iets kennen van rouwen zullen wel zeggen dat het een normale fase is. Weet ik ook; ik ben ondertussen , helaas, ervaringsdeskundige.


Ik heb het als ik mensen hoor klagen over situaties waar ze eigenlijk, als ze het écht écht zouden willen, iets aan zouden kunnen doen.


Ik heb het als ik denk aan het nakende grootouderfeest op school bij August & Felix, waar niemand van mijn kant aanwezig zal zijn. Hoe oneerlijk het is dat zij al met zoveel verlies & tristesse geconfronteerd zijn in hun jonge leven.


Als ik een moeder en dochter in de stad zie lopen. Of een grootouder met kind op de speeltuin.


Ik heb het als ik mensen zich zorgen hoor maken over de triviale dingen des levens. Denk maar aan een kraan die lekt, een baby die 50CC gedronken heeft i.p.v. 80, een pull die niet meer in maat 40 in de rekken ligt.


Dan denk ik aan een passage uit één van mijn lievelingssongs aller tijden (Everybody’s Free van Baz Luhrman) ‘The real troubles in your life are apt to be the things that never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.’


Er zit zoveel waarheid in die ene zin. Ik ben nooit een grote piekeraar geweest, maar ook ik heul soms mee in de ratracezorgen rond werk, huis of waarom Felix een fobie heeft voor alle groene groenten die er volgens hem ‘vies’ uitzien. In de verste verte niets, maar dan ook niets in vergelijking met de mokerslagen die het leven me dit jaar heeft uitgedeeld. Soms voelt het aan alsof ik aan het verdrinken ben in een modderige, ‘hier-raak-ik-nooit-heel-uit’- poel van verdriet. En op andere momenten heb ik zin om iedereen, van die kassierster in de Spar die me zuur aankijkt (zoek een andere job aub), over alle mensen die op Instagram in één grote bubbel van euforie en vrolijkheid lijken te leven, tot die twee klagende opa’s, stante pede knock-out te slaan (ik heb ooit aan gevechtsport gedaan. In een lang, lang verleden).


Maar ik doe het niet.


Want dan denk ik aan de kilo’s eten die in de diepvriezer liggen van bezorgde vriendinnen, die dit soms tot 2-maal daags aan huis leverden die eerste rouwdagen.


Aan mijn collega’s, die me laten weten dat alles oké is op kantoor en me geruststellen dat ik zoveel tijd als nodig moet nemen voor mezelf.


Aan het kaartje van mijn 94-jarige ‘schoongrootmoeder’ (onze laatst levende oma), die in de pen kroop om mij, de echtgenote van één van haar vele kleinkinderen (ze heeft er meer dan 35) een hart onder de riem te steken. Ze zag mijn papa maar een aantal keren in haar leven, maar voor haar voldoende om meer te schrijven dan ‘innige deelneming’ alleen.


Aan mijn gezin. Hoe zij mij in de donkerste der tijden, toch elke dag zin geven om uit mijn warm en veilig nest te stappen.


Aan één van mijn lievelingsquotes van Jean-Paul Sartre. 'Nous sommes nos choix'. Dat het leven behoorlijk kl*te kan zijn, maar dat je altijd zelf verantwoordelijk bent van wat je d'er mee doet.


Dus blijf ik resoluut kiezen voor de mooie weg. Geplaveid met plakkerige zoenen en liefdevolle knuffels. Niet de weg van ‘waarom ik?’, bitterheid of morositeit. Ook al lukt dat niet altijd.


Want tussen al dat ongeluk door, voel me ik toch nog vaak een bijzondere bofkont.


Jenni.


Ps: pleaser als ik soms ben, hoop ik dat ik niemand voor de borst heb gestoten. Je mag me nog steeds aanspreken over problemen die niet met ziekte of de dood te maken hebben. Ik tracht enkel één doel te bereiken, namelijk bij pech of andere onplezierigheden van het leven, eens in te ademen, uit te ademen, en te denken dat het eigenlijk allemaal niet zo heel erg is.

Er is roos en er is zwart. Welke kant kies jij?

#rouwwerk #taboeloos #levenzonderopapoes

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon